Beduveld

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Duvel Moortgat heeft vorige donderdag, op een sobere maar stemmige plechtigheid, de Family Business Award of Excellence 2019 gewonnen. Een organisatie van onder andere De Tijd, dus niet zomaar een prijske. Bravo aan de winnaar.

De onderscheiding is des te opmerkelijker omdat in een recent verleden enkele bierkenners zich niet bepaald lovend uitlieten over de kwaliteit van Duvel. Pieter Aspe, auteur: ‘Piswater.’ De Japanners, importeurs: ‘Happoshu.’

Dat laatste is Japans en kan worden vertaald als ‘boecht van den Aldi’. Dat oordeel volgde wel op een handelsbezoek van Kris Peeters, die in Japan niet graag gezien is sinds hij in Willebroek een bedrijventerrein vergunde aan honderd Chinese ondernemingen, en als sandwichman de lof zong van het One Belt, One Road-programma, de nieuwe imperialistische Zijderoute van de Chinese Communistische Partij.

Het eerste verwijt diende ernstiger te worden genomen, omdat Aspe vele jaren de beste marketeer van het merk was. Tevens de goedkoopste, want dat gaat in die sector hand in hand: hoe slechter zijn service, des te duurder de marketeer. In alle Aspe-thrillers dronk commissaris Pieter Van In, in navolging van zijn schrijver, tegen de sterren op Duvels. Dat zijn vrouw Francesca Vanthielen van ellende klimaatactiviste is geworden, en uiteindelijk zelfs bij Kanaal Z is beland, valt dan ook te begrijpen.

Maar op een dag was het gedaan. Aspe wist niet goed wat er scheelde, maar het was net alsof zijn glas niet goed was uitgespoeld. Om zeker te zijn dat hij zich niet vergiste, dronk hij er nog 34, en toen kon ook hij niet anders besluiten dan dat zijn godendrank verschraald was tot happoshu. Aspe in De Tijd: ‘De kraag plakt niet meer aan het glas, na vijf minuten valt alle schuim plat, de belletjes zijn groter geworden, zoals bij Dreft. Het bier is kapot, het is piswater. Ik heb Michel Moortgat gebeld om hem te vragen wat er gebeurde. Hij zou het uitzoeken, maar ik heb nooit een antwoord gekregen. Intussen weet ik dat ze de gistingstijd hebben ingekort om het productieproces te versnellen. Ik kon mijn hoofdpersonage geen bier laten drinken dat ik zelf niet lekker vind.’

Sindsdien zuipt Van In dan maar de klok rond Omer, het paradebier van de Bellegemse brouwerij Omer Vander Ghinste. Waarvan de stamvader in 1800 en zoveel zijn eigen marketing voerde, en onder meer glasramen met zijn naam op liet plaatsen in alle cafés rond Kortrijk. En omdat een West-Vlaming geen West-Vlaming zou zijn zonder wat hij ‘zuinigheid’ en een ander ‘gierigheid’ noemt, decreteerde de oude Vander Ghinste dat elke eerste zoon van een nieuwe generatie ook Omer moest heten, dan hoefden ze geen geld te verspillen aan nieuwe glasramen. Kijk, dat is marketing, op zijn Donald Muyles.

Gelukkig is Moortgat meer dan alleen Duvel. En de Family Business Award is een fameuze opsteker. Laten we nu maar bidden dat Michel Moortgat geen Manager van het Jaar wordt, en dat de dodelijke Vlerick Award niet halt houdt voor zijn deur. Of hij zal snel bij zijn happoshu vertoeven.

Lees verder