De Druivelaar

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Er is maar één druif waard ‘druif’ te worden genoemd, en dat is de cabernet sauvignon waaruit de onovertroffen Médoc wordt gewonnen. We zullen uit mildheid de merlot er ook nog bij nemen want er zijn enkele, niet veel, Saint-Emilions en Pomerols die best bruikbaar zijn voor op een terras in de stad. De rest zijn geen druiven maar uit hun vel gegroeide bosbessen.

De sangiovese zegt u, het bloed van Jupiter, waaruit Karel De Gucht zijn La Macinaia Rosso en Chianti distilleert? Ach ja, desnoods, maar uitsluitend indien op de juiste wijze verbouwd. De sangiovese is namelijk ook de druif die Guy Verhofstadt heeft proberen te planten in zijn moestuintje in Umbrië. Op de verkeerde helling! Kaaiman, toen nog niet bij De Tijd maar wel bij de tijd, heeft dat zes jaar geleden al aangekaart de dag nadat in het zwart onderbetaalde Filipijnse slavenarbeiders de ranken op aanwijzen van de eigenaar hadden neergepoot. ‘Meneer, zouden we die stokken niet beter aan de andere kant van de terp in de zon zetten’, had de mondigste Filipijn gevraagd, maar die werd nog eens deugddoend verrot gescholden zoals Verhofstadt altijd graag heeft gedaan met ondergeschikten. De oogsten waren goed voor de riool, waar ze toch al uit geschept leken.

Intussen, honderd kilometer verderop in Toscane, vierden Karel en Mireille de eerste 50.000 flessen van hun La Macinaia die ons door een kenner zo is omschreven: ‘Het is met zijn wijn als met zijn vrouw: lekker maar aan de dure kant.’ En voor wie ons nu bij de VUB zou willen onderbrengen, citeren wij betrokkene, Mireille Schreurs, zelf uit de Kaaimanquotes: ‘Toen Karel bleef avances maken heb ik op de duur gezegd: ‘Vooruit dan maar. Maar wie de duurste wil hebben, moet de duurste betalen.’’

Sinds Verhofstadt De Gucht een mes in de rug heeft gestoken door hem als voorzitter te liquideren, discipline waarin hij zich eerder had bekwaamd met Annemie Neyts, is hij op alle vlakken afgetroefd. Karel werd de belangrijkste Europese commissaris, sloot met Chinezen en Indiërs en Amerikanen handelsakkoorden die de Europeanen duizenden miljarden euro’s gaan opleveren, terwijl Verhofstadt in een te groot kostuum als een clown stond te roepen in het Europees Parlement, waar hij niet eens door zijn eigen fractieleden ernstig wordt genomen en bij de laatste verkiezingen liefst 30 procent van zijn zetels verloor.

Met zijn kolenputtersengels is Verhofstadt de risee van heel Europa, terwijl De Gucht les geeft aan Harvard, bij de Kennedy’s! De Gucht wordt gevraagd leiding te komen geven bij de grootste multinationals ter wereld, terwijl Verhofstadt hier en daar mag gaan jaknikken in de raad van bestuur van een Belgisch consortium dat hij als premier goede diensten heeft bewezen. Gelukkig is de vergoeding daarvoor, men zou het postnataal smeergeld kunnen noemen, aan de hoge kant zodat hij zich een nieuwe wijngaard kon veroorloven, deze keer op de juiste helling. En zo heeft hij nu eindelijk ook zijn eerste wijn op flessen laten trekken. Drieëntwintig stuks in totaal. Een door Het Laatste Nieuws geconsulteerde sommelier opende zo een fles, stak zijn neus erin, en sprak vermoedelijk zonder het te weten de waarheid: ‘De geur is niet slecht, niet te veel eikenhout, lekkere toetsen vanille en rode en zwarte vruchten, ik ruik zelfs koffie.’

De kwaliteit van De Gucht bereikt Verhofstadt nooit, maar de Hagelander van Rik ‘the Bird’ Daems moet nog net haalbaar zijn.

Lees verder