De drone die haar generatie wil doorgronden

Charlotte Adigéry: ‘Ik probeer steeds bij de essentie te blijven, anders word ik zot.’ ©Brecht Van Maele

Zangeres en millennial Charlotte Adigéry maakt geen platen, maar tijdcapsules. ‘Leven millennials echt in een gouden kooi?’

‘Financieel is het niet eenvoudig, nee’, zegt Charlotte Adigéry op het einde van een gloedvolle monoloog van een uur over haar muzikale visie, ambities en Antilliaanse roots. De klassieke geldvraag in deze reeks stond ook op ons vragenlijstje, maar zoals de meeste andere vragen hoefden we ze niet eens te stellen. De woorden en gedachten gutsen er vanzelf uit. ‘Het artiestenstatuut is er niet voor beginners’, sakkert ze, ‘maar voor muzikanten die regelmatig optreden en al aardig verdienen. Ergens klopt dat niet, of vind jij van wel?’

Brave New Belgians

Wie zijn de Romelu Lukaku, Eden Hazard en Nafi Thiam van de belpop? De Tijd praat deze zomer met aanstormende muziektoppers over hun ambities en toekomstdromen. Negen Brave New Belgians. 

De 28-jarige zangeres trad deze zomer slechts 12 keer op, maar op mooie plekken. Op Gent Jazz mocht haar groep WWWater het licht uitdoen na de fenomenale muziekperformance van David Byrne. Geen cadeau, maar de catchy, r&b-achtige elektropunk werkte wonderwel. De dag nadien kwam Adigéry de Talking Heads-legende opnieuw tegen op Down The Rabbit Hole in Nederland. Op Pukkelpop speelt haar groep vrijdagavond als voorlaatste in de Lift, een podium voor aanstormend talent.

WWWater was Adigéry’s afstudeerproject aan de rockschool in Hasselt. Ze zingt en schrijft de nummers, twee mannen geven haar muzikale rugdekking: ex-Soulwax-drummer Steve Slingeneyer en toetsenist Boris Zeebroek, de zoon van tekenaar Kamagurka. Er verscheen al een minialbum, op het grote debuut is het wachten tot volgend jaar.

Voorlopig gebeurt alles in eigen beheer, ondanks de belangstelling van een aantal interessante labels. ‘Ik wil vermijden dat ik met mensen in zee ga die een verhaal rond me bouwen waar ik niet achter sta’, zegt ze. ‘Dat zou botsen. Ik wacht liever tot ik zeker weet waar ik met WWWater naartoe wil. (grijnst) Ik kan het niet verdragen als mensen me zeggen wat ik moet doen. (kordaat) Ik kan gemakkelijk ‘nee’ zeggen. Dat is een van mijn grote sterktes als muzikante.’

De millennials hebben alles, maar het is nooit genoeg. Ze streven naar geluk, maar ze zijn niet gelukkig.
Charlotte Adigéry
Zangeres

Voor haar andere muzikale project, dat gewoon Charlotte Adigéry heet, is het verhaal wel inhoudelijk afgelijnd. Ze omschrijft het als een ‘popcultuuronderzoek’. ‘WWWater is intiemer en persoonlijker, terwijl Charlotte Adigéry als een drone over de planeet vliegt, sociologische fenomenen bestudeert en cultuurfilosofische beschouwingen maakt. Ik zie haar als een tijdcapsule waarin ik verschillende elementen en bestanddelen onderbreng: mijn identiteit als millennial, mijn muzikale invloeden en mijn idolen. Mijn muzikale smaak gaat breed: van Erykah Badu en David Bowie tot David Byrne of experimentele hiphop als Death Grips. De interessantste popartiesten zijn mensen die grenzen durven af te tasten, maar toch een breed publiek aanspreken en dus invloed op een generatie hebben. Dat zou ik ook ooit willen.’

Nooit genoeg

‘Het verschil maken, al is het voor mezelf, is meer mijn ambitie dan steenrijk worden. Ik zie geld als een hulpstuk: vrij zijn om te kunnen creëren en vertalen wat er in me omgaat zodat ik muziek kan maken die onmiskenbaar zoals Charlotte klinkt en waarmee ik de wereld kan rondreizen.’

Waarom is ze zo gefascineerd door haar generatie? ‘Om wel duizend redenen’, lacht ze. Millennials worden gezien als een beetje verwaand, egocentrisch, veeleisend en technologieverslaafd. Kloppen die stereotypen? ‘Het klopt dat we in een gouden kooi leven, in het Westen toch. We all live the American dream. We zijn veeleisend. Je kunt zijn wie je bent, je moet er gewoon hard voor willen werken. Zolang je het hier en nu ontkent en volledig voor je doel gaat, komt alles in orde. Mag ik de believers van die mentaliteit even waarschuwen? Ik zie  steeds meer generatiegenoten rond me bij wie de keuzestress verlammend werkt en die met enorme onzekerheden kampen. Ben ik wel goed genoeg? Verdien ik het om gelukkig te zijn? Ik heb geen succes, dus mág ik wel gelukkig zijn?’

