Ziel van Roy Orbison niet gereanimeerd in zijn hologram

De virtueel gereanimeerde Roy Orbison: de hologramtechnologie staat nog in haar kinderschoenen. ©Getty Images for BASE Holograms

Dertig jaar na zijn dood trad de Amerikaanse muzieklegende Roy Orbison woensdag met een symfonisch concert op in Antwerpen. Wat moeten we vinden van zulke hologramreünies?

Gorillaz deden het als eerste, nadien volgden de rapper Tupac Shakur, Michael Jackson en Elvis Presley, maar dat waren eenmalige optredens. Een volledige tournee met in de hoofdrol een hologram van een overleden artiest, begeleid door een liveband, dat hadden we nog niet gezien. Dertig jaar na zijn dood bracht Roy Orbison (1932-1988) woensdagavond dus een wereldprimeur toen hij in een zo goed als uitverkochte Stadsschouwburg in Antwerpen op het podium verscheen aan de zijde van een symfonieorkest.

Gek: we mochten geen foto’s maken, zo klonk het in een waarschuwingsclaim een paar minuten voor het rode doek openzwaaide. Waarom niet? Om de 27 musici niet uit hun concentratie te halen? Orbison zelf droeg tijdens optredens altijd een zonnebril, en op camera’s van smartphones is de flitser zelden ingeschakeld. Wij lapten het verbod aan onze laars. Geen ziel op het podium - dood of levend - die er last van leek te ondervinden.

De digitale versie van Roy Orbison in woord, film en beeld.

De hamvraag: hoe zou de digitale versie van Roy Orbison het podium opkomen? Traag kuierend of bruusk ingestraald? Het laatste. Na een korte introductie met archiefbeelden, ondersteund door een orkestrale versie van ‘Pretty Woman’, kwam hij uit de grond naar boven geklommen. Grijs pak, rode Gibson-gitaar en onvermijdelijke zonnebril. ‘Only The Lonely’ volgde. Keurig beleefdheidsapplausje. Hij mocht zo dood als een pier zijn, uitstekend bij stem was hij wel.

De techniek van het hologram is oud. De Britse scheikundige John Henry Pepper slaagde er in 1862 als eerste in om een geest te laten verschijnen op een podium door een glazen projectiewand te gebruiken. Hij plaatste de wand in een bepaalde hoek op het podium waardoor hij iets wat onzichtbaar voor het publiek naast het podium stond door middel van belichting op de wand kon projecteren. Het resultaat was een spookachtige verschijning.

Het bedrijf achter de virtuele Roy Orbison wil zelfs hologrammen ontwerpen van nog levende artiesten die de fysieke tol van lange tournees niet meer kunnen dragen.

Een modern hologram werkt op dezelfde manier. Met dat verschil dat de glazen wand vervangen is door een flinterdunne doorzichtige folie. De erven-Orbison - zijn drie nog levende zonen Alex, Wesley en Roy Jr. - gingen voor deze ‘reünie-tour’ in zee met Base Entertainment, een producent van live-entertainment uit Las Vegas. Dat is eraan te zien. Orbison zakte drie keer de grond in om enkele minuten later te verrijzen. Die rustmomenten werden opgevuld met archiefbeelden: foto’s uit familiealbums, concertbeelden of interviews met bewonderaars van Orbison, zoals Tom Petty en Bono van U2.

Het haalde het ritme uit de show. Er moest ook duidelijk iets gemaskeerd worden: de hologramtechnologie staat nog helemaal niet zo ver. Rondwandelen lukte de virtuele Orbison niet, laat staan in real-time inspelen op de mood van het publiek. Ook vervelend was dat hij niet altijd even nauwkeurig meelipte. Hadden we het gevoel dat we naar een concert zaten te kijken? Neen. Daarvoor was het allemaal wat te statisch en klinisch en bij momenten zelfs behoorlijk saai.

Echt interactief is de virtuele Roy Orbison dus nog niet. Al zaten er zeker een paar prettige gimmicks in zijn performance. Af en toe draaide hij zich naar zijn orkest om oogcontact met zijn muzikanten te zoeken. Tijdens ‘I drove all Night’ keken zijn twee achtergrondzangeressen zelfs terug. Ook leuk: het subtiele knikje van de orkestmeester naar de tot leven gebrachte legende bij het inzetten van ‘Pretty Paper’. Het orkest kreeg een complimentje: ‘Let’s thank this terrific orchestra.’ Dat horen ze dus elke dag. Maar hoe vaak vallen niet-hologrammen in herhaling in hun bindteksten?

Het hologram van Roy Orbison: een creatie van Base Entertainment, een bedrijf uit Les Vegas.

Base International sleutelde negen maanden aan de virtuele Roy Orbison. Er gaan acht mensen op tournee, onder wie een vaste orkestmeester. De orkestband is telkens een lokale partner. Al bij al dus een vrij goedkope productie voor Base. Hierdoor kan het bedrijf geld vrijmaken om de technologie te optimaliseren. Base ziet namelijk brood in het nieuwe medium. Het wil op termijn zelfs hologrammen ontwerpen van nog levende artiesten die de fysieke tol van lange tournees niet meer kunnen dragen. Kunnen we over vijf jaar naar hologramshows van Metallica of U2 terwijl James Hetfield en Bono in hun tuin het gras afrijden?

Love it or hate it

Dit najaar wekt Base de operazangeres Maria Callas tot leven in Bozar. Ook de concurrentie zit niet stil. Hologram USA opende onlangs een Hologram Theatre in Los Angeles. Daar treedt de jazzzangeres Billie Holiday op. Daarnaast staan er virtuele tournees op stapel van ABBA, Whitney Houston en, warempel, Frank Zappa.

Is het luguber om dode artiesten op deze manier te reanimeren? Die vraag is al lang achterhaald. You love it or you hate it: de trend is onomkeerbaar. Tenzij de hologramtechnologie de komende jaren even beweeglijk zal blijken als Roy Orbison gisteren in Antwerpen. Maar gelooft iemand dat echt?

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud