column

Libertaire zeesteden

Kunnen drijvende stadsstaten ons leren hoe samenlevingen beter te organiseren?

Maatschappijen die worden kapotgemaakt door het cynische establishment? Populistische demagogen die voor complexe en reële problemen simpele en valse oplossingen voorstellen? Klimaatverandering die het waterpeil schrikbarend doet stijgen? Geen nood, u kunt straks uw eigen drijvende stadsstaat oprichten.

De oplossing daartoe werd mij vorige week duidelijk. The Seasteading Institute in San Francisco sloot een deal met de regering van Frans Polynesië voor het opzetten van een juridisch kader voor het Floating Island Project.

Woordvoerder Frans Polynesische regering over Floating Islands

Er is sprake van het bouwen van een drijvende stad die een speciale economische zone zou vormen. De investeerders achter Seasteading gaan het nodige geld verzamelen voor de bouw van ‘duurzame modulaire platforms’. Het Nederlandse Blue21, dat in Rotterdam het Drijvende Paviljoen ontwierp, neemt het design van de platforms voor zijn rekening, kondigt Seasteading aan.

De stadstaten van de toekomst drijven op zee.

De pleitbezorger en medefinancier van het Seasteading Institute is niemand minder dan Peter Thiel, de medeoprichter van Paypal, tevens bestuurder en medestander van het eerste uur van Facebook, de voorzitter van Palantir (Big data, met de inlichtingendiensten als klant) en een van de toplui van het transitieteam van president Donald Trump. Thiel wordt wel eens een ‘conservatieve libertair’ genoemd.

De eigenlijke stichters van Seasteading zijn Patri Friedman en Wayne Gramlich. Friedman is gefascineerd door politieke economie, niet geheel verwonderlijk voor de kleinzoon van de beroemde econoom Milton Friedman. Hij is ook een groot pokerkampioen.

Joe Quirck van The Seasteading Institute over concurrerende microstaten op zee

Seasteading is een variant van homesteading: het principe dat er vrij land is dat je je kan toe-eigenen door het te markeren en te verbeteren. Het komt uit de tijd van het Wilde Westen én is een belangrijk idee in het denken van libertariërs zoals Murray Rothbard. Seasteading is met andere woorden het ‘toeëigenen’ van een ruimte in internationale wateren om je eigen samenleving op te zetten.

Modulaire architectuur kan daarbij politiek belangrijk zijn. Stel dat je het als burger van de drijvende stadstaat niet eens bent met het beleid, dan kan je je module loskoppelen en aanhechten bij een ander drijvend staatje - of er zelf een starten. Een soort ‘stemmen met de voeten’ op zee dus.

Artisanopolis.

Patri Friedman deed zijn inspiratie voor autonome steden blijkbaar op tijdens een verblijf op het Burning Man-festival in de Black Rock-woestijn in Nevada. Bij dat festival wordt in de leegte van de woestijn jaarlijks een alternatieve stad gebouwd die een week lang bestaat en vervolgens helemaal wordt afgebroken zonder enig spoor achter te laten. Ook de stichter van Second Life, Philip Rosedale, kwam op Burning Man op het idee om ‘uit het niets’ een virtuele samenleving/wereld te creëren. Elon Musk, een groot voorstander van een kolonisering van Mars, is ook al een bezoeker van Burning Man (waar hij zijn inspiratie vond voor SolarCity).

Ik wil niet beweren dat al die lui eenzelfde politieke ideologie hebben, maar blijkbaar leeft in wat ooit het Verre Westen was nog altijd de droom naar een nieuwe samenleving in een nieuw land, ook al is er geen vrije grond meer. Maar geen nood: wat overblijft, is niets minder dan de virtuele werkelijkheid, de ruimte en de oceanen.

Lees verder

Tijd Connect