De Transaard

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

De beste tip die we aan de marketingafdeling van De Standaard kunnen geven, tevens de enige, is om Karel Verhoeven van het scherm weg te houden. En zeker uit tater- en praterprogramma’s van de openbare nieuwsdienst. Wat een gesukkel telkens in ‘De afspraak’. Die jongen komt niet uit zijn woorden, zo hij al uit zijn gedachten geraakt, en wordt elke keer in de pan gehakt door om het even welke N-VA’er die ze toevallig ook altijd uitnodigen.

‘Kunt u één enkel voorbeeld geven van wat u zegt?’ Dat was onze leider, die vervolgens met zijn gepatenteerde sarcasmegrijns om de lippen bleef toekijken hoe de befaamde hoofdredacteur dat niet kon. Zat te zweten en te stamelen en te stotteren, maar dat ene voorbeeld kwam niet. Vorige vrijdag tegen Theo: een pluimgewicht tegen de wereldkampioen zwaargewichten. Booiiink!!! Vooroordelen hebben is gemakkelijker dan ze met valabele argumenten onderbouwen. En dan ging het niet eens over de beschuldigingen van het Tahrir-instituut, waarover in De Standaard de eerste kritische noot pas werd geblazen toen het Commissariaat-Generaal voor de Vluchtelingen had bewezen dat ze niet klopten. En dan nog bleef het bij één sjofele ‘do’, meer zou niet passen in hun progressieve cocktailkringetje.

Toen VTM onlangs een pakkend portret van Theo uitzond, werd dat door een of andere pretentieuze de grond in geboord. Daar had je de twee samen natuurlijk, want ook over iemand van VTM is in De Standaard nooit een positief woord geschreven. Tot Boudewijn Van Spilbeeck na een verwoestende dreun van de molenwieken bekendmaakte dat hij er hier en daar iets ging afsnijden. Zo, dat was meteen een pagina of vier à vijf in het voormalige dagblad voor maatschappelijke belangen. Plus een editoriaal vol ontzag, én de onmisbare beginselverklaring van de hoofdopsteller, zijn derde dit jaar. Niet één letter van waardering was Van Spilbeeck voordien in De Standaard gegund voor zijn degelijk journalistiek werk. Maar alle adjectieven die in het Betekeniswoordenboek onder ‘loven & prijzen’ staan opgesomd, werden overgeschreven zodra hij was toegetreden tot de transgenderbrigade, de nachtmerrie van elke specialist afstammingsrecht. Stel je maar eens voor dat je beide ouders van geslacht veranderen, wat tegenwoordig al op eenvoudig verzoek aan een gemeenteklerk kan, wie is dan je vader en wie je moeder?

De gulle complimenten voor Bo, voorheen Boudewijn, deden zelfs enige afgunst vermoeden. Dat Verhoeven die kans heeft laten liggen: Carla Verhoeven, eerste transseksuele hoofdredactrice ter wereld, vermoedelijk toch. Dat was pas een politiek correct statement geweest. Een voltooiing van twee transformaties: van hem en van de krant. En het had minder knip- en plakwerk gevergd dan bij Spilbeeck, alvast geen potsierlijke pruik. Aan Manu Ruys hadden ze het niet moeten vragen. Marc Deweerdt zeg, het idee.

Dus als bij De Standaard niet alle marketeers hun land of hun geslacht hebben verlaten, deze gratis tip: als u mordicus iemand naar de koffiekletsen van de VRT wil sturen, houd het dan bij Mia Doornaert, de bekende reisleidster. Zij verkondigt wel het tegengestelde van wat de andere redacteurs verplicht zijn te vinden, maar ze biedt de kijkers tenminste de kans om de kleurenbalans van hun toestel wat nauwkeuriger af te stellen.

Lees verder