Tweede seizoen 'Mindhunter' focust op waargebeurde moordzaak

De FBI-agenten Holden Ford en Bill Tench worden in de tweede jaargang van 'Mindhunter' niet langer als morbide freaks beschouwd. ©Courtesy of Netflix

In het tweede seizoen van de Netflix-serie ‘Mindhunter’ maakt regisseur David Fincher komaf met het idee van de seriemoordenaar als verheven superschurk. Het hoofdthema is narcisme.

Er is een goeie reden waarom de Amerikaanse regisseur David Fincher (‘Fight Club’, ‘The Social Network’) zo’n mateloze fascinatie heeft voor seriemoordenaars. Hij groeide op in de Bay Area rond San Francisco, toen Californië in de greep was van meerdere onverklaarbare moordzaken.

De trailer van het tweede seizoen van 'Mindhunter'.

De wandaden van Charles Manson en diens Family in Los Angeles in 1969 trokken de meeste aandacht omdat ze plaatsvonden in het hartje van Hollywood, maar ook andere dossiers maakten indruk op Finchers jonge geest. Een daarvan, de Zodiac Killer, sprak nog het meest tot zijn verbeelding omdat de dader nooit ingerekend is.

In 2007 wijdde Fincher een van zijn beste films aan die onzalige affaire: ‘Zodiac’. Hij had op dat moment met ‘Seven’ al een thriller over een seriemoordenaar gemaakt, maar achteraf bekeken bleek ‘Zodiac’ de ideale voorbereiding voor het project waarmee hij zich pas echt in de duistere materie zou verdiepen: ‘Mindhunter’.

Gedrag

De tv-serie beschrijft het ontstaan en de evolutie van de Behavioral Science Unit, de afdeling in het FBI die sinds de vroege jaren 70 via de studie van crimineel gedrag methodes ontwikkelt om misdadigers te identificeren. In 1976 besloten de agenten John E. Douglas en Robert Ressler zich te concentreren op seriële criminelen. ‘Mindhunter’ dramatiseert hun verhaal.

Voor David Fincher is er een essentieel verschil tussen enerzijds ‘Seven’ en anderzijds ‘Zodiac’ en ‘Mindhunter’. Dat onderscheid zet meteen ook zijn intenties in de verf. ‘‘Seven’ speelde zich niet af in de echte wereld’, legt hij uit op de podcast ‘The Treatment’. ‘Het was een zwaar gestileerde thriller, een landschap van de hel. Met ‘Mindhunter’ willen we komaf maken met het idee van een seriemoordenaar als een verheven superschurk.’

Huiveringwekkend

De succesvolle Netflix-serie is nu aan haar tweede seizoen toe, en de situatie van de hoofdpersonages - de FBI-agenten Holden Ford en Bill Tench en de psychologe Wendy Carr - ziet er anders uit. Waar ze in de eerste jaargang nog gezien werden als morbide freaks, hebben ze intussen bewezen dat hun werk wel degelijk een nuttige bijdrage kan leveren. De wereld is ook helemaal bijgedraaid wat het onderwerp seriemoordenaars betreft, een evolutie die Fincher zich herinnert uit zijn eigen leven.

‘Toen de Zodiac Killer zijn moorden pleegde, werd daar weinig over gepraat’, vertelt hij. ‘Buiten de regio rond San Francisco had niemand het erover. In de jaren daarna doken echter steeds meer seriemoordenaars op, zoals Son of Sam in New York. Plots was het fenomeen groot nieuws bij de serieuze nationale media, met als gevolg dat het grote publiek nieuwsgierig werd naar die eigenaardige en angstaanjagende figuren.’

Gesprekken

David Berkowitz (de echte naam van Son of Sam) en Charles Manson maken deel uit van de nieuwe criminelen die de hoofdfiguren uit ‘Mindhunter’ opzoeken in hun cel om over hun methodes, motieven en persoonlijkheid te praten. Die gesprekken zijn nog steeds de grote troef van de serie, door de doordachte cameravoering, de vlijmscherpe dialogen en de huiveringwekkende vertolkingen. De acteur die gestalte geeft aan Charles Manson - Damon Herriman heet hij - doet dat trouwens ook in Quentin Tarantino’s nieuwe film ‘Once Upon a Time… in Hollywood’.

Je moet al een extreem ijdel zelfbeeld hebben om je eigen seksuele bevrediging belangrijker te vinden dan de volgende ademtocht van je slachtoffer.
David Fincher
Regisseur

De hoofdmoot van het tweede seizoen van ‘Mindhunter’ gaat over de Atlanta Child Murders, een lange reeks brutale moorden op Afro-Amerikaanse slachtoffers. De lokale politiediensten gingen uit van racistische motieven maar de Behavioral Science Unit kwam tot een heel andere hypothese.

‘In dit seizoen hoeven de hoofdpersonages zich niet langer te beperken tot hopeloze dossiers waar niemand nog in geïnteresseerd is’, legt Fincher uit. ‘Ze stappen mee in de frontlinie terwijl het aantal slachtoffers aanzwelt en ze proberen hulp te bieden in een lopend onderzoek. Die samenwerking loopt niet altijd van een leien dakje.’

Narcisme

In Finchers ogen is het hoofdthema van ‘Mindhunter’ een typisch Amerikaanse karaktertrek: narcisme. De serie barst van de personages die tot elke prijs gezien en gehoord willen worden en die tot extreme daden in staat zijn om dat voor elkaar te krijgen.

Dat geldt zeker voor de seriemoordenaars, die hun daden soms een theatrale flair geven, in veel gevallen contact opnemen met de politie (of de pers) en zichtbaar genieten van de aandacht die de leden van de Behavioral Science Unit hen schenken. ‘Je moet al een extreem ijdel zelfbeeld hebben om je eigen seksuele bevrediging belangrijker te vinden dan de volgende ademtocht van je slachtoffer’, stelt de regisseur.

Mindhunter - seizoen 2, vanaf vandaag op Netflix.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect