Coucke outdoor

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Vorig jaar. 22 februari 2018. Kaaiman, aka De Ziener:

‘Hij gaat er zondag aan beginnen, Marc Coucke. Verliest in Durbuy bergketens geld, is dertig miljoen euro kwijt omdat hij KV Oostende gratis moest weggeven, er hangt hem een schadeclaim van 2 miljard dollar boven het hoofd omdat hij bij de verkoop van Omega Pharma de Amerikanen van Perrigo een Jo & Polleke zou hebben gelapt. Maar dat alles is kleine geuze bij de ramp die hem in het Astridpark te wachten staat. Het verhaal van Marc Coucke bij Anderlecht wordt exact hetzelfde als dat van Roland Duchâtelet bij Standard, het zal even kort van duur zijn en op dezelfde wijze eindigen. Binnen de vier jaar verkoopt hij de zaak weer, met een fikse winst of desnoods met verlies.’

Om een voetbalclub te willen leiden moet je eerst van je verstand zijn. In dat opzicht was Coucke de gedroomde overnemer van RSC Anderlecht, in alle andere opzichten was hij dat niet. Verlos ons Heer van ondernemers die eens zullen tonen hoe je een club moet leiden volgens de moderne managementprincipes in een bedrijf. De Bobcat ligt in panne van alle graven die hij voor hen heeft moeten delven. Het kan dat de drankstalletjes beter zijn ingericht en de eretribune meer geld opbrengt. Lotto Park klinkt geweldig, echt, maar je bent er weinig mee als niemand nog komt kijken omdat er op het veld niets dan miserie te zien is.

Tot zeven maal zeventig maal heeft het hier gestaan: ‘Koop een goede rechtsback en een goede linksback, koop géén nummer 10, en als ge par force geld wil verspillen aan een spits, neem dan Victor Osimhen van Charleroi.’ Wat heeft hij gedaan, de ezel? Geen rechtsback en geen linksback, wel een nummer 10, die na twee maanden niet meer mag meedoen, en een spits die zo snel mogelijk weer weg wil en alleen voor zichzelf speelt. Bravo Coucke. En als het hier in België brandt, vlucht hij naar Vietnam. Er is een tijd geweest dat het omgekeerde meer gebruikelijk was.

Nu zullen sarcasten vragen waar wij zelf staan, met onze vier verdedigers. Wel, dan leert exegese dat hier letterlijk geschreven is: ‘Vier is geen garantie op winst, drie is een garantie op verlies.’ Sinds 20 oktober, 20 oktober (!), heeft Anderlecht geen enkele match gewonnen waarin het met drie verdedigers aantrad. De schaarse overwinningen waren telkens met vier, en dan nog met diverse slechte backs. Anderlecht had nog meegedaan voor de prijzen als Hein Vanhaezebrouck niet zo koppig aan zijn drie achterin had vastgehouden. En over Hein gesproken: of Coucke echt eens tijdens de rust in de kleedkamer zijn gedacht is komen zeggen, weten wij niet, maar wat wij wel weten is dat hij bij zijn entree, net vóór de wedstrijd tegen Moeskroen, de al maanden niet scorende Lukasz Teodorczyk naast het veld apart nam en een paar aanwijzingen gaf. Twee uur later had Teo er drie binnen gevlamd, en de twee matchen nadien deed hij er nog drie bij.

Marc Coucke weet alles beter, maar niettemin zullen we het nog één keer proberen. Vergeet die zoveelste Deense wondertrainer die Frank Arnesen u probeert op te solferen, er is maar één man die Anderlecht volgend seizoen uit het slop kan halen: Frank Vercauteren. Het is de laatste raad die wij u geven, Coucke, gebruik hem. Of ga.

Lees verder