Wie is Charlotte Adigéry?

> Zangeres van WWWater en haar soloproject, dat haar naam draagt.

> 28 jaar.

> Geboren in Narbonne (Frankrijk), woont in Gent.

> Muzikale helden: David Byrne, Dean Blunt, MF DOOM, The Slits, Erykah Badu. 

> Nog te zien op: Pukkelpop.

‘Millennials hebben alles, maar het is nooit genoeg. Ze streven naar geluk, maar ze zijn niet gelukkig. De maatschappij met haar zelfadverterende sociale media en like-cultuur schuift het ego zo hard naar voren dat wat erachter schuilt, en veel waardevoller is, aan de kant wordt geschoven. Het gevolg is dat je als individu je identiteit verliest, niet meer voor jezelf durft op te komen en de buitenwereld een betere versie van jezelf voorspiegelt. Maar wat is dat: béter?’

Wat zijn de voor- en nadelen als muzikant om een millennial te zijn en op te groeien in het internettijdperk? ‘Een onmiskenbaar voordeel: je kunt uit oneindig veel muziek putten. Door die keuzevrijheid kan ik muzikaal gewoon niet in grenzen denken. Daarnaast is het internet een geweldig cadeau. Vroeger had ik een label nodig, nu kan ik veel zelf doen: concerten aankondigen, singles en video’s releasen op Facebook, via Instagram over mijn visuele stijl waken.’

Máár: ‘Er is zo veel muziek op die potpourri die het internet is dat ik dikwijls niet meer weet waar ik moet beginnen. Ik leg mezelf nu restricties op. Naaktheid, simpliciteit en minimalisme zijn de belangrijkste. Ik kies voor één sample, niet meer, en bouw daar een nummer rond. Of ik beslis op voorhand een up- of downtempo nummer te maken. Ik probeer steeds bij de essentie te blijven, anders word ik zot.’

Hetzelfde geldt voor Facebook en Instagram. Er is geen uit-knop meer. Doodongelukkig werd ze ervan. Dus plaatste ze een filter op haar socialemediagebruik. Ze haalde haar Instagram-app van haar smartphone en droeg het beheer van haar Facebook-pagina over aan haar manager. ‘Likes zijn leuk, maar ze bepalen niet langer mijn geluk.’

©Brecht Van Maele

Veel generatiegenoten slagen er niet in zichzelf zulke restricties op te leggen, en daar schrijft ze dan over. Een thema dat dan weer afwezig lijkt in haar songs, is haar Antilliaanse identiteit. Haar moeder is afkomstig van het Caraïbische eiland Martinique, haar vader van twee eilanden verderop, Guadeloupe. Haar ouders ontmoetten elkaar in Gent. Ze werd geboren in de Provence, maar haar moeder vestigde zich zes maanden na de geboorte definitief in Gent.

De millennials hebben alles, maar het is nooit genoeg. Ze streven naar geluk, maar ze zijn niet gelukkig.
Charlotte Adigéry
Zangeres

Het is niet zo dat ze haar Antilliaanse roots verbergt, zegt ze. ‘Ik heb nummers gemaakt waarin ik in het Creools zing en Antilliaanse ritmes gebruik. Maar ik voel niet de nood om te schrijven over hoe het is om zwart te zijn. Jij ziet misschien een zwarte vrouw tegenover je zitten, maar ik zie jou niet als een blanke man. Ik voel me pas zwart als anderen me erop attenderen. Meestal is dat omdat ze zich oncomfortabel in mijn buurt voelen omwille van mijn zogenaamde anders-zijn.’

En dat overkomt haar vaak. Ze werd al bespuugd op straat, omdat ze iemand aansprak die een blikje had weggegooid. Of uitgescholden omdat er in dit land nog altijd mannen rondlopen die het niet kunnen verdragen dat een zwarte vrouw haar voorrang neemt in het verkeer.

‘Dat heeft veel pijn gedaan, maar ik heb geen zin om die boosheid aan te spreken in mijn muziek. Ik raak het aan door te zijn wie ik ben: een positief ingesteld jonge vrouw die thuis geleerd heeft altijd met twee woorden te spreken en respect voor iedereen te tonen. Zelfs al is dat omgekeerd niet het geval. Wie sterk in zijn schoenen staat en niet voortdurend vanuit een gekwetst ego handelt, stijgt boven zichzelf en de ander uit. Laat hen maar zo dom zijn zich door vooroordelen te laten leiden. Ik probeer sterker te zijn en niet mee te gaan in hun negatieve energie. Want dan roepen ze toch: zie je wel, een angry black girl.’

Beluister de muziek van Brave New Belgians

 

Volgende week: Boudy Verleye (Brihang)

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content