Bolton Wanderers

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Het kan raar lopen in het leven: plotseling is de hoop van alle Democraten en hun aanhangers in de media gevestigd op John Bolton! Tot voor een paar weken was hij nog meer gehaat in het politiek correct denkende wereldje dan Donald Trump zelf, maar ineens: een fijne mens, sympathiek personage. Misschien een tikje fanatiek, maar... rechtlijnig, eerlijk, en altijd ijverend voor de goede zaak.

Het is deze nieuwe held, voorheen de bloeddorstigste aller haviken, die moet komen verklaren dat Trump wel degelijk militaire steun aan Oekraïne afhankelijk stelde van een onderzoek naar Joe Bidens zoon Hunter. Iets wat Gordon Sondland, de Amerikaanse ambassadeur bij de Europese Unie, tijdens zijn eigen kwartietje glorie in het Congres heeft ontkend. Er was een quid pro quo geweest, daarvan was de ambassadeur zeker, maar hij kon niet uitklaren wat de quid en wat de quo was. Hij hield het bij de belofte van een officieel bezoek aan het Witte Huis aan zijn Oekraïense collega-komiek Volodomir Zelensky als quid, en over quo bleef hij op de vlakte. Hij sprak wel formeel tegen dat militaire hulp als chantagemiddel was gebruikt. Eerder had hij in een commissie zelfs ontkend dat er van quid en quo überhaupt sprake was geweest. Sterker: de president had hem persoonlijk via de telefoon op het hart gedrukt dat hij van geen quid, geen pro, en geen quo wilde weten. Kortom: een zulthoofd, die Sondland, en dus uitermate geschikt voor een job bij de Europese Unie.

Maar nu heeft John Bolton een boek geschreven waarin hij dat gedaas tegenspreekt. ‘The room where it happened’ heet het, een titel die veelsoortige verhaallijnen mogelijk maakt, van de meest scabreuze tot de meest vervelende, en het is voor die laatste optie dat de auteur heeft gekozen. Bolton was nationaleveiligheidsadviseur en werd vorig jaar door Trump de laan uitgestuurd omdat hij de pacificatiepolitiek van de president tegenwerkte. Dat ontslag heeft hem in geen enkele mate beïnvloed bij het schrijven van zijn premortale memoires. Omdat de president wettelijk gemachtigd is zo een roman tegen te houden - kon het maar bij ons - heeft een welwillende het manuscript doorgestuurd naar The New York Times, na De Standaard de meest vooringenomen krant ter wereld, en naast De Standaard de meest pretentieuze.

John Bolton heeft de recentste vier republikeinse presidenten gediend: Ronald Reagan, vader en zoon Bush, en Trump. Hij is de onverbeterlijke oorlogsstoker die vooral de twee Bushes in de meest uitzichtloze en onnuttige conflicten heeft gestort en die de Amerikaanse militaire hegemonie in alle continenten wilde versterken. Als ze bij het gehate Fox News een rechtser dan rechtse reactionaire conservatief nodig hadden, en dat hadden ze elke dag, belde de eindredacteur John Bolton.

En nu is hij de grote hoop van de Democraten en hun slippendragers in de pers, de laatste kans om te vermijden dat het impeachmentcircus met een sisser afloopt. Want maandag al is het caucus in Iowa, de opener van de primary’s, en van dan af aan gaan de Democraten elkaar afmaken, terwijl het kamp Trump eens te meer handenwrijvend toekijkt.

Lees verder