portret

Architect van het Belgische popgeluid

Het is prettig toeven in de intrigerende klankwereld van Jasper Maekelberg, of hij die nu oproept met zijn groep Faces On TV of als producer van Belgische artiesten als Warhaus, Jef Neve of straks Balthazar.

Brave New Belgians

Wie zijn de Romelu Lukaku, Eden Hazard of Nafi Thiam van de Belpop? De Tijd praat deze zomer met negen aanstormende muziektoppers over hun ambities en toekomstdromen.

 

‘Dat is lief van de mensen.’ Langzaam lepelt Jasper Maekelberg een stuk stokbrood uit zijn soepkom. Het is zaterdag en we zitten met de zanger van Faces On TV in een bar in de schaduw van het mooie Josaphatpark in Schaarbeek. Het was laat gisteren, het huwelijksfeest van een van zijn bandleden zit overduidelijk nog in de kleren. De vraag was hoe het voelt om opgehemeld te worden als de architect van de Belgische popsound. ‘Ik weet het niet, ik doe ook maar wat’, zegt hij, niet voor het laatst vanmiddag.

Dan moest hij ook nog eens vroeg uit de veren om bij Klara over zijn favoriete muziek te praten. Wat heeft hij laten horen? Zijn ogen lichten op. ‘Charles Mingus, Max Richter, Jonny Greenwood (de gitarist van Radiohead, red.), Nils Frahm, Sjostakovitsj.’

'Dancing After All' van Faces On TV.

Dmitri Sjostakovitsj? ‘Zijn achtste symfonie’, zegt de popmuzikant. Hij vertelt hoe zijn ouders hem rond zijn twaalfde naar de Bijloke in Gent meenamen voor een opvoering van de ‘Oorlogssymfonie’ uit 1943 van de Russische componist. ‘Het was de eerste keer dat ik zo overweldigd was door muziek. Onwaarschijnlijk hoe de dirigent elk deel van het orkest aan de praat hield.’ Twee zinnen en hij valt weer stil. Maekelberg heeft de grootste moeite zichzelf aan de praat te houden. Zo gaat het meestal, zegt hij verontschuldigend, het feestje van gisteren heeft er weinig mee te maken. ‘Ik ben gewoon niet zo’n prater. Zeker niet als het over mezelf gaat.’

Ongrijpbaar

De studio en het podium, dat zijn de habitats waar de 29-jarige Gentenaar zich het meest op zijn gemak voelt. Als producer drukte Maekelberg de jongste jaren stevig zijn stempel op de Belgische popmuziek. Het succes van Bazart is deels zijn verdienste. Hij werkte met Jef Neve en Mintzkov en legt momenteel de laatste hand aan de nieuwe plaat van Balthazar. Als muzikant tourde hij anderhalf jaar met Warhaus, het soloproject van Maarten Devoldere van Balthazar. Volgende maand duikt hij zijn homestudio in met Devolderes vriendin Sylvie Kreusch, die ook nog aan de beurt komt in deze reeks.

Jasper Maekelberg
  • Frontman van Faces On TV en producer.
  • 29 jaar.
  • Geboren in Gent, woont in Brussel.
  • Muzikale helden: David Bowie, The Beatles, Radiohead, Charles Mingus, Miles Davis.
  • Onder meer te zien op: Rock Werchter, Kneistival, Dranouter Festival, Lokerse Feesten.

Die studio ligt in zijn nieuwe thuishaven Brussel. Enkele weken geleden verruilde hij Gent voor een appartement in de buurt van de Basiliek van Koekelberg. Maekelberg: ‘Een saaie buurt, ik weet het. Precies wat ik even hard nodig had. Ik was na bijna dertig jaar uitgekeken op Gent. Ik ben graag alleen en dat ging steeds moeilijker met al die muzikanten die op een zakdoek samenleven. Hier in Brussel ken ik haast niemand. Ik ken de stad ook amper. Een compleet nieuwe start dus, ik kijk er enorm naar uit.’

