Het Lam Gods volgens FC Bergman

De voorstelling is op haar best wanneer verstilling intreedt. ©© kurt van der elst

In de Bourla ging woensdag, vermomd als testevenement, 'The Sheep Song' van FC Bergman in wereldpremière. Het is een formidabele toneelvoorstelling, zij het met enkele inzinkingen.

Het is een wetmatigheid in de toneelindustrie. Je bent nooit gerust met dieren op het podium. In de openingsscène van 'The Sheep Song' wandelt een kleine kudde schapen gedisciplineerd rond. Tussen de dieren zit acteur Jonas Vermeulen verstopt. Hij vertolkt de hoofdrol, het 'menselijke' schaap.

Als hij vooraan op het podium staat, komt er rook uit zijn schapenhoofd. Special effect, denk je. Tot de voorstelling wordt onderbroken. Een echt schaap is tegen de acteur gelopen, wordt na afloop gemeld. Dat veroorzaakte een kortsluiting, waardoor het gesofisticeerde schapenkostuum van Vermeulen even in brand stond. No kidding.

'The Sheep Song' is een indrukwekkende mix van toneel en danschoreografie. Schwung en vaart in verschillende bewegingen.

Na tien minuten is het leed geleden en wordt de voorstelling voortgezet. Er zal gevloekt zijn in de coulissen. Maar als dat een troost is voor FC Bergman, als toeschouwer ben je het incident binnen de kortste keren vergeten.

Daarvoor is het begin van 'The Sheep Song' te overweldigend. Centraal op het podium liggen twee loopbanden die in tegenovergestelde richtingen draaien. Het schaap - de acteur dus - beweegt zich ongemakkelijk op zijn twee poten voor- en achteruit. Ingehaald, voorbijgestoken, bedreigd en omvergelopen door een stoet personages voortgedreven door opzwepende muziek. Het is een indrukwekkende mix van toneel en danschoreografie. Schwung en vaart in verschillende bewegingen.

'The Sheep Song' is gewaagd theater. Er is geen tekst, enkel beeld en klank, opgebouwd rond de mythologische betekenis van het schaap in de westerse katholieke traditie. Zo kom je al snel bij het Lam Gods uit. Het zal wel geen toeval zijn dat het schaap af een toe een innig intieme dans uitvoert met een naakte man met een rode tulband. Denk aan het zelfportret van Jan van Eyck.

Er zit geen rechtlijnig verhaal in 'The Sheep Song', wel verschillende tableaus die de voorstelling moeten voortstuwen. Daar zit af en toe een manco. Sommige scènes zijn wat lang uitgesponnen of flirten met flauwe humor. Het sterkst is de voorstelling wanneer verstilling intreedt en de symboliek van troost en wedergeboorte de overhand neemt in prachtig ontworpen scenografie. Af en toe denk je: dit had ook van Romeo Castellucci kunnen zijn. Dat is voor alle duidelijkheid een compliment.

De schapen kwamen overigens op het eind nog eens terug. Ze maakten geen brokken meer.

'The Sheep Song' speelt van 14 tot 17 juni in Amsterdam. Van 22 tot 24 juni opnieuw in Antwerpen. In juli op het festival van Avignon.
www.toneelhuis.be

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud