portret

Blu Samu, het kleine zusje van de Brusselse hiphop

Ze had een alleenstaande moeder, foute vrienden en een schuldbemiddelaar. Maar met een eenvoudiger jeugd was Salomé Dos Santos nooit Blu Samu geworden.

In de videoclip van ‘I Run’ zit Blu Samu in gedachten verzonken op een bankje in Brussel wanneer een zwangere vrouw voorbij schrijdt - een kind aan elke hand en een kommerlijke blik op het aangezicht. De zangeres belt naar haar moeder in Antwerpen met de vraag of ze nog eens in het ouderlijke huis mag langskomen. Een hartelijke omhelzing tussen moeder en dochter volgt, tot een flashback de hereniging abrupt afbreekt: twee kinderen stelen een brood. ‘The world ain’t safe if you don’t have money these days’, rapt Blu Samu. Hiphop in Vlaanderen, anno 2018.

Blu Samu
  • Hiphop- en neosoulzangeres, nom de plume van Salomé dos Santos.
  • 23 jaar.
  • Geboren in Antwerpen, woont in Brussel.
  • Muzikale voorbeelden: Akua Naru, Nadia Rose, Lauryn Hill, Erykah Badu, Beyoncé.
  • Onder meer te zien op: Les Ardentes, Dour, Boomtown en Lokerse Feesten.

Salomé Dos Santos, zo heet ze eigenlijk. Op het podium wordt dat Blu Samu, omdat blauw haar lievelingskleur is. Samu verwijst naar het Portugese ‘saudade’, een van de moeilijkst vertaalbare woorden ter wereld. Heimwee of verlies komen het dichtst in de buurt. Gemis, ook. En zo komen we vanzelf bij dat zinnetje uit ‘I Run’. De wereld is vooral een veilige plek voor wie geld heeft, en onveilig voor wie er geen heeft.

Geld was er niet bepaald in overvloed tijdens haar moeilijke jeugd in Antwerpen, evenmin als structuur en stabiliteit. Haar vader was ‘niet echt in beeld’, zoals ze zegt. Vlak na haar geboorte bracht haar Portugese moeder haar naar familie in de buurt van Porto, waar haar grootmoeder haar onder de vleugels nam. Pas op haar zesde keerde ze terug naar Antwerpen. Waarom duurde dat zo lang? Droogjes: ‘Omdat de papieren van mijn moeder toen pas in orde waren, blijkbaar.’

De 23-jarige zangeres vertelt het vrij achteloos aan een tafeltje op het dakterras van de Brusselse Beursschouwburg. Ze arriveerde samen met haar Franstalige manager, tegen wie ze beurtelings Nederlands, Frans en Engels spreekt. Met ons praat ze Nederlands, doorspekt met streetwise Engels.

©Brecht Van Maele

‘Mijn jeugd was niet chill, nee. Met mijn moeder was het heavy, we begrepen elkaar niet altijd. Ik voelde me ook niet echt aanvaard in Antwerpen. Nu, ik was een raar kind. Ik had wel vrienden, maar ik voelde me altijd een buitenstaander die in zijn eigen bubbel zat.’

Als kind keek ze naar Japanse cartoons. Omdat ze graag zong en danste, stuurde haar moeder haar naar een kerkkoor. Dat draaide nergens op uit, en al helemaal niet toen ze op haar achttiende in een foute vriendengroep belandde. ‘Assholes waren het. Ik was een kwetsbaar meisje, op zoek naar vriendschap en genegenheid. Maar die jongens waren op iets anders uit.’

‘Een goede advocaat’

‘Ik heb het geluk dat ik bij vrienden ben terechtgekomen’, zegt Blu Samu over La Brique, het Brusselse hiphoplabel dat vorige week haar eerste ep ‘Moka’ uitbracht. ‘Ik ben er als de dood voor in een keurslijf te worden gedwongen. La Brique geeft me de tijd en de vrijheid om me te ontwikkelen.’ Toch staat ze niet per se afkerig tegenover een grote platenfirma. ‘Als ik blijf groeien, wie weet? Maar dan zal ik wel duidelijk maken wat ik wel en niet wil. En ik neem een goede advocaat. Als jonge artiest mag je je niet laten fucken.’

