Balletvoorstelling Rasa loopt verloren in goede bedoelingen

©Opera Ballet Vlaanderen

Met ‘Rasa (naar La Bayadère)’ brengt Ballet Vlaanderen een nieuwe versie van een oude klassieker. De Argentijnse choreograaf Daniel Proietto loopt verloren in zijn goede bedoelingen.

‘La Bayadère’ ging in 1877 in het Bolsjoitheater in Sint-Petersburg (niet te verwarren met dat van Moskou) in première. Het verhaal speelt zich af in India en gaat over de onmogelijke liefde tussen de tempeldanseres Nikaja en de krijgsheer Solor. Net zo goed is het een strijd tussen rijk en arm, dood en leven.

Daniel Proietto maakte voor Ballet Vlaanderen een heel nieuwe interpretatie van het stuk, met flink wat knipogen naar het origineel. Het ging zaterdag in de Stadsschouwburg van Antwerpen in première. Nikaja is de transgender Nicky geworden. De tijd bestaat niet meer, zodat het stuk zich in verleden, heden en toekomst tegelijk afspeelt.

Het siert de choreograaf dat hij het ballet wil vernieuwen, maar als toeschouwer zit je al snel met open mond te kijken. Niet van bewondering. Maar van verbazing. Je weet niet wat je precies aan het bekijken bent. ‘Rasa’ is een mix van musical, theater en dans. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn. Maar de dames en heren van het ballet moeten zingen, tekst voordragen, acteren en dansen. Helaas zijn ze vooral goed in dat laatste. Wie kan hen dat kwalijk nemen?

Conventioneel ballet

Het resultaat is dat Proietto de irritatiedrempel van het publiek drie uur lang uittest. Het lijkt of hij alle ideeën voor dit stuk in een grote hoed heeft gegooid en over het toneel heeft uitgestrooid. De voorstelling schiet alle richtingen uit, als een kat die haar jongen kwijt is. Ook tekstueel maakt ze rare kronkels. Spiritualisme is niet noodzakelijk hetzelfde als uitkramen dat ‘alles een illusie is en dat we ons moeten richten op de tiendimensionele hyperruimte’.

Natuurlijk zitten er ook mooie balletscènes in de voorstelling. Vreemd genoeg zijn die redelijk braaf en conventioneel. Alsof Proietto zich vooral niet te veel met de dans wilde bezighouden. Dat lijkt enigszins vreemd voor een choreograaf.

De muziek is in hetzelfde bedje ziek. De soundtrack van de Zweedse componist Mikael Karlsson is te vrijblijvend om te blijven boeien. Zelfs Guido Belcanto, die als buschauffeur enkele diepzinnige liedjes in het Engels (!) mag zingen, kan deze voorstelling niet redden.

Tot 12 feb. operaballet.be

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud