Dag Allemorgen

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Vooraleer Magere Hein zich bij de receptie van Mediafin meldt met de vraag waar Kaaiman zit, of ligt, zouden wij nog graag een totaal verbod op opiniepeilingen zien. En zeker op steekproeven bij minder dan 60 procent van de onderzochte populatie.

Na de verkiezingen in Engeland, waarbij eens te meer alle hoogdravende duiding vooraf niet in het minst bleek overeen te stemmen met de feiten, werd in Het Journaal van de VRT cynisch gedaan over de Britse peilers die de bal compleet hadden misgeslagen. Was het item afgelopen, kwamen ze onmiddellijk daarna zelf tien volle minuten zagen over hun eigen peiling! Naar kiesintenties voor verkiezingen die er niet eens zijn. Met, alsof het nog niet erg genoeg was, duiding door Ivan De Vadder. CD&V klom naar 22 procent, bleek uit die poll, terwijl een andere veertien dagen eerder CD&V liet terugzakken tot 16 procent.

Men zou er geen aandacht aan besteden, zo er in een uithoekje geen bevinding stond die het aanstippen waard was, toch voor wie blijkbaar vond dat de bevraging ernstig was. Volgens het onderzoek van VRT en De Standaard heeft 67 procent van de sp.a-kiezers vertrouwen in Bruno Tobback, en maar 43 procent in John Crombez! Dat is dan enigszins anders dan wat dezelfde VRT en De Standaard ons al een jaar wijsmaken, maar dit opzienbarende cijfer werd in de commentaren weggemoffeld of verzwegen.

Ondertussen blijven de sp.a-leden hun stem uitbrengen, op papier of digitaal, wat betekent dat één of meerdere mensen zicht hebben op het verloop van de stemming. Merkwaardig dat daar niets over uitlekt, dat moet een unicum zijn in onze politiek. Of een teken aan de wand. Bovendien kunnen diezelfde figuren, en om het even welke aspirant-hacker, het resultaat toch naar hartenlust manipuleren? Wie controleert? Wij hebben ooit een roman gelezen, vraag ons geen titel of auteur, waarin een nerd er van in zijn duistere kamertje in slaagt om via een referendum in Duitsland het keizerrijk terug in te voeren. En zelf keizer te worden. Stond in de Duitse boeken-toptien bij de fictie, onterecht. Het geloof in de correctheid van elektronisch stemmen is een van de vele gevallen van collectieve verdwazing waar wij met ons verstand niet bij kunnen.

Over manipuleren gesproken: Yves Desmet, wie herinnert zich hem, is ook nog een keer opgevorderd om de Crombez-clan een handje toe te steken. Had zich weken in de vele donkere krochten van de sp.a begeven, lees drie telefoontjes gepleegd en weken thuis blijven koken, had naar eigen liegen met Pier en Pol en Daniel Termont gesproken, en had een onthutsend verhaal over de huidige voorzitter te horen gekregen. Helaas moesten zijn gesprekspartners allen anoniem blijven. En dus volgden de meest valse beschuldigingen, veelal het ridicule voorbij, op de meest grove beledigingen aan het adres van Baby Back, telkens in de mond gelegd van ‘een ex-minister’, ‘een ex-voorzitter’, ‘een ‘kabinetsmedewerker’, ‘een plaatselijke mandataris’, ‘een parlementair’, ‘een lid van het partijbureau’, enzovoort. En al diezelfde anonieme moedigen trokken uiteraard dezelfde conclusie: ‘Als Bruno wint, splitst de partij.’

Geef zoiets vunzigs binnen bij Frederik De Swaef of Ilse Beyers, en het gaat regelrecht de vuilnisbak in. Bij Lisbeth Imbo: twee volle pagina’s. Aan alle sp.a leden die nog niet gestemd hebben: kameraden, laat u niet langer misbruiken, stemt Baby Back.

Lees verder