In de muziek kon ze haar tegenslagen onder woorden brengen. Toen ze op haar negentiende haar eerste raptekst maakte en die uitprobeerde op een beat die ze op YouTube vond, vielen de puzzelstukken in elkaar.

Haar verhuizing naar Brussel een dik jaar geleden maakte het plaatje compleet. Ze zat vast in Antwerpen, vertelt ze. De ruige jaren met foute vrienden hadden haar met financiële problemen opgezadeld. Van een schuldbemiddelaar moest ze vast werk zoeken. In plaats van songs te schrijven en op te treden, smeerde ze broodjes in een tankstation. De knipperlichten sprongen aan. Ze moest weg uit Antwerpen, hoe sneller hoe beter, voor haar creatief vlammetje uitdoofde. Ze wilde naar Brussel, voor de vitale en spitante hiphopscene daar.

Haar schuldbemiddelaar liet haar vertrekken, op voorwaarde dat ze een tijdelijke baan vond. Dat lukte, in de horeca. Vandaag is de Portugese zangeres schuldenvrij en woont ze in een huis in Laken samen met zes jongens, onder wie de bekende rapper Zwangere Guy. Stuk voor stuk hiphoppers die haar respecteren - geen assholes zoals in Antwerpen.

Brave New Belgians

Wie zijn de Romelu Lukaku, Eden Hazard en Nafi Thiam van de belpop? De Tijd praat deze zomer met aanstormende muziektoppers over hun ambities en toekomstdromen. Negen Brave New Belgians.

Ze heeft niet het gevoel dat ze zich harder moet bewijzen omdat ze een vrouw is. De hiphop is geen machowereld, toch niet in België. In de pop is de rivaliteit veel groter, vindt ze. ‘Hiphop is naast een muziekstijl ook een levenshouding. Vrijheid en gelijkheid zijn sleutelwaarden. Be yourself and you’ll be loved. Man of vrouw, dat maakt niet uit. Er zijn steeds meer vrouwen in de scene: Miss Angel, Martha (Canga Antonio, de actrice uit de film ‘Black’, red.), Coely. We zijn er nu, en we hoeven niet onder te doen voor onze mannelijke collega’s. Het is belangrijk ons aan de rest van de wereld te tonen.’

Coely, met wie ze samen in de klas zat in Antwerpen, is een van haar artistieke adviseurs voor haar eerste grote festivaltournee deze zomer. Een mentor. Andere muzikale helden zijn Akua Naru, Nadia Rose, Lauryn Hill, Erykah Badu en Beyoncé. Bij de neosoulkoningin Eryhak Badu staat ze muzikaal het dichtst, Beyoncé is meer een rolmodel als vrouw dan als zangeres. ‘Ooit wil ik even powerful zijn.’

Wat is de gemeenschappelijke deler tussen deze zangeressen? ‘Het zijn sterke, veelzijdige vrouwen. Akua Naru brengt poëzie op een beat, waardoor het toch weer hiphop wordt. Of ik mezelf ook als een sterke vrouw zie? (denkt na) In mijn muziek is het gemakkelijk om sterk te zijn, maar in het echte leven lukt het me niet altijd. Ik denk niet dat ik een zwakke vrouw ben, maar ik voel me nog te zeer een kind om mezelf een sterke vrouw te noemen. Een sterke vrouw, die zegt: ‘Hey, hier ben ik.’ Bij mij gebeurt alles nog een beetje per ongeluk.’

Volgende week: Nathan Daems (Black Flower)

Beluister de muziek van Brave New Belgians

 



Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content