Beekste week

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Zuurders zeuren: ‘Rijken doen niets voor armen.’ Je hoort dat wel eens in syndicale kringen. Die men zo veel als mogelijk zal mijden, maar waar men soms ongewild in belandt. Hoe verklaren die zagemannen dan dat Fernand Huts morgen alweer ieder van u trakteert op Het Jaar van de Kaaiman? Het enige wat u moet doen, is De Tijd kopen, maar dat doet u al, anders las u dit niet.

Zo wordt het voor velen een goede week, die uitzonderlijk niet voor Pasen maar voor Kerstmis valt. Zo een week was het niet voor Zelfbediening W. Beke. Maakte zichzelf in één trek gehaat én belachelijk. Gehaat door een gemene trap naar de allerlaatste reserve van potentiële CD&V-kiezers: de hulpverleners van de welzijnsorganisaties. Belachelijk door bij de eerste protesten als een laffe wezel alles terug te draaien, met een beteuterd gezicht alsof hij net op het plunderen van een offerblok was betrapt. Om vervolgens een partijgenoot gezelschap te houden in het andere uiterste, dat van de loze beloften: iedereen het dubbele.

Niet zodra had Zelfbediening W. Beke zijn ministerportefeuille uit de zak van Koen Van den Heuvel gerold, of hij had alle leden van de partij tegen. Niet zodra was hij een paar dagen in functie, of hij had alle leden van de witte sector tegen. Maar als zogezegd christelijke minister uitgerekend bij het begin van ‘De Warmste Week’ hakken in het budget van de Zelfmoordlijn en andere levensreddende verenigingen, dat is de domheid vervolmaken.

Nog erger werd het toen maandag het slot werd uitgezonden van ‘Wissel van de Macht’, het meesterwerk van Marc Van de Looverbosch. En de nachtmerrie van Ivan De Vadder, die zelf niet bekwaam is zoiets te maken. Looverbosch moet teleurgesteld zijn dat hij met zijn ruziestokerij al in 2018 is aanbeland, want hij sloot af met de hoopvolle maar iets te doorzichtig dubbelzinnige laatste zin: ‘Een nieuwe wissel van de macht dringt zich op.’ Pijnlijk om zien hoe Zelfbediening W. Beke werd weggezet als een onbetrouwbare huichelaar die voor eigen profijt zijn beste vriend twee dolken in de rug en nog een in de borst ploft. Een geniepigere schurk hebben we in de ‘Wissel’ niet gezien, of het moest Patrick Janssens zijn. Zo geportretteerd worden is niet aangenaam, velen zouden de Zelfmoordlijn bellen, maar is nog altijd beter dan te worden afgeschilderd als een deerniswekkende zielenpoot, zoals Kris Peeters. Die werd in álle afleveringen in zijn hemd gezet, maar in de laatste het schrijnendst.

De manier waarop gesold is met Kris Peeters, door vijand en nog meer door veronderstelde vriend, dwingt de hardsten onder ons tot gevoelens van medelijden, de ergste gevoelens die je een ander kunt aandoen. En alsof dat niet volstond, deed hij er zelf nog een schep bovenop. Nadat van naaldje tot draadje was uitgelegd hoe erg hij was uit geweest op de Zestien, en wat een dreun het was toen zijn eigen partijvoorzitter hem die door de neus boorde, meende hij ook eens fors uit de hoek te moeten komen, en verdoezelde het dieptepunt uit zijn carrière met een sterke onthulling: ‘Toen zag ik duidelijk in de ogen van Bart De Wever dat hij premier wilde worden.’

Er is toch een niveau van onnozelheid waar zelfs een Belgisch politicus niet onder zou mogen zakken.

Lees verder