10.000 stappen per dag

©RV-DOC

Maandagavond, ik klim de trappen op van het Brusselse Noordstation. Ik voel een stevig getril aan mijn linkerpols. Yes! Ik heb vandaag mijn 10.000 stappen gehaald. De trilling komt van mijn FitBit-polsband, die mijn stappen telt en te kennen geeft dat ik mijn doelstelling haal van ‘10.000 stappen per dag’.

Het polsbandje staat in verbinding met mijn smartphone, waar de FitBit-app mij ook aanmaant te noteren wat ik elke dag eet en drink en welke sport ik die dag heb beoefend. Zelfs ’s nachts houdt de FitBit - eigenlijk een elektronisch tuigje dat in het polsbandje zit - een oogje in het zeil. De bewegingssensor checkt hoe goed of hoe slecht ik slaap. In principe kan ik het polsbandje altijd dragen, ook onder de douche. Om de vijf dagen moet het tuigje zich wel opladen aan de computer, maar voor de rest is het een deel van mijn lichaam geworden.

De app maakt vooral duidelijk hoeveel calorieën ik verbruik en hoeveel ik er opsla. De eerste dagen beperkten mijn ambities zich tot die fameuze 10.000 stappen, om vervolgens te experimenteren met een gewichtsdoelstelling. De gebruiker kan daarbij een gemakkelijk of een moeilijk traject volgen, of iets tussen de twee. Ik kies voor het moeilijke traject, wat blijkt neer te komen op een na te streven caloriedeficit van 1.000. Dus, minder eten/snoepen, of meer trainen, of een combinatie.

‘Dit is iets voor vrouwen of oude mannen’, is de reactie van een (mannelijke) collega. Een andere vindt het vooral iets voor zwaar door obesitas getroffen Amerikanen. Een meer gadgetgerichte collega betreurt dan weer dat er geen hoogtesensor in mijn FitBit Flex zit (geen indicatie dus van het aantal trappen dat ik doe) en al evenmin een hartslagmeter. Ondanks de striemende commentaren hou ik mijn tuigje vast aan de pols.

Het ding maakt mij bewuster van wat ik eet en drink en hoeveel ik beweeg. Dat op zich al doet me mijn gedrag veranderen: in plaats van met het busje ga ik nu te voet van het Noordstation naar Tour&Taxis, ’s ochtends toch, om vervolgens fluks per trap naar de derde verdieping te snellen. Nog leuk is dat mijn favoriete fitnessapp, FitStar, na elke training aan FitBit vertelt hoeveel calorieën ik heb verbruikt.

U kan de polsband zien als een big brother die u letterlijk dag en nacht in de gaten houdt. Een vriendelijke big brother weliswaar - het niet halen van een doelstelling wordt niet afgestraft met een elektrische schok - maar toch.

Ik hoop dat de concurrentie in die markt - met als grote namen onder meer Nike en Jawbone, en straks wellicht ook een iWrist van Apple - het respect voor privacy tot een belangrijk verkoopargument maakt. Maar wat als uw levensverzekering afhankelijk wordt gemaakt van uw fitheidsmeter?

Terechte vragen, maar de cultus van de ‘zelfkwantificatie’ - waarbij we alles wat maar te meten valt in ons bestaan ook volautomatisch meten en analyseren - is te verslavend om zo maar op te geven. Hoe meer data we met z’n allen verzamelen, hoe interessanter ook: op die manier ontdekken we niet alleen nieuwe therapieën, maar leren we ook lichamelijk en mentaal onheil voorkomen. Toch bleven de commentaren van mijn boosaardige collega’s even hangen - tot een stevige trilling van mijn polsband mij weer geheel verzoende met mijn nieuwe obsessie.

Lees ons overzicht van gezondheidsapps zaterdag in de weekendkrant!

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud