Brievenbusblues

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Kaaiman is geen brompot. Niet iemand die, zoals de meeste anderen, om het minste begint te zagen en te klagen. Bij een gebeurlijke vermissing zal men zijn opgetogen karakter en positieve ingesteldheid vermelden, na enkele minder flatterende fysieke kenmerken. Maar wat wij niet meer verdragen is dat onze brievenbus elke week wordt volgepropt met 20 kilo papier, meestal door de regen tot pap herleid, waar wij niet om gevraagd hebben en waarvoor wij zelfs uitdrukkelijk verzocht hebben het er niet in te steken. Dit middels een kennelijk te beleefde zelfklever: ‘Geen reclamedrukwerk of huis-aan-huisbladen a.u.b. Dank u.’

Je zou denken: daarmee is ook dat ongemak de wereld uit. Vergeet het: iedere donderdag weer. En je moet opletten dat je die bestellers, die op de speelplaats altijd Swahili zijn blijven spreken, niet bij hun nekvel pakt en de betekenis van enkele Vlaamse standaardzinnen bijbrengt of je hebt een klacht van Unia aan je broek.

Het is genoeg geweest met die maffia, tijd voor een vertienvoudiging van de taksen op gratis huis-aan-huisbladen, onze begroting zal eindelijk structureel in evenwicht zijn, plus een schadevergoeding voor wie ondanks een brievenbussticker toch gestalkt wordt. Als Bart De Pauw geen ongewenste sms’en mag sturen, waarom mag een uitgever ons dan wel met zijn ongewenste rommel lastigvallen? Wat een rechtsongelijkheid is dat?

Voor alle veiligheid hebben we eerst even gecontroleerd of de twee uitgeverijen die de aandelen van Mediafin onder elkaar delen toevallig ook niet in die sector actief zijn, maar op het eerste gezicht zorgen noch De Persgroep noch Rossel voor deze overlast, dus kunnen we des te krachtiger onze onvrede etaleren.

Nu communicatie vooral digitaal verloopt en de zwaarte van de postbodezak omgekeerd evenredig is met die van zijn georoute, is het risico verkleind dat tijdens een verdiende vakantie uw brievenbus zozeer uitpuilt dat elke dief met basisopleiding het van op een kilometer merkt. Maar die verbetering wordt tenietgedaan door de steeds dikkere reclamebladen, die almaar meer magazines en folders in hun binnenste verbergen.

Hebben wij dat nu gedroomd of heeft de regering beslist om de zaken om te draaien, zodat er alleen reclame in de brievenbus mag worden geduwd als een zelfklever daar de toestemming voor geeft? Dat ware nog eens een verstandige maatregel, het zal dus inderdaad wel een droom geweest zijn.

Wat is het juridisch statuut van een brievenbus? Wie mag daar wat in stoppen en wie wat niet? Waren wij niet zo lui, we zochten het op, maar wat belet de minister van Loze Beloften om ook dit probleem op te lossen? Hij heeft toch niet veel meer omhanden nu hij, op aanwijzen van de Jef, alle leden van de Bende van Nijvel heeft gearresteerd en alle wetboeken heeft herschreven.

Dankzij het voortreffelijke werk van onze minister van Economie en Consumentenzaken mogen ze ons niet langer ambeteren met telefonische verkooppraatjes, de logica vraagt dit uit te breiden naar de geprinte versie ervan.

Op een verbod meer of minder komt het dezer dagen niet aan. Wel, Kaaiman eist een verbod op gratis huis-aan-huisbladen. Het zal hen leren. Als onze brievenbus al niet meer veilig is...

Lees verder