Als Harry Potter in Parijs

©BELGAIMAGE

Acht mensen met een grote affiniteit met kunst vertellen deze zomer over hun favoriete museum. Mediafin-voorzitter Dirk Velghe geraakte samen met zijn petekind in de ban van de Galerie de Paléontologie et d’Anatomie comparée in Parijs. ‘Je blijft er altijd langer rondhangen dan gepland.’

‘Als je de Galerie binnenwandelt, zou je neiging kunnen voelen om meteen weer te vluchten. Het lijkt alsof een horde skeletten op je komt afgestormd: beren, wolven, honden.’ Dirk Velghe lacht. Hij ontdekte het museum een paar jaar geleden samen met zijn petekind, dat toen gefascineerd was door dinosaurussen. ‘Dan kan je nergens beter zijn dan in dit museum. Het herbergt een enorme collectie skeletten van dino’s, reuzenwalvissen, reuzevogels, grote en kleine zoogdieren. Daarnaast vind je er fossielen en dieren die op sterk water worden bewaard. Fascinerend voor een nieuwsgierig kind. Het museum straalt ook iets ouderwets uit. Multimediale verrijking is er nog niet, maar dat stoort niet.’

Velghe krijgt er het gevoel dat hij in de wereld van Harry Potter ronddwaalt. ‘Het prikkelt je verbeelding. Mensen die ik meeneem, blijven er altijd langer rondhangen dan gepland, in grote verbazing en verwondering. Ik kijk ernaar uit om er met mijn kleinkinderen naartoe te gaan. Nu zijn ze nog te jong.’

De Galerie, een onderdeel van het Muséum national d’Histoire naturelle, is het geesteskind van de professoren Jean Albert Gaudry (paleontologie) en Georges Pouchet (vergelijkende anatomie). ‘Voor de bouw deden ze een beroep op Fredric Dutert. De Franse architect ontwierp een voor die tijd modern gebouw in steen en staal, en met grote ramen. In 1898 opende de Galerie, als een voorsmaakje voor de wereldtentoonstelling van 1900.’

Multimediale verrijking is er nog niet in dit museum. Maar dat stoort niet.
Dirk Velghe
voorzitter van Mediafin

Als koloniale grootmacht kon Frankrijk voor de Galerie skeletten van exotische dieren uit de hele wereld invoeren. Maar er kwamen ook heel wat skeletten door toedoen van Napoleon III in de Galerie terecht, weet Velghe. ‘In 1870 verklaarde Napoleon III Pruisen de oorlog, voor een futiliteit. Maar het Franse leger was geen partij voor de Duitsers. In september 1870 begonnen ze Parijs te omsingelen. De gevolgen waren desastreus. In december al brak hongersnood uit. Paarden en honden verschenen op de menukaart in de restaurants. In de stad dook her en der een ‘Boucherie Canine et Féline’ op. Een honden- en kattenslagerij.’

‘Toen dat niet meer volstond, besliste het stadsbestuur van Parijs dat ook de dieren uit de zoo in de Jardin des Plantes mochten worden opgegeten. Die dierentuin was trouwens gebaseerd op La Ménagerie Royale in Versailles, waar van Lodewijk XIV de exotische dieren huisvestte die hij van andere vorsten kreeg. Hoe dan ook, de beslissing om ze te laten opeten was moeilijk. Heel wat Parijzenaars kenden de dieren haast persoonlijk. Er werd een slachtlijst opgesteld. Eerst kwamen de minst populaire aan de beurt: reptielen, knaagdieren en zo.’

‘Uiteindelijk bleven alleen nog de olifanten Castor en Pollux over. Maar ook zij konden hun lot niet ontlopen. De Franse chef Alexandre Choron, de bedenker van de gelijknamige saus, kocht hun kadavers voor zijn restaurant Voisin en draaide ze letterlijk in de soep. Op het kerstmenu van 1870: Consommé d’Eléphant.’

‘Veel skeletten van de dieren uit de zoo zijn zo ook in de Galerie beland.’