Als Maekelberg deze zomer niet in zijn studio zit te bricoleren, staat hij met Faces On TV op een Belgisch festivalpodium. In zijn eerste festivalzomer als frontman mag hij het meteen waarmaken op grote festivals als Rock Werchter, de Lokerse Feesten en Dranouter. Benieuwd hoe dat gaat lopen. De muziek op ‘Night Funeral’ van Faces On TV heeft iets ongrijpbaars. Je weet eigenlijk nooit wat je hoort. Rockmuziek is het niet, daarvoor zijn de gitaren te ver zoek. Net als je denkt dat je in zekere mate vat hebt gekregen op zijn klankwereld, verrast hij met een dwarsfluit of een of ander oosters percussie-instrument.

De eerste keer dat ik overweldigd was door muziek was door de achtste symfonie van Sjostakovitsj.

Hij blijft er zen onder. Het is ook gewoon maar wat het is, zegt hij: muziek. Een momentopname. Niet meer of niet minder. ‘Muziek is ontzettend belangrijk in mijn leven, maar tegelijk kan ik het ook steengoed relativeren. Elke plaat biedt een inkijk in iemands hoofd op een welbepaald moment, een specifieke periode in het leven van een artiest. ‘Night Funeral’, dat was ik toen ik die nummers vorig jaar schreef, en dat ben ik nog steeds nu ik ze deze zomer overal live speel. Volgend jaar doe ik wellicht iets totaal anders. Ik wil niet te lang blijven stilstaan. Dat heb ik van mijn grote helden geleerd: David Bowie, The Beatles, Radiohead ook. Mijn hart klopt het hardst voor artiesten die vooruitkijken, zichzelf altijd hebben heruitgevonden.’

Het einde van de gitaar

Hoewel het niet meteen aan zijn muziek te horen valt, had ‘Nevermind’ van Nirvana een grote invloed op Jasper Maekelberg. De gitaar lijkt dood in de hedendaagse muziek, als je kijkt naar het wereldwijde succes van hiphop en elektronische muziek. Een van de grootste rockbands van het moment, Arctic Monkeys, bracht dit jaar een album uit waarop de gitaar tweede viool speelt. Veelzeggend? Maekelberg: ‘Het einde van de gitaar, daar geloof ik niet in. In de eerste plaats omdat er geen beter instrument bestaat om een popsong op te schrijven. Ik zie de ninetiesgitaren niet meteen terugkeren, maar mensen zullen altijd een gitaar blijven gebruiken. Ze zal alleen anders klinken. Ik ben ook altijd op zoek naar trucjes om mijn gitaar niet op een gitaar te laten lijken.’

Het is een karaktertrek, zegt hij. Hij is snel verveeld. Altijd geweest. Omdat hij het geduld niet had om één instrument te leren, meldde hij zich aan het conservatorium aan voor de producersopleiding. Het was het ideale excuus om elke dag met muziek bezig te zijn. Met welke verwachtingen stapte hij vijf jaar geleden de professionele muziekwereld in? ‘Geen enkele. Muziek was een hobby. Het is nooit een plan geweest om er mijn geld mee te verdienen. Tot de producersopdrachten bleven binnenstromen en ik op een dag stomverbaasd aan mijn mama moest toegeven: fuck, ik kan ervan leven.’ (grijnst)

Frontman of producer, voorlopig kiest hij liever niet. Beide rollen vullen elkaar mooi aan. Yin en yang. Als producer weet hij meestal erg goed wat hij wil, terwijl de songwriter in hem in constante twijfel verzwelgt.

Het komt door zijn perfectionisme. Als hij zijn tanden in iets zet, moet het goed zijn. Nog één keer, voor hij afzwaait om in zijn homestudio in Koekelberg desnoods tot morgenvroeg aan de nieuwe songs van Balthazar te prutsen: Hoe voelt het om de architect van deze belpopgeneratie te worden genoemd? Wat is zijn geheim? Opnieuw die ongerieflijke grijnslach, gevolgd door een allerlaatste korte stilte.

‘Ik ben een grote fan van organische sixties en seventies recordings: Bowie, The Beatles, de rauwe jazz van Mingus en Miles. Daarnaast luister ik graag naar elektronische muziek. Het zou kunnen dat beide werelden onbewust samenkomen in wat ik voor mezelf of anderen maak. Nogmaals, ik denk daar totaal niet over na. (lachje) Ik doe maar wat.’

Volgende week: Salomé Dos Santos (Blu Samu)

Beluister de muziek van Brave New Belgians

 

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content