51-55: Van Fat Freddy's Drop tot Queens of the Stone Age

©AFP

De termen vuil, tegendraads, rebels en brutaal passeren deze keer de revu. Drie keer raden op welke groep die van toepassing zijn.

55. Fat Freddy's Drop: Dr. Boondigga & The Big BW (2009)

Een plaat die u in weinig lijstjes van beste platen aller tijden zal terugvinden, zoveel is zeker. Maar op de redactie van De Tijd is het dikke liefde voor dikke Freddy en de zijnen. Het begon met enkelingen die zich hadden laten betoveren door de dubbende baslijnen, skankende blazers en soulvolle stemmen uit Nieuw-Zeeland. Van daar verspreidde het virus zich verder en verder over de redactie. Vooral wie zich liet overtuigen om naar een concert van de Kiwi's te trekken, kon nadien niet anders dan verknocht zijn.

Het collectief heeft ondertussen drie platen uit, waarvan de tweede deze lijst heeft gehaald. Met nummers met een gemiddelde duur van zo'n 8 minuten is 'Dr. Boondigga & The Big BW' geen hapklare popplaat. Maar de mix van soul, dub, reggae, pop, blues en zelfs house trekt je mee in een trip die zich laat beluisteren als de soundtrack van de perfecte nazomerse avond.

Laat u op 7 oktober vooral zelf overtuigen in de Brusselse AB.

54. dEUS: Worst Case Scenario (1994)

Wat heeft Eden Hazard met Tom Barman gemeen, en Moussa Dembélé met Stef Kamil Carlens? Best wat. Met een beetje sportief-muzikale verbeelding kan je de opwinding waar onze voetballers dezer dagen eindelijk voor zorgen in de rest van Europa (we tellen mee!) vergelijken met de bonte beroering die de Belgian popwave bijna twintig jaar veroorzaakte op het oude continent. De grunge had alternatieve muziek plots cool gemaakt, en dEUS was onze Nirvana.

'Worst Case Scenario' blijft een meesterwerk. Grootstedelijke pop onder hoogspanning. Geen platgetreden paden, maar lef, durf en visie. Artistiekerig (een vriendelijker synoniem voor arty) maar met één oog op de charts gericht. En vooral: heerlijk on-Belgisch ambitieus. Zoals onze huidige generatie voetballers, dus.

Gitaarversterkers die lijken te ontploffen, in 'Hotel Lounge'. (How will glamour survive?) De filmische parlando's van Rudy Trouvé, in 'Morticiachair'. Dansende violen. Opwindende, jazzy rock. (It's the bald man's dream to grow hair baby/ but a lame don't need legs/ he needs a wheel chair.)

53. Talking Heads: Remain in Light (1980)

Talking Heads. Excuses aan Mama's Jasje, maar niemand is ooit met een betere groepsnaam op de proppen gekomen. Talking Heads zijn de sprekende hoofden die je op de Amerikaanse televisie over alles hun mening ziet spuien. Een geknipte naam voor de groep kunstschoolstudenten rond David Byrne, die vooral in zijn eerste platen wat graag in de pose kroop van de arty farty Manhattanite die commentaar geeft op de wereld . Nergens is die pose frappanter dan in de sleper 'The Big Country', waar Byrne letterlijk vanuit de hoogte naar middle America sneert: 'I wouldn't live there if you paid me, I couldn't live like that, no siree'.

Op Remain in Light breekt Byrne uit zijn carcan van intellectueel die in de 70s nooit lekker zat in de Newyorkse punkclub CBGBs. Met dank aan een vruchtbare samenwerking met de Britse producer Brian Eno. John Cale had Eno in 1977 kennis laten maken met de Talking Heads, toen de Newyorkers in Londen openden voor de Ramones. Nadien had Eno 'Afrodisiac' van de Nigeriaanse artiest Fela Kuti laten horen en Byrne en bassiste Tina Weymouth waren er weg van.

Die 'CBGB meets Fela Kuti' is compleet op Remain in Light. 'Die manier van muziek maken, met de ritmesecties en het ensemble muzikanten die een Afro-funk band vormen, was een manier om komaf te maken met de persoonlijke angsten die ik voelde en waar ik over schreef: de paranoia van het New York in de jaren 70, mijn leeftijd, mijn twijfel of ik thuis hoorde', zei Byrne later in een gesprek met The Guardian.

Volgens Wiki had Byrne in 1980 een writer's bloc, maar dat klopt niet. Byrne en Eno schreven op zijn Afrikaans eerst de muziek en dan verzon Byrne woordklanken ('onomatopeeën') die zich geleidelijk via nonsensicale zinnen tot songteksten ontwikkelden, zoals Byrne op zijn blog uitlegt. De paranoïa is nooit ver, dat bewijzen 'Once in a Lifetime' - dat in gepolijstere versie via Hollywood-film 'Down and out in Beverly Hills' in 1986 een radiohitje werd - en de magistrale zinsnede 'Lost my shape trying to look casual' uit 'Crosseyed and painless'.

Maar meer nog dan de teksten zit het echte meesterschap in de muziek: naar Remain in Light luisteren is zoals op JFK landen en Manhattan binnentrekken: je voelt je meteen meegezogen door de energie. Funk, punk, rock, oost, west, noord, zuid: all in one. Met de opzwepende bas van Tina Weymouth als bindmiddel. Born Under Punches en het oosterse Listening Wind zijn geniaal, maar Crosseyed and painless is gewoon verbluffend: check op Youtube de liveversie in Rome in 1980. En laat u ergens ter hoogte van 1'30" helemaal overtuigen van het Newyorks intellectueel genie.

52. Sex Pistols: Never mind the Bollocks, here's the Sex Pistols (1977)

Midden jaren '70. Bij veel Britse jongeren neemt de onvrede over de slechte economische situatie toe. Ze zoeken hun heil in de muziek. Van hippiemuziek moeten ze echter niet weten, die biedt geen uitlaatklep voor hun frustraties. Manager Malcolm McLaren zet de Sex Pistols in de markt. Zij worden het gezicht van de Britse punkgolf en de punkmode. Maar de Sex Pistols zijn veel meer dan een marketingspeeltje. Ze zijn écht boos.

'Never mind the Bollocks' is punk zoals punk hoort te zijn: vuil, tegendraads, rebels en brutaal. Geweldig hoe de Sex Pistols tekeer gaan tegen het Britse koningshuis of platenhuis EMI, dat de groep van Johnny Rotten eventjes in huis haalt maar ze even snel verwijdert als ze merken dat de jongens niet zomaar wat de punk uithangen maar écht naar de straat ruiken.

51. Queens of the Stone Age: Songs for the Deaf (2002)

"De Stooges die een verzoeningsjam spelen met de ritmesectie van James Brown." Zo noemde Humo 'Songs for the Deaf' van de woestijnrockers van Queens of the Stone Age. De hardste plaat uit onze lijst heeft na elf jaar nog geen fractie aan relevantie ingeboet. De groep rond Josh Homme (ex-Kyuss) is tegenwoordig wat op haar retour. Maar dat mag, als je 'Songs for the Deaf' op je curriculum hebt staan. Hard. Vuil. Sexy. Dansbaar. Check: 'No-one knows' en 'Go with the Flow'. En ex-Nirvana-drummer en Foo Fighters-opperhoofd Dave Grohl zat achter de vellen. Held!.

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud