Afzetters

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Maak u nog niet te veel illusies, of gij deplorabele enkeling niet te veel zorgen: de impeachmentprocedure tegen Donald Trump is dan wel een strak geregisseerde propagandacampagne van de Democraten, gesteund door onze politiek correcte media, maar God only knows of ze weer niet in hun nadeel zal uitdraaien.

Om de president af te zetten is een tweederdemeerderheid in de Senaat nodig en moeten de Democraten de steun hebben van twintig Republikeinse senatoren die niet graag herverkozen worden. Dat is mogelijk, natuurlijk, maar al te veel geld zouden we er niet op inzetten. Vooralsnog is de vraag niet zozeer: ‘Wordt hij afgezet?’ De vraag is: ‘Wie haalt het grootste voordeel uit die dagelijkse anti-Trump-show?’ De Democraten of Trump zelf, die met zijn tweets maar al te graag extra olie op het vuur gooit?

Amerikaanse presidenten worden gemakkelijk afgeschilderd als hersenloze clowns, die al heel wat verder zouden staan als ze nog maar een tiende zoveel verstand hadden als de journalisten die hen beoordelen. De grootste dwaas ter wereld? Hij zal van ver moeten komen om de Amerikaanse president te verslaan. Dat gold uiteraard niet voor Barack Obama, let een beetje op uw woorden, maar wel voor Trump en vader en zoon Bush. Bill Clinton was een twijfelgeval, met zijn sigaar. En Ronald Reagan was de hoofdvogel: een acteur. Zoals Walter De Donder.

Presidenten die het neerbuigendst worden voorgesteld door hoogmoedige verslaggevers à la Narcis Soenens, blijken nogal vaak de beste resultaten te kunnen voorleggen, zowel nationaal als internationaal. Reagan verklapte ooit in een speech hoe hij Michail Gorbatsjov overstag had gekregen met een mop van een Rus en een Amerikaan die tegen elkaar aan het opsnijden waren over de vrijheid in hun land...

De Amerikaan pochte: ‘Ik kan in Washington het Witte Huis binnenstappen, de deur van het Oval Office opengooien, met mijn vuist op het bureau slaan, en Ronald Reagan toebijten: ‘I don’t like the way you are running the United States.’’

‘Dat kan ik ook’, antwoordde de Rus. ‘Ik kan in Moskou het Kremlin binnenstappen, de deur van het kantoor van de secretaris-generaal opengooien, met mijn vuist op het bureau slaan, en Michail Gorbatsjov toebijten: ‘I don’t like the way Ronald Reagan is running the United States.’’

Met zo’n president verdwijnen internationale spanningen als sneeuw voor de zon. De slappe lach van Bill Clinton, toen hij en Boris Jeltsin de pers toespraken en de Russische leider de reporters toesnauwde dat niet de Amerikaans-Russische top maar hun artikels erover een ramp waren geweest, is werelderfgoed. Net als de toespraak van Laura Bush, die op het jaarlijkse persdiner van het Witte Huis riep: ‘Je zult nooit geloven waar ik George voor het eerst heb ontmoet. In een bibliotheek!’

In een documentaire over zijn bewind werd onthuld hoe Reagan de helikopterpiloot die hem moest oppikken op het veld achter het Witte Huis had bevolen zijn motor op volle toeren te doen draaien zodra hij naar buiten kwam, zodat hij kon doen alsof hij door het lawaai de vragen van de journalisten niet verstond. Van Narcis Soenens hoef je humor van dat niveau niet te verwachten.

Lees verder