Aardbeienteen

©Photo News

Het stond in De Tijd, in de wonderbaarlijke rubriek ‘Media & Tech’, die de schrik vaak om het hart doet slaan. Vooral die ‘Tech’. Een van de onheilstijdingen wekte onze speciale aandacht: ‘Algoritme voorspelt kans op slagen van rechtszaak.’

Het gereputeerde Antwerpse advocatenkantoor La-On, incasso met de glimlach, heeft een algoritme ontwikkeld dat voorspelt of het zin heeft een geding aan te spannen. Aan de hand van honderden parameters uit vorige processen, aanwijzingen uit de sociale omgeving van klager en aangeklaagde, karaktertrekken van rechter en griffier, het weer, en nog een en ander, is een systeem uitgedokterd waarbij… enfin, het is nogal ingewikkeld.

De oprichter van La-On is meester Paul Cools. En nu komt het: niet toevallig een goede jeugdvriend van Kaaiman. Wij woonden bij elkaar om de hoek en deelden zes jaar lagereschoolbanken, de een met meer succes dan de ander. We hebben nog samen toneel gespeeld, in de kaskraker ‘De koning met de aardbeienteen’. Wegens immens succes twee keer opgevoerd, waarvan één keer als generale repetitie voor de rest van de school, een extreem kritisch publiek dat niet naliet de minder geliefde studiegenoten op de bühne het acteren lastig te maken.

Vier zorgvuldig geselecteerde soldaten, onder wie Cools en Kaaiman, moesten op zoek naar geschikt schoeisel voor de vorst, die door een gruwelijk ontstoken dikke teen geen normale schoenen meer verdroeg. De aardbeienteen in kwestie was een ingenieus rekwisiet, in feite een inktpot die over de natuurlijke teen van de koning was geschoven en kort voor de opvoering door de meester, tevens de regisseur, met blinkende acrylverf vuurrood was geschilderd. Toen de eerste soldaat op het punt stond de jammerende vorst een extra brede laars aan te passen, deinsde hij plots geschrokken achteruit, liet het script voor wat het was, en riep tot ontzetting van de regisseur in de coulissen: ‘Meester, die teen is nog nat.’

In de zaal kregen ze een toeval van het lachen, en het heeft weinig gescheeld of de domme piot werd bij de galaopvoering voor de ouders vervangen door een betere acteur met een minder rijke vader. Cools en Kaaiman hielden zich wel aan hun tekst en behoorden met Pietje de Dood, een Jan Balliauw avant la lettre die het vijfde studiejaar drie keer had gedaan, tot de beteren.

Paul was op zeer jeugdige leeftijd ook al een crack in het vertellen van aangebrande moppen, geen idee of hij dat bijzondere talent heeft aangesproken bij het uitwerken van zijn nieuwe algoritme. Dat overigens in de advocatenwereld met argwaan zal worden bekeken, vrezen we. Wie vooraf weet dat hij zijn proces verliest, zal geen geld verspillen aan een dure raadsman. Doet denken aan Thrombogenics, dat Amerika wou veroveren met druppeltjes die dure oogoperaties overbodig maakten, maar wel door oogchirurgen moesten worden voorgeschreven. U ziet van hier dat die hun eigen hoorn des overvloeds zouden dichtspuiten.

Voor één keer is Kaaiman zijn oude vriend te snel af geweest: hij heeft al lang een algoritme dat de afloop van een rechtszaak voorspelt. In tegenstelling tot dat van Paul Cools is het feilloos en heeft het maar één parameter nodig: de naam van de advocaat.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content