Overvloed versus Prozac

Vorige week probeerde ik tijdens een middagchat onze ‘ingebakken somberte’ te contrasteren met de werkelijkheid. Meteen wees een lezer op lege pensioenkassen, de molensteen Dexia, het overheidstekort, de besparingen... ‘Eén kilo Prozac graag’ riep hij uit in de chatroom van de Tijd-site.

Tegenover die donkerte plaatste ik het boek ‘Abundance, The Future Is Better Than You Think’, van de Amerikaanse technoloog Peter H. Diamandis en zijn landgenoot, de journalist-ondernemer Steven Kotler. Dat was me aanbevolen door collega Peter De Groote. ‘Lees dat boek, je voelt je er beter bij’, had hij me gezegd, en geen minuut later had ik het boek Kindle-gewijs in handen. Het boek begint in het verre verleden. Toen kwam het erop aan te overleven. Geritsel in het struikgewas? Onmiddellijk vrezen we dat het een tijger is - en ons systeem gaat in overleef-modus. Het zijn aloude structuren die in het brein zijn ingebakken en die verklaren waarom we sterker reageren op slecht nieuws terwijl we goed nieuws niet eens registreren.

Dat ingebakken pessimisme remt ons nodeloos af in een wereld die radicaal anders is geworden: we hebben nu technologie die exponentieel groeit (denk aan de vaststelling dat de computerkracht zowat elke twee jaar verdubbelt) én wereldwijde samenwerking is nu mogelijk voor een heel groot deel van de bevolking. In ‘Abundance’ wordt dat heel concreet uitgelegd met projecten in sectoren zoals bio-informatica, computernetwerken en sensoren, robotica en nanotechnologie.

De motoren achter dit alles zijn doe-het-zelftechnologen, technofilantropen à la Bill Gates, maar ook de opkomende groep van 1 miljard armen die gewapend met gsm’s en microfinanciering voor zichzelf een betere wereld maken en voor de anderen een nieuwe markt creëren.

Mijn angstreflexen uit de oertijd roerden zich. 3D-printers en goedkope biotech-labs maken het toch ook makkelijker massavernietigingswapens te maken? Op het web kan u de sequentie vinden van de bouwstenen van de influenza die in 1918 ruim 50 miljoen mensen doodde, alsook die van het Ebola-virus. En dan zwijgen we nog van nanotechscenario’s waarbij zelf-replicerende robots alle materie op aarde vernietigen. Diamandis minimaliseert dat niet, maar argumenteert dat de oplossing ook hier ligt in méér technologie. Maar misschien is de grootste uitdaging nog een samenleving te organiseren die wordt gekenmerkt door overvloed in plaats van schaarste. Gaan we blijven eisen dat iedereen werkt voor een inkomen, wanneer de productiviteit exponentieel toeneemt, is maar een van de heikele vragen.

Tijdens het intense chatdebat besloot een lezer het als volgt: laat ons denken in termen van oplossingen, in plaats van ons te laten verlammen door problemen. En op een of andere manier voelt een mens zich daar ook veel beter bij.

Er is ook een site gewijd aan het boek.

Roland Legrand
Manager nieuwe media tijd.be

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content