Ook de lichtjes van de Schelde wachten op Godot

Tom Dewispelaere en Tom Van Dyck als Estragon en Vladimir. ©© kurt van der elst

Met 'Wachten op Godot' waagt Toneelhuis zich aan een van de klassiekers van de 20ste eeuw. Aan de oevers van Schelde krijgt het stuk een actuele betekenis.

Het was even wennen in het begin van de voorstelling. Toneelhuis verruilt voor de opvoering van 'Wachten op Godot', een productie van Olympique Dramatique, de vertrouwde Bourlaschouwburg voor de Waagnatie aan de oevers van de Schelde op het Eilandje. Het is een oude loods die heringericht is als evenenementenzaal.

Voor coronaproof theatervoorstellingen is de zaal heel geschikt. De zetels staan twee aan twee ver genoeg uit elkaar. Vanuit de stoel heb je een eindeloos uitzicht op de lege diepte van de loods. Rechts vooraan staat de beroemde kale boom uit Samuel Becketts toneelstuk uit 1952.

Als ze in het begin in hun te grote bruine kostuums over pijnlijke voeten jammeren, weet je: het komt goed met dit stuk.

Het heeft iets desolaats, die leegte. Een beetje onwezenlijk. Dat gevoel wordt nog versterkt als de voorstelling begint. Je luistert via een hoofdtelefoon. In de verte ontmoeten de hoofrolspelers Estragon en Vladimir elkaar. Maar je hoort hen alsof ze naast jou zitten. Het lijkt even alsof je naar een luisterspel met mimespelers zit te kijken, maar het went gelukkig snel.

Dat komt door de présence van Tom Van Dyck (Vladimir) en Tom Dewispelaere (Estragon). Als ze in het begin in hun te grote bruine kostuums over pijnlijke voeten jammeren, weet je: het komt goed met het stuk. Al even snel valt op hoe ideaal de lege setting is voor 'Wachten op Godot'. Het is geen stuk waar je vrolijk van wordt. 'Zullen we ons ophangen aan de boom?', overleggen Vladimir en Estragon. Zulke dingen.

Het echte drama

Het wordt er niet vrolijker op als de twee andere figuren Pozzo (Koen De Sutter) en zijn knecht Lucky (Nico Sturm) hun opwachting maken. Nihilisme en absurditeit komen vreselijk dicht bij elkaar te liggen. Samuel Beckett heeft nooit duiding gegeven bij zijn stuk. Waar gaat het precies over? Wie is Godot? Waar is Godot? Niemand die het weet. Net omdat alle interpretaties moeten openblijven, mogen toneelgezelschappen niet morrelen aan de tekst en aan de originele regieaanwijzingen.

Toch is de voorstelling in Antwerpen niet gedateerd. Ze kan alleen daar. Met de loodsdeuren die opengaan en de lichtjes van de appartemensblokken op linkeroever die in de Schelde weerspiegelen. Er is de context van corona die iedereen hoorndol maakt. Op hoeveel zaken wachten we niet? En zijn we niet met zijn allen tot elkaar veroordeeld? Misschien is de tekst niet altijd aangepast aan het snelle leven van 2020. Maar het is een waar genoegen om die vier acteurs in deze klassieker te zien spelen. Alsof elke avond de laatste keer is. Misschien is dat ook wel zo. Dat is het echte drama.

'Wachten op Godot' loopt tot 12 december, info op www.toneelhuis.be.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud