En Bach danste spontaan mee

In de verscheidenheid van Bachs muziek koos Millepied voor een stilistische eenheid in vorm en beeld. ©Filip Van Roe / Opera Ballet Vlaanderen

Solo, met twee, in groep. Voor zijn ‘Bach Studies’ bespeelde choreograaf Benjamin Millepied alle registers van de dans. Het stuk ging zondag bij Ballet Vlaanderen in wereldpremière.

Je zou het bijna vergeten maar de serieuze en oergelovige Johan Sebastian Bach (1685-1750) moffelde in zijn composities vaak elementen en structuren uit de dans van de 18de eeuw. Zo vreemd is het dus niet om een dansvoorstelling te creëren met en op zijn muziek. Benjamin Millepied experimenteerde de voorbije jaren in Los Angeles en Parijs met kleinere Bach-choreografieën. In Antwerpen ging zondag zijn eerste avondvullende ‘Bach Studies’ in wereldpremière: zeven choreografieën rond Bach, een achtste met muziek van de hedendaagse componist David Lang.

Vioolsolo

Voor de pauze stond het grote ‘Partita nr. 2 in voor viool’ centraal. Het is een lang en wervelend stuk, dat gebouwd is als een suite met verschillende dansstructuren: een sarabande, een gigue, een chaconne. Niet dat in de tijd van Bach op die muziek werd gedanst. Maar het had gekund. In Antwerpen danste men gelukkig wel, vooruitgestuwd door violist Eric Crambes, die de partita opzwepend vertolkte.

Een stille ster van de avond was de belichting van het kunstenaarscollectief UVA. Die voerde voortdurend haar eigen dans uit.

Millepied maakte in dit lange stuk optimaal gebruik van de dansers van Ballet Vlaanderen. Solo’s, duo’s, kleine en grote groepsensembles werden voortdurend afgewisseld. Soms waren de bewegingen subtiel, om dan weer uit te monden in brede passen en draaiingen.

Door die afwisseling had je geen moment het gevoel dat je naar een muziekstuk zat te luisteren dat bestaat uit niet meer dan een lange vioolsolo. Dat is uiteraard de verdienste van Bach. Maar Millepieds choreografie streek alle weerhaken in de muziek moeiteloos glad.

Na de pauze verzorgde het orkest van Opera Vlaanderen de muziek voor een groot gedeelte. Millepied koos voor enkele Bach-composities die Leopold Stokowski (1882-1977) voor orkest arrangeerde. Het openingsstuk, de herwerkte aria ‘Schafe können sicher weiden’, was van een ontroerende schoonheid. Zowel muzikaal als choreografisch met een solodans.

 

Stilistische eenheid

Bachs muziek is in al haar genialiteit erg verscheiden. Maar op het podium in Antwerpen heerste vooral stilistische eenheid. Millepied koos voor een sober zwart decor. De dansers droegen in zwart-witte outfits. Soms eenvoudige T-shirts, soms soutanes.

Een stille ster van de avond was de belichting van het kunstenaarscollectief UVA. Die voerde voortdurend haar eigen dans uit. Soms als een dun streepje neonlicht (zo leek het toch). Dan weer als rondcirkelende lichtbollen.

Telkens was er een perfecte symbiose met de dansers en de muziek. Het podium leek door het licht soms getransformeerd tot een kerk in het schemerduister, de plaats waar Bachs muziek het vaakst werd opgevoerd

Het slotstuk was impressionant: ‘Passacaglia en Fuga in c voor orgel’. Een lang en complex orgelstuk (helaas niet live gespeeld), waarop de dansers nog één keer helemaal konden loosgaan. Zo aanstekelijk dat je je kon inbeelden dat de oude Bach zelf nog zou komen meedansen.

Zaterdag liet Benjamin Millepied in ‘Sabato’ in het midden of zijn vrouw, actrice Natalie Portman, op de première aanwezig zou zijn. Bij deze: ze was er.

‘Bach Studies’ in Antwerpen en Gent tot 9 juni. operaballet.be

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect