Dokter Ivago

©BELGA

Toen de vuilnisophalers van Ivago in staking waren en ook de Gentenaars zelf vonden dat hun stad onaangenaam begon te ruiken - het zo kenmerkende parfum van eigendunk was verdrongen door de stank van rotte mosselen en bierbraaksel - moest je toch weer een zelfverklaarde kwaliteitskrant kopen om te weten wat er echt aan de hand was. Over de hele voorpagina: ‘Hun grimassen maken de werknemers van Ivago ziek.’

In tegenstelling tot wat een courant als De Tijd bij dergelijke krachtmetingen te gemakkelijk veronderstelt, was de belangrijkste actiereden bij de mannen en vrouwen van de Gentse vuilniskar niet een te laag loon of te weinig vrije dagen, nee, het was een vraag om meer respect van hun leidinggevenden. Althans volgens de vakbonden. Die in De Tijd zelden geraadpleegd worden omdat de meeste redacteurs ze liever zouden verbieden.

Op ‘den één’ van De Standaard evenwel vernemen we dat kleine pesterijen vanwege de directie de sfeer bij Ivago wreed verziekt hebben. De vakbonden: ‘De mensen krijgen bij dit warme weer maar twee liter water mee in plaats van drie. Vroeger kregen ze zonnecrème factor 50, nu is dat factor 30.’ En erger: ‘Als iemand over een zware ophaling klaagt, krijgt hij alleen maar te horen dat hij een beetje harder moet werken.’

Alsof de emmer der brutaliteit daarmee nog niet vol genoeg is, is er de non-verbale communicatie. Een vakbondsman: ‘Het personeel ziet de blikken en grimassen die de leidinggevenden naar hen werpen ook wel. Dat neemt zodanige proporties aan dat mensen er ziek van worden en eraan onderdoor gaan.’

Ja, santé mijn ratsje, dat zouden wij hier op De Tijd van onze leidinggevenden ook niet nemen. Grimassen! Een rollenspel met acteurs die levensechte werksituaties nabootsten om te tonen hoe leidinggevenden en het personeel wel met elkaar moeten omgaan, bracht bij Ivago geen verbetering. ‘Beide groepen hanteren niet dezelfde taal en tonaliteit’, ontfutselde De Standaard na enig aandringen aan ‘een insider van het bedrijf’.

‘Dat mogen we hopen’, zult u misschien zuchten, de taal en tonaliteit van de gemiddelde Gentse vuilnisophaler kennende, maar de directie heeft nu beloofd zich te laten coachen teneinde de kloof met de werkvloer te overbruggen. Er wordt zelfs een programma uitgewerkt rond geweldloze communicatie. ‘’k Goa eu een peere op u muile geeve dadde stuikt gelêk een schelle pense’, wordt van nu af aan: ‘Zullen we samen een oplossing zoeken?’ En waar vroeger vrouwelijke werkneemsters wel eens te horen kregen: ‘Allee treute, we zijme vuurt, dan zal ik eu thuis ne kier tuugen woar da ’t Belfort echt stoat’, wordt dat nu, zeer eenvoudig eigenlijk: ‘Wat kan ik voor u doen, mevrouw?’ Het spreekt vanzelf dat ook typisch Gentse toespelingen als ‘heur breudses ligge veur de venjster’ of ‘heuren eksternest hangt uuge in den buum’ niet langer getolereerd worden.

Wat al lang geweten was, is door het conflict bij Ivago bevestigd: in Gent zijn ze zot. Dat verhoogt de kansen van Mieke Van Hecke bij de komende verkiezingen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content