'Ik besefte dat het geen zin had werk te blijven zoeken in de horeca'

Alles bij elkaar genomen heeft Moustapha Samary geen spijt van de stap die hij heeft gezet. ©Antonin Weber / Hans Lucas

Moustapha Samary (45) werkte zijn hele carrière in restaurants, tot het coronavirus zijn leven overhoop gooide. Nu is hij postbode.

‘Ik ben op mijn achttiende begonnen in de Brasserie Georges in Ukkel. Eerst als afwasser en daarna als jonge kok, als commis de cuisine. Later werd ik bevorderd tot écailler (iemand die oesters opent, red.) en was ik verantwoordelijk voor de vis en de schaaldieren. Na 14 jaar ben ik gaan werken in de Brasserie Jaloa, aan het Sint-Katelijneplein in Brussel, bij sterrenchef Gaëtan Colin.’

Lockdown at work

De Tijd ontwikkelde een vragenlijst die peilt naar uw energieniveau en uw relatie met het werk tijdens de covidcrisis.

Wanneer hij het voorstel krijgt om aan de slag te gaan in L’Écailler du Palais Royal, aan de Zavel, kan Samary niet weigeren. ‘In die tijd verdienden we goed ons brood in de horeca. We hadden een trouwe klandizie.’ Vervolgens verhuist hij naar Toucan sur Mer in Elsene, waar zijn baas, Jean-Michel Hamon, hem naar het wereldkampioenschap voor écaillers in Nice stuurt. Hij vertegenwoordigt er Marokko en eindigt zevende. Voor ‘Mousse l’Écailler’, zoals zijn collega’s hem noemen, is dat het hoogtepunt van zijn carrière.

Maar in 2020 wordt alles anders. ‘Net na de eerste lockdown vroeg een vriend me of ik niet voor hem wilde komen werken. Hij baatte het clubhuis van de golfclub in Edingen uit. Hij bood me een contract voor bepaalde duur van twee maanden aan. Dat kwam me goed uit, want ik wilde een minder stresserende job.’

Toen sloeg de tweede lockdown toe. ‘Mijn twee maanden waren voorbij. Ik had geen werkgever en geen contract van onbepaalde duur, en dus ook geen recht op een werkloosheidsuitkering. Ik heb toen erg diep gezeten, maar ik besefte dat het geen zin had werk te blijven zoeken in de horeca. Ik moest iets anders vinden om mijn familie te kunnen onderhouden. Toen las ik in de krant dat Bpost mensen uit de horeca zocht om pakjes te leveren. Na een maand in het magazijn van Bpost in Schaarbeek kreeg ik een positieve evaluatie en mocht ik de opleiding volgen om postbode te worden.’

Lager loon

Het leven in de horeca heeft iets bijzonders, maar nu heb ik tenminste een vaste job en zie ik mijn familie.
Moustapha Samary

Vandaag werkt Samary met een contract van onbepaalde duur bij Bpost, en daar is hij trots op. ‘Als je het uniform draagt, voel je je een lid van een grote familie. Ik heb ook opnieuw het sociale contact dat ik in de horeca had. Ik bedien mensen, ook al is het op een heel andere manier. De klanten zijn altijd blij wanneer ze de postbode met hun pakje zien arriveren.’

Het loon is weliswaar gevoelig lager, maar Moustapha relativeert. ‘In de horeca leef je ’s avonds en dan geef je ook meer uit. Bovendien biedt Bpost heel wat voordelen die ik vroeger niet had: een dertiende maand, een winstpremie, maaltijdcheques, een correct pensioen, gunsttarieven bij Bpost Bank...’

Alles bij elkaar genomen heeft Samary geen spijt van de stap die hij heeft gezet. ‘Het leven in de horeca heeft iets bijzonders, dat is waar, maar nu heb ik tenminste een vaste job en zie ik mijn familie.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud