Deze Kempenzoon draagt met trots de rode lantaarn van de Beursrally

Dat hij door die voorzichtige aanpak in het vierkoppige panel op de laatste plaats staat, vindt Tomas Wendelen (links) allerminst erg. ©Tim Dirven

Het is maart 2010 en ik hol mezelf achterna in de coulissen van een theater net buiten Sevilla. Het gezelschap waar ik de productie leid, heeft net de pannen van het dak gespeeld, wanneer ik plots telefoon krijg.

Ik zie de naam van mijn broer op het scherm verschijnen, laat de attributen in mijn handen los en open snel de nooduitgang van het theater om buiten in alle rust te kunnen praten. Daar, met zicht op de vergane glorie van de wereldtentoonstelling uit 1992, wordt mijn hart warmer dan de Spaanse lentezon. Mijn broer vertelt me dat ik zonet peter ben geworden van zijn gezonde, blonde Kempenzoon.

Tijdens de Beursrally volgen we vier millennials, onder wie Turnhoutenaar Tomas Wendelen, zelfstandig monteur en beeldcreatieveling in de entertainmentsector. Wendelen zit na vier weken op een verlies van 0,8 procent en heeft onder meer Adobe, EVS en Nvidia in zijn portefeuille.

Dit komt u waarschijnlijk voor als een gekke inleiding voor een column over mijn ervaringen met de beurs. Maar dat bijzondere moment, in die buitenwijk van Sevilla, was de eerste keer dat de beurs in mij opkwam. Toen ik een week later thuiskwam, opende ik een effectenrekening om mijn petekind bij de start van zijn volwassen leven een financieel duwtje in de rug te kunnen geven.

Bijna tien jaar later ben ik zelf vader van een blonde Kempenzoon en is onze dochter, naar wiens haarkleur ik nog het raden heb, onderweg. Er zijn sindsdien ook nog twee petekinderen bijgekomen. Met dat dierbare gebroed in het achterhoofd aarzelde ik niet toen ik gevraagd werd als proefkonijn voor de

Alternatieven voor sparen

Beursrally. Ik zag de wedstrijd als de perfecte kapstok om meer kennis te vergaren over de wondere wereld van het beleggen. Zo kon ik uitvissen welke alternatieven er bestaan voor sparen, voor mijn kinderen, mijn petekinderen en mezelf.

Zowel privé als met mijn eenmanszaak doe ik aan pensioensparen, maar met de jaren groeit het besef dat ik zelf moet instaan voor mijn appeltjes voor de dorst. De politici genieten mijn vertrouwen niet meer. Zij blinken uit in besluiteloosheid en zijn meer bezig met het wereldrecord regeringsvorming na te jagen dan gedurfde en duidelijke beslissingen te nemen waar wij (de kiezers, hun kiezers!) iets aan hebben.

Ik gooide Tesla de deur uit bij de presentatie van de nieuwe SUV.

Als mensen me vragen naar mijn idee over de beurs, haal ik steevast ‘The Wolf of Wall Street’ aan. Een fantastische film van Martin Scorsese over de strapatsen van de fraudeur Jordan Belfort. De decadentie en de arrogantie spatten van het scherm. Uiteraard zijn zulke excessen de grote uitzondering - ik durf te hopen dat ze bij zakenbanken en hefboomfondsen niet echt met dwergen werpen. Toch was mijn beeld van de beurswereld lange tijd vooral een van speculatie, gokken en ‘quick fixes’. Dat is niet waar ik als kleine zelfstandige mijn zuurverdiende geld in wil investeren. Ik zoek vooral een vorm van zekerheid op de lange termijn.

Het was dan ook geruststellend en verhelderend toen Gert Bakelants, de beursexpert van De Belegger, me zei dat een behoedzame en periodieke strategie net wel de juiste is. Gert vertelde dat de beste beleggers in de wedstrijd niet noodzakelijk in de bovenste helft van het klassement staan.

Eigen interesses en waarden

Bij het kiezen van de aandelen en fondsen keek ik vooral naar mijn eigen interesses en waarden. Zo koos ik bedrijven uit de audiovisuele sector en bedrijven waarvan ik denk dat ze ethiek en klimaatimpact hoog in het vaandel dragen. Hoewel ik de actualiteit zowel privé als beroepsmatig op de voet volg, besloot ik me niet te veel door nieuwsberichten te laten leiden. Ik wil mezelf koste wat het kost behoeden voor speculatie of impulsieve beslissingen en wil de beurs alleen bespelen met de lange termijn in het achterhoofd. Ik wil standvastige en betrouwbare keuzes maken zonder me te laten afleiden door hypes of luchtkastelen. Vandaar dat ik mijn aandelen in Tesla verkocht heb. Ik had ze aangeschaft puur voor het spel, om te testen of ik het leuk vond zo’n trendgevoelig bedrijf te volgen. Dat bleek al snel geen goed idee en bij de presentatie van de nieuwe SUV gooiden Elon Musk en zijn bedrijf voor mij letterlijk hun eigen ruiten in. Het is een van de weinige verkooporders die ik tot nu deed. De bedrijven in mijn startportefeuille heb ik heel bewust gekozen. Ondanks verliesposities in Veolia en EVS blijf ik voor de lange termijnen op hen vertrouwen.

Dat ik door die voorzichtige aanpak in ons vierkoppige panel op de laatste plaats sta, vind ik allerminst erg. Integendeel, deze Kempenzoon draagt met trots de rode lantaarn.

Lees verder

Advertentie
Advertentie