Moslimparel

Velghe is al lang gepassioneerd door Parijs. ‘Mijn grootmoeder aan vaderskant was een Parisienne. Misschien heeft dat meegespeeld. Op mijn dertigste ben ik me echt in de stad gaan verdiepen. Intussen heb ik er met mijn jeugdvriend Raf Vandenbussche vier wandelingen ontwikkeld voor kleine groepen, ver van de toeristische circuits.’ Of hij er zou kunnen wonen? ‘Absoluut. Parijs geeft nooit al zijn geheimen prijs. Elke keer doe je ontdekkingen. Maar ik ga nog niet verhuizen. Mijn familie is te belangrijk.’

Mediafin-voorzitter Dirk Velghe. ©Emy Elleboog

Hij vraagt of we het verhaal van de grote moskee van Parijs, vlak bij de Galerie, kennen. ‘De Fransen hebben die in 1922 uit eerlijke schaamte gebouwd. In de Eerste Wereldoorlog werden tienduizenden moslimsoldaten uit de Franse kolonies als kanonnenvlees de oorlog in gestuurd. Ze kregen niet eens een helm om het op te nemen tegen de Duitsers. Ze moesten het stellen met een muts, een blauwe vest en een rode broek. Bij de slag van Verdun in 1916 alleen al stierven 70.000 soldaten uit de Franse moslimkoloniën. Met de moskee wilde de Franse overheid het goedmaken.’

‘Het gebouw is een parel met een fantastische binnentuin, een school, een hammam, een bibliotheek, een oosterse bakkerij. Je waant je in Fez of Marrakesh. In de Tweede Wereldoorlog redde Si Kaddour Benghabrit, de rector van de school, honderden Joden uit de handen van de nazi’s door hen valse papieren met een moslimidentiteit te geven. Dat werpt ook een genuanceerder licht op de ‘tegenstelling’ joden-moslims, niet?’

Dirk Velghe (62) ging in 1987 aan de slag bij Uitgeverij Hoste, die later zou uitgroeien tot De Persgroep. In 1996 lanceerde hij het rekruteringsmedium Vacature, waarvan hij tot 2005 CEO was. Vervolgens werd hij CEO van Mediafin, een joint venture van De Persgroep en Groupe Rossel. Mediafin bundelde de zakenkranten De Tijd en L’Echo in één uitgeefbedrijf. In 2017 werd Velghe voorzitter van de raad van bestuur van Mediafin. Datzelfde jaar nam Roularta de aandelen van De Persgroep over.

Zijn favoriete museum is de Galerie de Paléontologie et d’Anatomie comparée in Parijs. Het opende in 1898, als een onderdeel van de wereldtentoonstelling van 1900. Het twee verdiepingen tellende gebouw van de architect Fredric Dutert, goed voor 2.500 m2, huisvest een indrukwekkende collectie skeletten en fossielen van gewervelde en ongewervelde dieren. Vele zijn al miljoenen jaren uitgestorven.

Meer moois in de buurt

Josephine Chez Dumonet. ‘Een ongelooflijk authentiek restaurant in de Rue du Cherche-Midi. Het vernis van de lambrisering bladdert af en je ziet de leidingen van de gasverlichting nog lopen, maar je kan er heerlijk eten. En ze hebben een mooie wijnkaart. Ik leerde het restaurant kennen dankzij Carlos Ghosn, de gevallen Nissan-topman. In een interview in Financial Times vertelde hij dat hij er elke maand een keer ging eten.’

L’Affable. ‘Nog een heerlijk restaurant, in de Rue Saint-Simon. Het is het lievelingsadres van de bankier David de Rothschild, die vlakbij woont. Een uitgebreide menukaart is er niet, je eet wat op het krijtbord staat. Ook dit restaurant is niet toeristisch. Maar je moet wel reserveren, zeker als je wil dineren. Goed om weten: in het weekend is L’Affable gesloten, net als Josephine Chez Dumonet.’

Librairie Galignani. ‘De mooiste kunstboekenwinkel van Parijs, in de Rue de Rivoli. Omdat het in de Tweede Wereldoorlog verboden was Franse literatuur te verkopen. specialiseerde de winkel zich in kunstboeken. En dat is zo gebleven.’

Volgende week: Scuola di San Giorgio degli Schiavoni in Venetië, het favoriete museum van Katharina Van Cauteren, hoofd The Phoebus Foundation

Advertentie
Advertentie