De weg eruit

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Met CD&V ging het al van kwaad naar erger, en is het nu de weg naar ‘nog veel erger’ ingeslagen: er is een werkgroep opgericht. We herhalen: een werkgroep. Het woord kan niet worden uitgesproken zonder automatisch te denken aan de beroemdste ooit: de Werkgroep Morkhoven. Van wijlen Marcel Vervloesem.

Het was in de periode Dutroux. Toen Yves Desmet in De Morgen in ernst reportages publiceerde over orgieën waarop dokters, advocaten, bisschoppen en leden van de koninklijke familie met brandende pijlen op naakte kindjes schoten. En toen de VRT-nieuwsdienst Regina Louf een volledige ‘Panorama’ bijeen liet fantaseren. De dag nadien moesten ze in zeven haasten een nieuwe ‘Panorama’ in elkaar flansen om te duiden wat voor quatsch ze 24 uur eerder hadden uitgezonden. In die tijd had Marcel Vervloesem zichzelf tot kinderpornojager uitgeroepen en werd hij dus opgevoerd als een wereldautoriteit. Reporters uit heel Europa zakten af naar Herentals. Mensen uit Morkhoven die Marcel kenden, wisten niet wat ze zagen of lazen, en hadden toen al hun idee over de betrouwbaarheid van zelfverklaarde kwaliteitsmedia. Jaren later kreeg Vervloesem zelf vier jaar cel voor kinderverkrachting en het verspreiden van kinderporno.

De nieuwste werkgroep van CD&V gaat analyseren wat bij de verkiezingen is misgelopen. Dat is al een verkeerd uitgangspunt: je moet nagaan wat er vóór de verkiezingen is misgelopen. En dan volstaat het de voorbije vijf jaar van ‘Kaaiman’ te bundelen, zoals Fernand Huts met Kerst en Nieuw doet. CD&V is de afgelopen legislatuur geleid door een vierkoppig monster bestaande uit Wooter Beek, Hilde Crevits, Kris Peeters en Koen Geens. Voilà, einde van de analyse, de werkgroep kan met vakantie.

Maar om te voorkomen dat haar rapport in wolligheid de catalogus van Trois Suisses overtreft, zal Kaaiman eraan meeschrijven. Eerste en tevens laatste hoofdstuk: Arco. We moeten het weer niet ingewikkelder maken dan het is. Er waren 800.000 Arco-beleggers, sommigen spraken van ‘spaarders’, die dankzij CD&V-kopstuk Yves Leterme en de financiële genieën van het ACW hun spaarcenten verloren. Een groot deel van hen nam zich al ten tijde van de ramp voor nooit meer op CD&V te stemmen, terecht. Een ander deel evenwel liet zich in 2014 toch weer voorliegen dat de christelijke leiders het verkwiste geld zouden doen teruggeven. Door de gemeenschap, meer specifiek door u en mij. Anders stapte de partij niet in een regering. Breekpunt.

Een jaar later was de beloofde teruggave al arbitrair gereduceerd tot slechts 40 procent van het gestolen bedrag. En elk jaar dáárna lachten de Saboteur uit Puurs en de minister van Loze Beloften de wanhopige coöperanten nog wat onbeschaamder in hun gezicht uit door telkens weer een regeling vóór het einde van het lopende jaar te verzekeren. Nooit kwam er iets van. De Saboteur bracht het zelfs begin dit jaar nog voor elkaar een onmogelijke verkoop van Belfius en de daaraan gekoppelde Arco-compensatie vóór 26 mei in het vooruitzicht te stellen. Een verkoop die hij een jaar geleden, toen de bank dubbel zoveel waard was, persoonlijk had verhinderd.

Weet u waarvoor CD&V een werkgroep opricht?

Lees verder