Chef-menteur

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Sinds half januari van dit jaar wordt Bart De Wever in deze rubriek ‘de liegende leider’ genoemd, en wij nemen aan dat nu echt niemand meer zal beweren dat die betiteling ongepast is. Wie van die man nog íets gelooft, is niet goed bij zijn verstand.

Het is wachten tot hij met een ministerpost voor Cieltje Van Achter op uw kosten het stilzwijgen van haar schoonvader Geert Bourgeois afkoopt, en hij heeft de laagste der laagsten van de PS tot figurant gedegradeerd. Wij zullen eens iets zeggen: het spijt ons dat wij een eerbaar man als Kris Peeters zo aan zijn vel hebben gezeten. Een mens van uitzonderlijke eerlijkheid en fatsoen, vergeleken bij die leugenaar op ’t Schoon Verdiep.

In zijn fameuze formatienota ontbrak alleen een gele marker om aan te geven welke passages er speciaal in waren gezet om CD&V de kans te geven ze te doen schrappen. Zodat onze voorzitter, de stilaan deerniswekkende Wooter Beek, zijn achterban kan wijsmaken dat hij nogal genegotieerd heeft, voor zijn één of twee ministeriële troostprijzen. Het is dat Björn Rzoska van Groen nóg dieper in het slijk is gedoken voor een aalmoespostje, of onze voorzitter was nu al Bedelaar van het Jaar. Al is Fake Mail John een geduchte concurrent. Sommeerde 250 afgevaardigden midden in hun vakantie naar Brussel voor een officiële toelating om met de liegende leider te onderhandelen. Dat mocht, behalve van Baby Back, maar helaas kreeg hij van de liegende niet eens meer een uitnodiging. En nog neemt die jongen geen ontslag.

Hemeltergend is dat je als burger machteloos staat tegen dit aberrante geval van kiezersbedrog. Je zou een bedrieger als de liegende leider voor het gerecht moeten kunnen dagen, Test Aankoop zou daar het initiatief in moeten nemen, maar iedereen kijkt gelaten toe. De laatste externe kracht die een regering heeft kunnen kelderen, was Robert Senelle. De grondwetspecialist had op een avond eind september 1991 in zijn fraaie kantoor over de renbaan van Bosvoorde net de lichten uitgedraaid en zijn jas van de kapstok gewipt, toen de telefoon rinkelde. Aan de andere kant van de lijn een opgewonden VRT-redacteur die wilde weten wat de professor dacht over de beslissing van premier Wilfried Martens om de licenties voor de wapenuitvoer te regionaliseren.

De professor meende eerst dat hij te maken had met een grappenmaker, iets wat constitutionalisten vaker overkomt, maar toen hij begreep dat de premier wel degelijk de uitvoer van FN-wapens naar de Golfoorlog aan de Waalse regering ging toevertrouwen, trad hij in actie: ‘Hoeveel tijd heb ik nog voor Het Gesproken Dagblad begint?’ Tien minuten, bleek. Senelle belde zonder dralen het noodnummer van Taxi Verts, liet zich in allerijl naar de Reyerslaan voeren, stormde de studio binnen, nam niet de moeite hoed en jas uit te spelen, zwierde zijn boekentas op tafel, meldde de presentator dat hij klaar was, en torpedeerde in twee minuten tijd de regering. Eén uur later al ging Martens zijn ontslag aanbieden aan de koning. Toen Rik Van Cauwelaert de dag erna bij de professor binnenstapte, riep die hem monkelend toe: ‘Hebt ge dat gezien? Dat ging nogal ne gang.’

We zullen nooit weten wat deze eminente grondwetkenner dacht van een burgemeesterke dat de provincies gaat afschaffen.

Lees verder