De rapporteur

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Het Rapport Van Besien over de tegenvallende uitslag van Groen bij de verkiezingen is geen gemakkelijke lectuur. Mede door het onvermogen dat de auteur ook in het domein der letteren tentoonspreidt. Maar ontdaan van kromtaal en gezwollen ideeën is het samen te vatten in één eenvoudige gedachte: ‘Met Wouter Van Besien als kopman zou Groen het veel beter hebben gedaan.’

De uitslag van de verkiezingen lijkt dat wat tegen te spreken, want Van Besien werd niet verkozen. Wouter toch niet, zijn broer Dieter wel, dat moet steken bij de familiebarbecue. In oktober zette de rapporteur wel een sterk resultaat neer bij de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen. Daar was hij geen lijstduwer maar lijsttrekker, en meer: hij was vlakaf kandidaat-burgemeester. Tegen de liegende leider in, die toen nog gewoon ‘onze leider’ heette en nog niet had gelogen. Enfin, hij had al gelogen, anders was hij geen politicus, maar niet zo flagrant als toen hij verklaarde zeker zes jaar burgemeester te zullen blijven om een week later te melden dat hij zo snel als kon zou stoppen als burgemeester.

Van Besien maakte samen met de socialisten een lijst die die onbetrouwbare figuur uit het stadhuis had kunnen verdrijven, blies dat kartel geen maand later persoonlijk op, wie nog weet waarom mag het zeggen, en was er met de traditioneel verkeerde peiling van De Standaard in de achterzak op de duur echt van overtuigd dat hij de nieuwe burgemeester zou zijn.

Het heeft weinig gescheeld. Pro memorie het aantal voorkeurstemmen van de gemeenteraadsverkiezing even opfrissen:

De Wever Bart 76.702

Van Besien Wouter 16.969

Dat was wat ze een close finish noemen: slechts 59.733 stemmen verschil. Een paar twijfelaars die van mening veranderd waren en Van Besien had effectief ’t Stad geleid. Dat je dat stemmenkanon nadien niet uitspeelt als kopman bij de parlementsverkiezingen kan alleen in een bakfiets van Groen, of in de desolate hersenpan van Fake Mail John, worden bedacht.

De rampzalige gevolgen lieten niet lang op zich wachten. Twee weken voor de kiezing kwamen de wel aangestelde boegbeelden Almaci en Calvo plots met een taks op boeken en wijn aanzetten, en een belasting op elk stilleven in uw salon. En ze gingen de salariswagens verbieden. Om de dwaasheid daarvan in te zien moet je niet veel marktonderzoek doen. Wie een salariswagen heeft, wil die houden. Die wil dat binnen vijf minuten Touring Wegenhulp de hoek om draait als hij ermee in panne valt, en dat uit de laadruimte een dikke met een te brede broek springt om de salarisauto weer in gang te duwen. Almaci en Calvo zouden dat verbieden. Dat je dat doet eens je aan de macht bent, oké, nuttige maatregel. Maar je kondigt het toch niet aan twee weken voor de kiezing? Hoeveel salariswagens zijn er in Vlaanderen? Vijfhonderdduizend, grof geschat? Dat is dan vijfhonderdduizend stemmen minder voor Groen.

Te veel drammen, dat deden Almaci en Calvo volgens het Rapport Van Besien. En ook daar houden de mensen niet van. Terwijl Van Besien zelf zo sonoor kan praten.

Lees verder