42,195 / 4,13

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Het leven is simpel, op voorwaarde dat men het simpel houdt. Als wij ons kwaad maken omdat de succulente Amico-cakejes van Lotus uit de rekken van Delhaize zijn verdwenen, laat Jan Boone prompt een doos met honderd stuks van die lekkernij bezorgen. Een week later liggen ze opnieuw in de Delhaize en staan er 100 punten extra op onze Plus-kaart. Dagen wij Ignace Van Doorselaere uit om een doos van zijn pranillen op te sturen… ne camion! Met praliné croquant. Een tweede met speculaas, en een derde met pistachenoten. Plus een koeltankwagen vol ganache. Driekwart van de redactie met een levercrisis naar de verpleegster. En eerlijk is eerlijk: dat Neuhaus-assortiment is voortreffelijk. Dat gaan ze in Amerika en Duitsland niet lusten.

Wij hebben het de vorige keer, na eerst alle cakejes te hebben gedegusteerd, al geschreven: het aanvaarden van geschenken is in strijd met de deontologische code van onze redactie. Maar omdat wij die niet gelezen hebben en dat ook niet van plan zijn, hebben wijzelf daar weinig last van. Bij ons is elke steekpenning, materieel of immaterieel, welkom. Wij zijn zo corrupt dat wij op een dag overwogen lid van de sp.a te worden. ‘U moet nog wel veel oefenen’, sprak de afdelingsvoorzitter aanmoedigend.

En plots is Kaaiman graag gezien door de collega’s, wie had daar geld op durven in te zetten? Staan nu om de vijf minuten aan ons bureau. ‘Wij geven morgen een barbecue. Laat Devos of Lemmens een keer weten dat de cocktailsaus op is.’ ‘Schrijf eens iets over Honda-gazonmaaiers want mijn grasmachine is stuk.’ ‘Wist je dat het deze week 200 jaar geleden is dat Johnny Walker zijn eerste fles bottelde?’ ‘Zouden we de nieuwe Ferrari niet een paar maanden testen?’

Ho zeg. Schluss damit, weer naar de ernst van de dag: marathons. Het kan niet zo moeilijk zijn om tegelijkertijd burgemeester van een wereldstad, partijvoorzitter, federaal parlementslid, schaduwpremier én huisvader van een gezin met vier kinderen en een inwonende kangoeroemoeder te zijn, als je daarbovenop blijkbaar nóg tijd hebt om een marathon voor te bereiden, wat toch maanden intensieve training vergt. ‘Er staat een loopband in de kelder van het stadhuis’, zwakte onze leider af, alsof hij terwijl hij daarop loopt af te zien doorwerkt aan zijn andere opdrachten. Denkelijk verwaarloost hij een of twee van zijn vele taken, en dan gokken wij op federaal parlementslid en huisvader. Gelukkig heeft hij het opgeschreven in een zakboekje: Veerle. Zo schijnt ze te heten, zijn vrouw. Dochter heet Liesbet. Tiens.

Een marathon, zeg. In Het Laatste Nieuws gaf Kris Peeters een paar nuttige tips aan zijn boezemvriend. Een week voor de race niet meer eten en drinken. Vochtafdrijvende en darmpurgerende medicijnen nemen om zo weinig mogelijk lichaamsgewicht te moeten meetorsen. Warme kleding, handschoenen en muts aantrekken, tegen de kou. Spikes met lange ijzeren pinnen dragen, en best twee maten te klein zodat de voeten tijdens het lopen niet heen en weer schuiven. De dag voordien al eens 35 kilometer loslopen. Van bij het startschot onmiddellijk zo snel sprinten als je kunt. Onderweg zeker niets drinken en in geen geval energygels aannemen. Meerwaardebelasting invoeren.

Het effect van al die adviezen was zondag van de uitslag af te lezen: binnen in 4 uur 13, twee keer het wereldrecord. Toen moest Kris Peeters nog vertrekken, voor tien mijl slechts. Loser.

Lees verder