Dierbaar oord

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Ze moeten op de Gossetlaan hun eigen krant weer eens tegen het licht hebben gehouden, ongeneesbare kwaal, want sinds kort zijn ze geobsedeerd, behekst, door het fenomeen ‘mislukking’.

Er was eerst het acht pagina’s vullende kerstessay van de jolige hoofdredacteur Karel Verhoeven, in het genre ‘mislukking’ zowat het hoogst haalbare. Daarna werd Dyab Abou Jahjah aan de deur gezet nadat hij ontmaskerd was als Palestijns activist, wie had dat kunnen vermoeden? En vorig weekend kreeg de morbide mediapsychiater Dirk De Wachter, de Walter Van Steenbrugge van de divan, een personality magazine van 64 pagina’s om zijn genegenheid voor mislukte medeburgers te etaleren. We hebben het niet gelezen - wij zijn niet gek, in tegenstelling tot de patiënten van De Wachter, zoal niet voor dan zeker na de behandeling - maar ongetwijfeld is gretig gebruikgemaakt van ‘kwetsbaar’, hét modewoord voor de lezeressen van Flair en de lezers van De Standaard.

Een glossy personality magazine, dat moet geleden zijn van ‘Patrick’, de reclamefolder van Patrick Janssens in 2012. Ook een mislukking, want het ultieme argument voor de Antwerpenaar om op onze leider te stemmen. Waarna de snikkende Janssens, kwetsbaar en vooral mokkend, uit de gemeenteraad stapte, een trap na aan wie toch zijn hoop in hem had gesteld. Twee jaar later weigerde hij de parlementslijst van zijn eigen partij te steunen, toevallig net voor de uittredingsvergoeding zou worden verminderd. Dus graaide hij snel 202.000 euro opstappremie mee uit het Vlaams Parlement, waarin hij nauwelijks was geweest en nooit een klap had uitgevoerd. Zijn partijgenoot Bonte Hans, ’s werelds beste burgemeester en nog één week persoonlijk adviseur van de president van Amerika, noemde dat crapuleus.

Janssens ging doctoreren aan de London School of Economics! Ook bekend als School of Enocomics sinds Paul De Grauwe er op een leerstoel zit. Janssens begon een doctoraal over stadsontwikkeling, waarin hij in hoofdstuk 1 beweerde dat een brug de beste manier is om een weg langs dokken te leiden. In hoofdstuk 2 noemde hij een tunnel de enige oplossing. Zoveel inconsequentie vond zijn promotor zelfs voor de London School te ver gaan, en dus vluchtte Janssens ook daar weg, zonder titel en met een buis. Daarna richtte hij met enkele onfortuinlijken een adviesbureau voor stadsvernieuwing op in de hoop via oude contacten nieuwe contracten binnen te halen. Al snel liet hij ook dat in de steek en werd hij directeur van Racing Genk, hoewel hij altijd had gekoketteerd met zijn trouw aan Beerschot.

Onder zijn bezielende leiding riskeert Racing Genk voor de tweede keer in drie jaar play-off 1 te missen, en worden de financies alleen gered door de verkoop van enkele talenten die de door hem buiten gewerkte technisch directeur Gunter Jacob had ontdekt, of van enkele meelopers die tot topspelers zijn gekneed door de net door hem ontslagen coach Peter Maes.

In geen tijd heeft Janssens een dozijn trainers, hulptrainers, keeperstrainers, conditietrainers en kinesisten afgedankt als waren ze stukken vuilnis. De ergste kapitalistische uitbuiter betoont meer respect voor zijn personeel dan de ex-voorzitter van de sp.a. Het werd zo grof dat Hugo Camps de supporters tot verzet heeft opgeroepen. Het wordt dus gevaarlijk in Genk, want Hugo is een geboren amokmaker die nog altijd maar één belang voor ogen heeft: het belang van Limburg.

Lees verder