'The Eddy': jazz, rouw en Parijs

Hoofdfiguur Elliot Udo (links, gespeeld door André Holland) en zijn zakenpartner/makker Farid (rol van Tahar Rahim). De aanpak van 'The Eddy' doet denken aan jazzmuzikanten die tijdens een optreden de ruimte krijgen om een solo te spelen.

Een rouwende Amerikaanse muzikant opent een jazzclub in Parijs. Met dat uitgangspunt maakt de Netflix-serie ‘The Eddy’ een bruisend en emotioneel drama, en een levendig portret van de Franse hoofdstad.

In het Engels betekent een ‘eddy’ zoveel als ‘draaikolk’, een kracht die je onherroepelijk naar beneden trekt. Daarom is het ook de perfecte titel voor de nieuwe Netflix-serie van Damien Chazelle - van de musical ‘La La Land’ - en voor de Parijse jazzclub die het epicentrum van het verhaal vormt.

Trailer.

De hoofdfiguur, Elliot Udo, was ooit een bejubelde jazzpianist en -componist, tot hij na de dood van zijn jonge zoon in een diepe depressie wegzonk. Hij nam zich voor nooit nog op een podium te verschijnen, liet Amerika (en zijn echtgenote) achter en verhuisde naar Parijs. Volgens Glen Ballard, de Amerikaanse muzikant/componist die 25 jaar in de Franse hoofdstad woonde en het oorspronkelijke idee had voor ‘The Eddy’, is het geen toeval dat Elliot net daar terechtkomt.

Als je jazzmuzikant bent, is Parijs je laatste toevluchtsoord,’ vertelde Ballard op het filmfestival van Berlijn. ‘Geen enkele wereldstad is zo gastvrij voor jazzartiesten. Iedereen vindt er zijn plaats. Parijs heeft altijd een zwak gehad voor de rebelse geesten en alle mogelijke tegenculturen.’

'Bingeable'

Rond het personage van Elliot posteert de serie nog een hele reeks andere karakters, die allemaal worstelen met een vorm van pijn, verlies of rouw. Elliots tienerdochter Julie is pas van de drugs af en komt naar Parijs om bij haar vader te zijn. Elk van de acht episodes van dit eerste seizoen kiest trouwens een ander personage als centrale focus.

We laten de traditionele jazzmuziek achter ons. In ‘The Eddy’ gaat het om de toekomst.
Glen Ballard
Amerikaanse muzikant/componist/producent

De aanpak doet denken aan jazzmuzikanten die tijdens een optreden de ruimte krijgen om een solo te spelen. Jazz zit hoe dan ook diep in het DNA van ‘The Eddy’ en bepaalt zowat elk aspect van de serie. De cameravoering is zwierig en onvoorspelbaar, de structuur van de verhalen is los en neemt de tijd om nu en dan een zijsprongetje te maken. ‘Eigenlijk gaan we in tegen alle Netflix-trends,’ zegt producent/regisseur Alan Poul (‘Six Feet Under’). ‘Normaal moeten Netflix-shows extreem verslavend zijn. Elke episode moet op een cliffhanger eindigen, zodat je telkens naar de volgende wil happen.’

‘The Eddy’ is zeker ook ‘bingeable’, maar eerder omdat je betrokken raakt bij de levens van de personages, de vaak rake emoties, de aanstekelijke muziek en de ambiance van de serie. Net zoals moderne jazz is de reeks uitgesproken multicultureel, met taal als muziek en muziek als taal. Je kunt zelfs stellen dat ‘The Eddy’ vol personages loopt die er niet in slagen te communiceren, behalve via hun muziek.

Wat?

Dramaserie over een jazzclub in Parijs, de Amerikaanse uitbater,de personages die errond cirkelen, en finaal ook de stad zelf. Het idee komt van de Amerikaanse muzikant/componist/producent Glen Ballard, maar ook regisseur Damien Chazelle (‘La La Land’) is bij de reeks betrokken.

Waarom de moeite?

‘The Eddy’ gaat niet alleen over (hedendaagse) jazz, de serie voelt ook aan als jazz. De stijl is los uit de pols, de verhaallijnen slaan soms een zijstraatje in, de livemuziek staat centraal. En de blik op Parijs is even fris als authentiek.

Waar?

‘The Eddy’ is vanaf 8 mei te zien op Netflix.

Parijs is dan ook op meer dan één manier de ideale locatie voor dit verhaal, stelt hoofdscenarist Jack Thorne (‘This Is England’). ‘De stad is zeker een van de meest complexe hoofdpersonages,’ zegt hij. ‘Parijs toont in welke richting veel andere wereldsteden zullen evolueren. Dat die evolutie in de lichtstad sneller gaat, heeft te maken met de Boulevard Périphérique. De ringweg rond de stad deelt de bevolking in twee, en de stad wordt meer en meer een exclusieve plaats voor wie zich het kan veroorloven om er te wonen. Dat maakt me heel bang. Ik zie het ook in Londen, waar veel mensen er niet in slagen zich in de betere wijken van de stad te vestigen. Ze komen daar dan ook niet meer. Op een bepaalde manier leidt dat tot een isolement. De infrastructuur van de binnenstand wordt langzaam onbereikbaar.'

Swingend

De serie speelt zich voor een groot stuk af in het noordoosten van Parijs en werpt een blik op het bruisende, maar ook woelige, multinationale, multilinguïstische en multiraciale leven daar. Om een authentiek portret te schetsen doet ‘The Eddy’ een beroep op vier regisseurs. Naast Chazelle en Poul voegen Houda Benyamina en Laïla Marrakchi, twee vrouwelijke cineasten van Marokkaanse origine, hun visie toe aan het geheel. Zij doen de dramatische scènes evenzeer swingen als de veelvuldige optredens.

Net zoals ‘Treme’, David Simons magistrale reeks over New Orleans, vraagt ‘The Eddy’ ook niet dat je iets van jazz afweet. ‘Ik weet dat het genre een elitair label heeft', geeft Ballard toe. ‘Wij gaan er echter van uit dat je in de juiste omstandigheden snel in de ban kunt raken van die muziek. We laten de traditionele jazz ook achter ons. In ‘The Eddy’ gaat het om de toekomst. Jazz absorbeert elementen uit alle mogelijke culturen, van Afrikaanse tot Cubaanse ritmes en accenten. Jazz is waarschijnlijk de enige echt Amerikaanse kunstvorm, maar het is niet meer louter Amerikaans. Godzijdank.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud