De vredestichter

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Laat er nooit twijfel over ontstaan: de allereerste die onze gerespecteerde leider Kim Jong-un heeft voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Vrede is uw Kaaiman. Velen zullen toen gedacht hebben: ‘Wat een geestige mens toch.’ Maar zoals gebruikelijk in deze rubriek werd ook toen de leugen niet verpakt als waarheid, wat de reguliere pers doet, maar de waarheid als leugen. Dat heeft één voordeel: je hebt altijd gelijk.

Er kan weinig discussie zijn als ze straks in Oslo weer in conclaaf gaan. Geen foto van onze gerespecteerde leider wordt genomen of zowel hij als alle omstaanders vallen op door hun brede lach, waar Frans Bauer jaloers op mag zijn. Als ze bij Groen een passende foto zoeken om hun spitsvondige campagne rond ‘geluk’ te illustreren, is Kim het gedroomde model.

De stunt om op de Olympische Winterspelen in Zuid-Korea samen met de zuiderburen één team te vormen heeft in de geschiedenis van de vredesinitiatieven maar één voorganger: Vichy. Het uitzenden van zijn zuster, hoe heette ze ook weer, naar alle plechtigheden rond dezelfde Spelen was als symbool van de wapenstilstand alleszins charmanter, en oogstrelender, dan het voorrijden van een treinwagon in Compiègne.

In het verlengde van dat initiatief wordt morgen president Moon Jae-in, de erfvijand uit Kamp Zuid, feestelijk ontvangen in Kamp Noord. En daartegen, durven wij voorspellen, zal boven de 38ste breedtegraad niet gedemonstreerd worden door een bende schorem en schorremorrie, zoals je bij ons ziet telkens een hoge gast op visite komt. Met de al even sympathieke uitnodiging aan zijn allergrootste belager, de president van Amerika, stelde onze gerespecteerde leider alle voorgaanden in Camp David, Oslo, Genève, Canossa, en Berchtesgaden in de schaduw.

Als klap op de vredesvuurpijl heeft hij nu ook nog zijn nochtans succesvolle nucleaire programma stopgezet en alle raketten in de garage gestald. Net op het moment dat hij over voldoende technologie en vuurkracht beschikt om alvast de Japanners van de kaart te vegen. Iets wat tot nu toe overigens alleen de Amerikanen effectief hebben gedaan. Met het stoppen van de kernproeven geeft onze gerespecteerde leider een voorbeeld aan de hele wereld, waar de landen die over de meeste nucleaire wapens beschikken het hardst schreeuwen dat landen die over geen nucleaire wapens beschikken moeten ontwapenen.

En dan zijn er natuurlijk ook nu weer de onvermijdelijke experten, Koreakenners, verlos ons Heer, die toesnellen om te waarschuwen: ‘Ze kunnen hun kernprogramma te allen tijde heropstarten.’ En: ‘Deze aankondiging is niet meer dan een beetje goodwill kweken.’ Welja, en wie nog nooit een atoombom heeft gegooid moeten we wantrouwen, en de enige die al wel een atoombom heeft gegooid, twee zelfs, moeten we vertrouwen.

Als de keuze wordt geboden tussen een kernwapenvrije wereld of een expertenvrije wereld, geef ons dan maar het tweede. En als het Nobelprijscomité na alle seks- en omkoopschandalen nog één greintje prestige wil overhouden, is er dit jaar maar één kandidaat voor de paxprijs.

Lees verder