Advertentie
Advertentie

'Boy': een leven dat in scherven ligt

Boy en zijn moeder, gespeeld door Victor Saveniers en Laurence Roothooft. ©Opera Ballet Vlaanderen/Raymond Mallentjer

Opera Ballet Vlaanderen kiest met ‘Boy’ niet voor de gemakkelijkste seizoensopener. De voorstelling vertelt over een jongen op zoek naar liefde en standvastigheid, geklemd tussen rechter en pleeggezin.

Soms word je in het theater geconfronteerd met herinneringen die lang vergeten leken. Zo’n 15 jaar geleden kregen mijn toenmalige partner en ik een consulente van de pleegzorg op bezoek. We dachten erover een pleegkind in huis te nemen. Het is bij dat ene gesprek gebleven. Want waarom zou je vrijwillig een wereld van problemen in huis halen?

Van de eerste tot de laatste minuut van ‘Boy’ moest ik daaraan denken. Twee uur zwalpte ik tussen opluchting en schaamte. Opluchting omdat het gezin in de voorstelling het niet onder de markt heeft met zijn getroubleerde pleegkind. ‘Hij heeft me gebeten.’ Maar ook schaamte, omdat ik mijn eigen middenklassegeluk verkoos boven het helpen van kinderen in heel grote nood.

‘Boy’ confronteert je met een wereld waarvan de meeste mensen nauwelijks weten dat die bestaat.

De muziektheaterproductie ‘Boy’ confronteert je met een wereld waarvan de meeste mensen nauwelijks weten dat die bestaat. Ja, er duiken weleens statistieken op over de pleegzorg in Vlaanderen. 7.756 kinderen, jongeren en volwassenen met een handicap en/of een psychiatrische problematiek wonen in een pleeggezin in Vlaanderen, zegt de pleegzorgsite. Maar hoe en waarom, dat is moeilijker in tabellen te vatten.

Regisseur Kyoko Scholiers verdiepte zich bijna twee jaar lang in de pleegzorg en sprak met iedereen die erbij betrokken is: ouders, pleegouders, kinderen, jeugdrechters, psychiaters, begeleiders, noem maar op. Op basis daarvan creëerde ze ‘Boy’, een fictief verhaal gebaseerd op verschillende casussen.

Informatie genoeg dus. Maar heeft ze die ook kunnen vertalen naar een onderhoudende voorstelling? Absoluut, al is ze redelijk zwaar op de hand en zit er veel duisternis in. Het decor is nihilistisch zwart, met veel brokstukken van meubels en attributen. Een wereld in scherven, zoals ook het leven van Boy in scherven ligt.

Joris Blanckaert componeerde soundscapes die dreigend de gebeurtenissen ondersteunen. Ze worden uitgevoerd door het Hermesensemble en staan in contrast met de mooie en haast lieflijke interventies van het kinderkoor van Opera Ballet Vlaanderen, die Boy’s gedachtenwereld verklankt.

Braakneigingen

Het verhaal van Boy wordt niet chronologisch verteld. De tijd loopt kriskras door elkaar. Dat stoort niet, het accentueert het universele karakter van het lot van de jongen, sterk gespeeld door de jonge Victor Saveniers. Boy zwalpt tussen zijn aan pillen verslaafde moeder (Laurence Roothooft), zijn afwezige vader, jeugdinstellingen en pleegouders.

©Leontien Allemeersch

Natuurlijk gedraagt hij zich ‘abnormaal’. Maar uiteindelijk is alles wat hij zoekt liefde en standvastigheid. Zijn moeder kan hem dat niet geven, ook al wil ze wel. Ze is te ver heen. Ze is net zo goed slachtoffer, geboren in armoede en een kansarm gezin.

Een stoet van begeleiders en rechters bepaalt het lot van Boy. Door Scholiers’ intensieve research geloof je alles wat wordt gezegd, al is dat niet altijd even gemakkelijk te aanvaarden. ‘Heb je al eens aan de jongen geroken? Je moet dat doen. Als je braakneigingen krijgt, is de kans groot dat je hem nooit graag zal zien. In dat geval adviseert de dienst pleegzorg hem niet te nemen’, vertelt de psychiater aan de pleegvader. Het is slikken op zo’n moment: is dat echt zo?

Door Scholiers’ intensieve research geloof je alles wat wordt gezegd, al is dat niet altijd even gemakkelijk te aanvaarden.

Ondanks alle kommer en kwel is er toch nog enige hoop voor Boy. Aan het einde van de voorstelling komt hij zich- zelf tegen als volwassen man, op het moment dat hij over zelfmoord nadenkt. Het is een goed gesprek tussen de twee, ook theatraal. In een spot gevangen zitten ze vooraan op de scène in dameskleedjes. ‘Gij zijt mijn beste vriend’, zegt Boy. ‘Ik bén u. Mijn eigen beste vriend. Hoe pathetisch is dat’, antwoordt Man.

‘Boy’ speelt zaterdag nog in de Opera van Antwerpen, daarna volgt een theatertournee door Vlaanderen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud