De Damendames

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Meester Walter Damen, een ondeugende filou die zijn kantoor heeft opgevuld met uitsluitend mooie vrouwen, heeft twee weken lang de grootste twee showprocessen van het jaar gecombineerd. Een correctioneel in Brugge, en een door Koen Geens afgeschaft en daarna heringevoerd assisenproces in Tongeren. Het eerste tegen kasteelheermoordenaar André Gyselbrecht, het tweede tegen vrouwenmoordenaar Renaud Hardy. Exact 212 kilometer van elkaar, berekende Het Laatste Nieuws. En toch nog tijd vinden om op televisie te komen.

Meester Damen verzorgt naast zijn werk en zijn public relations ook een kroostrijk gezin, schrijft romans, is acteur in het theater, speelt mee in films, kweekt biokippen, zingt in het kerkkoor, is smul- en gewone paap, leerling-beiaardier, bokser, schilder van stillevens, en bestuurder bij Beerschot Wilrijk. Ne zot met andere woorden, zoals wel meer media-advocaten die Walter heten.

En dan zouden we het ergste nog vergeten: hij is een neef van Karen Damen. Dezer dagen alom afgemaakt omdat ze een plaat probeert te maken. Zoals Frank Vander linden, maar met meer kans op toch één welklinkende melodie. Tot in de zelfverklaarde kwaliteitspers toe voelen ze plots de drang om haar met de grond gelijk te maken. Haar neef nu over zijn nicht, in Het Laatste Nieuws: ‘Onze maatschappij houdt van helden, maar nog meer van gevallen helden, omdat ze op hen kunnen natrappen. Dat stoort me mateloos.’ Een ergernis die hij met ieder van u zal delen. Meester Damen is trouwens ook familie van Werenfried Witse, die boer uit Halle, maar over hem spreekt hij wijselijk niet.

In de Kasteelmoord verdedigde hij Pierre Serry, een brave mens die door dokter Gyselbrecht zo onder druk werd gezet dat hij een huurmoordenaar engageerde. In een bevlogen slotpleidooi schoot meester Damen uit zijn krammen: ‘Ik heb mijn buik vol van dit proces. Het is hier niet aangenaam en de sfeer is ronduit hatelijk. Met bepaalde confraters weet je dat vooraf, altijd prijs.’ Dat was een sneer naar meester Johan Plateauke, die het bestond om ter zitting een film van Jan Verheyen af te spelen! Dat kun je inderdaad niet erg aangenaam noemen.

Ook in de Hardy-zaak zorgde een filmpje voor beroering, door de extreme gruwelijkheid ervan, bijna zo erg als de weekendfilms op onze Vlaamse televisiestations. In zoverre dat Jef Vermassen zich verplicht voelde zijn confraters totale zwijgplicht op te leggen. Om daarna zelf in ‘De afspraak’ honderduit te gaan vertellen wat er te zien was geweest. Meester Damen verdedigde daar een door de beklaagde belaagde die aan het ergste was ontsnapt. Hardy moet na de beruchte uitleg van neuroloog Chris Van der Linden over de bijwerkingen van parkinsonpillekes even gehoopt hebben dat de jury er zou in trappen. Maar toen liet meester Van Steenbrugge via één van zijn gratis propagandakanalen, met name De Standaard, weten dat hij geloof hechtte aan die absurde medicijnentheorie en mocht de beschuldigde het vergeten.

Het kan vreemd klinken, maar in geen van beide processen nam iemand meester Van Steenbrugge als raadsman. Geen tijd, Bende van Nijvel. En meester Mussche heeft het te druk met haar ene slachtoffer van Bart De Pauw, een Soedanese.

Lees verder