Zwarte gitaargrootheid die witte hardrock speelde

Jimi Hendrix. ©Getty Images

Het is vandaag vijftig jaar geleden dat gitaargenie Jimi Hendrix vereenzaamd overleed in een appartement in Londen. Een nieuw boek schetst een psychologisch portret van een groot muzikant en een zachtmoedig man.

Wist u dat Jimi Hendrix (1942-1970) een culinaire schrokop was en tonijn, marmelade en aardappelpuree de enige dingen waren die hij niet lustte? Het laatste omdat het hem aan zijn legerdienst deed denken. Of dat Stones-gitarist Keith Richards bij leven zelden een goed woord over had voor het zwarte gitaargenie? De redenen waren een vrouw en een door Hendrix geleende en nooit teruggebrachte witte Fender Stratocaster. Dat staat samen met ontzaglijk veel andere kleine weetjes en grote wetenswaardigheden in ‘Wild Thing’, een net verschenen nieuwe Hendrix-biografie naar aanleiding van zijn vijftigjarig overlijdensjubileum. Het boek schetst Hendrix als een fenomenale muzikant en een zachtmoedig man.

'All Along The Watchtower' van Jimi Hendrix.

Alweer een boek over de grootste gitarist aller tijden? Auteur Philip Norman is niet zomaar iemand. De 77-jarige Brit dook al in de levens van John Lennon, Mick Jagger, Paul McCartney en Eric Clapton. Zijn boek over Clapton, pas twee jaar geleden verschenen, had hem richting uitputting geduwd, schrijft de muziekbiograaf in de proloog van ‘Wild Thing’. Nooit zou hij nog een letter over muziek schrijven. Tot hij besefte dat zijn adressenboekje uitpuilde van de contacten die Hendrix voldoende hadden gekend om voor betrouwbare bronnen door te gaan. Wat de doorslag gaf, is een grappige anekdote over de melkboer van Norman. De man had in een vorig leven als schilder en decorateur een huurappartement van de muzikant in Londen opgeknapt. Hendrix bleek een prima kerel. ‘Toen luisterde ik weer naar Jimi’s ‘All Along the Watchtower’ en vanaf dat moment was er geen ontkomen meer aan’, schrijft Norman.

©Getty Images

Een nieuwe een turf van 400 bladzijden lijkt veel voor een artiest over wie sinds zijn overlijden op 18 september 1970 al zo veel is gezegd en geschreven. Norman gaat tekeer als een grootvader die teugelloos verhalen over de oorlog vertelt. Je vraagt je geregeld af waar de stopknop zit. Maar zijn enthousiaste stijl maakt veel goed. En kan het wel anders? Het veelomvattende leven van de gitaargod was nu eenmaal ongeordend. Desondanks slaagt Norman erin om orde in de chaos te brengen.

Hendrix was namelijk niet de enige rockster die op jonge leeftijd zijn moeder verloor: John Lennon, Paul McCartney en Eric Clapton overkwam het ook

Het boek schetst de moeilijke jeugd van een zachtaardig kereltje in het Amerikaanse Seattle met een ongeïnteresseerde vader en een moeder die overleed aan de gevolgen van alcoholisme. Hendrix was pas 15. De amateurpsycholoog in de rockbiograaf laat zich hier verleiden tot een onvermoede oedipusvergelijking. Hendrix was namelijk niet de enige rockster die op jonge leeftijd zijn moeder verloor: John Lennon (16), Paul McCartney (14) en Eric Clapton (13) overkwam het ook. De emotionele wonde maakt dat zij vanaf dan keihard hun best deden om een goede muzikant te worden. In het geval van Hendrix was het vooral een manier om in de gratie van zijn gedesinteresseerde vader te komen.

Dat is hem nooit echt gelukt. Vader Al was niet tot empathie in staat, laat staan tot het beheer van zijn nalatenschap en vermogen van 23.000 (!) euro na zijn dood. De erfeniskwestie zou de Hendrix-familie tegenover elkaar plaatsen in een lawine aan rechtszaken. Toen Al Hendrix in 2002 stierf ging de nalatenschap van 80 miljoen dollar niet naar zijn andere kinderen, maar naar de dochter van zijn tweede overleden vrouw. De enige nog levende bloedverwant van de muzikant, zijn jongere broer Leon, moest het stellen met een gouden plaat.

Black Lives Matter

Wat zijn eenzame dood in Londen betreft, laat Philip Norman zich in tegenstelling tot veel andere biografen en filmmakers niet verleiden tot de vele complottheorieën die een eigen leven gingen leiden. De meest waanzinnige: zijn dood was een politieke moord geweest, door de FBI wegens zijn steun aan de Black Panthers. Norman maakt komaf met die broodjeaapverhalen in een omstandige reconstructie van de laatste weken van Hendrix’ leven. De gitarist was er gewoon klaar mee. Hij was moe, leeg en gedrogeerd, en nam die fatale avond in de flat van zijn vriendin te veel slaappillen. Of hij dat bewust deed, onderzoekt het boek breedvoerig, maar het antwoord laat de schrijver bij de lezer.

De zachtaardige Hendrix werd pas een ster nadat hij in 1966 van New York naar Londen was verhuisd. Hij moest Amerika veroveren via Engeland en Europa.

Erg relevant voor vandaag in het licht van de Black Lives Matter-campagnes zijn de stukken over racisme in het boek. De zachtaardige Hendrix werd pas een ster nadat hij in 1966 van New York naar Londen was verhuisd. Hij moest Amerika veroveren via Engeland en Europa, omdat de Amerikaanse muziekindustrie in de eerste helft van de jaren 60 niet klaar bleek voor een zwarte gitaargod die het pad effende voor een 'wit' genre als hardrock. Wat het extra frustrerend maakte dat zijn huidskleur een Amerikaanse doorbraak eerst in de weg stond, was dat zijn belangstelling voor de witte rockcultuur oprecht was. Ze kwam ook voort uit een grote ontgoocheling in de zwarte muziek als geheel, wat hem dan weer niet in dank werd afgenomen door veel zwarten.

Drie studioalbums maakte de meest vrijgevochten rockgitarist ooit in de vier jaar die lagen tussen zijn vlucht uit zijn discriminerende thuisland en zijn droevige dood. Een waanzinnige artistieke erfenis, en wat een waanzinnig leven.

'Wild Thing - De biografie van Jimi Hendrix.' Philip Norman, Thomas Rap, 416 blz., 24,99 euro.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud