'Succession': Shakespeare op een superjacht

Verraad, verleiding, misleiding: de Amerikaanse reeks 'Succession' schetst een onweerstaanbaar portret van de ultrarijke familie van de mediamagnaat Logan Roy en het getwist om zijn nalatenschap. Twee seizoenen van verstrooiing en verontwaardiging in tijden van lockdown.

Gelukkige gezinnen lijken allemaal op elkaar, maar elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn hoogst eigen manier. Tolstoj schreef het in 1877 in ‘Anna Karenina’ over de Russische familie Oblonski. In het geval van de familie Roy, mediamagnaten in de VS van de 21ste eeuw, betekent dat geforceerde familie-uitstapjes per helikopter, een ongemakkelijk weekend op een superjacht op de Mediterranée en een oudste zoon die zich uit pure verveling lanceert als libertaire presidentskandidaat.

Het is opletten geblazen om geen goudklompje te missen in deze reeks, die een voyeuristische inkijk in de kuiperijen van de superrijken biedt.

Logan Roy (rol van Brian Cox, misschien nog het bekendst van zijn rol in ‘Churchill’) is de pater familias, een norse man die om mysterieuze redenen een grote wrok heeft overgehouden aan zijn eenvoudige jeugdjaren in Dundee, Schotland. In de VS heeft hij een media-imperium uitgebouwd, Waystar Royco, met tv-zenders, kranten en pretparken.

Waar hij gaat, jouwen linkse activisten hem uit. Hij krijgt op straat zelfs eens een beker urine in het gezicht gegooid. Logan Roy is eerder gehaat dan geliefd, niet het minst door zijn kinderen.

Die zijn met z'n vieren: de wereldvreemde Connor, die zijn tijd verdrijft op een ecoranch in de woestijn, Kendall, de tragische dauphin met een zwak voor drank en drugs, de opportunistische dochter Siobhan en de neurotische benjamin Roman, een glansrol voor Kieran Culkin, broer van Macaulay ‘Home Alone’ Culkin.

Elk op hun manier strijden ze om de aandacht, de liefde en vooral de nalatenschap van Logan Roy, die op zijn tachtigste met groot genoegen zijn kinderen, aandeelhouders en raad van bestuur tegen elkaar opzet om de teugels van het bedrijf strak in handen te houden.

Murdoch

'Succession' zou losjes gebaseerd zijn op de Murdochs, de familie achter onder meer de krant The Times en de zender Fox News. Anderen zien verwijzingen naar de Trumps en, wie anders, Shakespeares King Lear.

'Succession' is satire, gebracht door acteurs met een ongelofelijk gevoel voor komische timing, en met een spervuur aan spetterende dialogen, waarvan de finesses in de vertaling helaas af en toe verloren gaan. Zonder veel weg te geven, één citaatje toch. Als Kendall bij zijn ex-vrouw naar de naam van haar nieuwe partner hengelt, snauwt ze hem toe dat het zijn zaken niet zijn. ‘Maar hij snuift tenminste geen coke op de iPad van de kinderen.’

Het is opletten geblazen om geen goudklompje te missen in deze reeks, die een voyeuristische inkijk biedt in de kuiperijen van de superrijken. Maar 'Succession' heeft meer te bieden dan schadenfreude met een narcistisch elite. (Roman, na een lockdown in zijn hotel: 'Ik heb erger meegemaakt, ik heb ooit in het Marriott gelogeerd.') De serie gaat ook over de strijd tussen oude en nieuwe media, tussen liberals en Trumpianen, over MeToo en de old boys’ club.

Beklemmend

In het tweede seizoen wordt de reeks toonvaster, beklemmender ook. Tegen steeds wisselende decadente decors bereikt de strijd om de opvolging van Logan Roy zijn kookpunt. Reken daar nog een meeslepende muziekscore bij door Nicholas Britell, de man die ook de Oscarwinnnende film 'Moonlight' op muziek heeft gezet, en overtuigend acteerwerk van vrij onbekende acteurs.

Succession

Wat?

Satirische reeks van Jesse Armstrong over de familie Roy, mediamagnaten en superrijken.

Waarom de moeite?

Flitsende dialogen, onderhoudende scheldpartijen, somptueuze decors, puik acteerwerk en een meeslepende score.

Waar te vinden?

Twee seizoenen, te zien op Telenet Play More.

De knappe prestaties beperken zich overigens niet tot de hoofdrolspelers. Fijne bijrollen zijn er voor de sardonische Ewan Roy, broer van Logan, schoonzoon Tom Wambsgans, een wolf in schaapskleren, en het schijnbaar sullige neefje Gregg, dat zich snel ontpopt tot meester-schaker.

Naast vlijmscherpe humor biedt 'Succession' drama van de bovenste plank, mét emotionele weerhaakjes. Het is lovenswaardig hoe bedenker Jesse Armstrong - hij schreef mee aan de Britse politieke satire ‘The Thick of It’ - er in slaagt empathie los te weken voor al deze onuitstaanbare figuren. Maar net op het moment dat de kijker sympathie begint te krijgen voor de labiele Kendall, de ambitieuze Siobhan of de gevoelige Roman, stompt Armstrong de kijker in de maag en nemen smerige machtsspelletjes weer de bovenhand. 'Succession' is om te lachen, maar wat bijblijft, is een alarmerend portret van de one percent. 

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud