Geert Wilders | Islamofobe stokebrand krijgt meer en meer Nederlanders tegen zich

Geert Wilders in september 2010 op bezoek in New York ©EPA

Heeft Geert Wilders finaal de grenzen van de vrije meningsuiting overschreden? Door militanten te laten roepen om 'minder, minder, minder Marokkanen' krijgt de islamofobe stokebrand meer en meer Nederlanders tegen zich, ook binnen zijn eigen PVV. Maar de politieke overlevingskunstenaar afschrijven? Toch maar even de Europese verkiezingen afwachten.

Hij pleitte er ooit voor hoofddoekdragende meisjes een ‘kopvoddentaks’ te laten betalen. Noemde de islam ‘de ideologie van een achterlijke cultuur’. En de Koran vergeleek hij met Adolf Hitlers ‘Mein Kampf’, ‘een fascistisch boek dat verboden moet worden’.

Om maar te zeggen: verbale hufterigheid is altijd Geert Wilders’ wezenskenmerk geweest. Maar wat zich woensdagavond in het Haagse grand café De Tijd afspeelde, klonk zelfs voor zijn doen een paar octaven te naar.

Voor zijn eerdere islamofobe uitlatingen sprak het gerecht Wilders in 2011 nog vrij. Een religie beledigen is niet strafbaar, luidde het vonnis. Maar een bevolkingsgroep stigmatiseren, mensen van vlees en bloed? Zijn achterban tot 16 maal toe laten scanderen dat ze ‘minder Marokkanen’ willen, lijkt Wilders voor het eerst echt juridisch kwetsbaar te maken.

Het parket kreeg al honderden aangiften wegens discriminatie en haatzaaierij binnen. Maatschappelijk en politiek wordt het protest ook breed gedragen. Zelfs Wilders’ eigen Partij voor de Vrijheid vertoont scheuren. Vrijdag verliet Joram van Klaveren de PVV-fractie, wat collega Roland van Vliet donderdag al had gedaan. Zaterdag volgde een groot deel van de Friese provinciale fractie.

‘Jammer’, reageerde Wilders. ‘Van Vliet was zeker geen slecht kamerlid.’ Er spreekt een soort minachting uit die eerdere dissidenten Wilders al deden omschrijven als ‘een dictator’.

Eenmanspartij

De facto is de PVV een eenmanspartij. Wilders is fractieleider, voorzitter en zelfs enig lid van de PVV. Omdat in een parlementaire democratie electoraal succes nu eenmaal beloond wordt met meerdere zetels, zit hij goed omringd in de Tweede Kamer. Maar het alfa en omega, dat is de schijnbaar onverwoestbare merknaam Wilders.

Die gewiekste politieke branding begon al toen de Venlonaar in 1998 debuteerde als parlementslid voor de VVD. Met zijn steeds extremere standpunten isoleerde Wilders zich al snel van de rechts-liberale partijlijn, wat in 2004 tot een breuk leidde en nog eens twee jaar later tot de oprichting van zijn PVV.

Gezegend met een ontegensprekelijk charisma weet Wilders sindsdien als geen ander het debat te sturen. Het is exemplarisch dat heel Nederland nu weer over hem praat, terwijl de PVV woensdag bij de gemeenteraadsverkiezingen enkel in Den Haag en Almere opkwam. Dat de partij er stemmen verloor, daar heeft niemand het nog over.

Al ruim een decennium profiteert Wilders zo maximaal van de tijdsgeest. De blondgekuifde stokebrand surfte mee op de golf van islamofobie na de terreuraanslagen van 9/11. De manier waarop mag dan politiek incorrect heten, Wilders hielp wel degelijk de problemen die er zijn met allochtone jongeren bespreekbaar te maken. Alleen, zoals D66-boegbeeld Alexander Pechtold opmerkte: ‘We zijn van de betutteling doorgeslagen in de beschuldiging.’

Als een politiek overlevingskunstenaar komt Wilders er telkens weer mee weg. Beukte Pim Fortuyn destijds de deuren naar een ontzuild Nederland definitief open, dan blijft Wilders de toenemende onvrede over de gevestigde partijen recupereren.

Vuilgebekt icoon

Als vuilgebekt icoon van het anti-establishment noemde hij gewezen PvdA-leider Job Cohen ‘een bedrijfspoedel’ en Pechtold ‘een miezerig mannetje’. Zelfs toen de PVV tussen 2010 en 2012 gedoogpartner was van de minderheidsregering-Rutte, werd Wilders nooit salonfähig. ‘Doe eens normaal, man’, riep hij VVD-premier Mark Rutte toe, om een paar maanden later het kabinet te laten vallen.

Underdog Wilders behoudt zo zijn geloofwaardigheid bij ‘Henk en Ingrid’, de gewone Nederlanders. Gisteren kroop hij trouwens alweer in zijn slachtofferrol. ‘Er is een hetze aan de gang.’ Nou.

De houdbaarheidsdatum van het merk Wilders blijft zo ook ver buiten de Nederlandse grenzen intact. In Israël, waar hij ooit twee jaar woonde, en de Verenigde Staten, waar neoconservatieve groepen hem vaak uitnodigen en ook financieren, valt zijn islamofobe retoriek in goede aarde. In Australië werd onlangs zelfs, naar het voorbeeld van de PVV, de Liberty Alliance opgericht.

Wilders’ focus ligt de komende maanden echter op Europa. Samen met onder meer het Vlaams Belang, waarvoor hij morgen komt spreken, en het Franse Front National hoopt de PVV’er na de verkiezingen van 25 mei een alliantie te vormen om hun gedeelde afkeer voor de Brusselse bemoeizucht luider te kunnen ventileren in het Europees halfrond.

Best mogelijk dat het merk Wilders dus straks andermaal scoort, ondanks en net dankzij alle heisa. Slechte reclame is ook reclame.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud