Dolf De Grauwe

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Sunlight-zeep ingeslagen? Bruine suiker gehamsterd? Weckpotten gevuld? Kolenhok volgeladen? Macaroni van Soubry, blijft jaren goed. Zo ook pilchards van Imperial. Het zijn geen overbodige voorzorgen, want de Derde Wereldoorlog staat voor de deur. Niet opendoen. Professor De Grauwe was formeel: als Donald Trump verkozen zou worden, zaten we weer in de jaren dertig. En dan weet iedereen wat volgt.

Paul De Grauwe werd ondanks zijn smeekbeden om te mogen blijven aan de deur van de Katholieke Universiteit Leuven gezet, en vond een plaatsje in het opvangtehuis voor verloren gelopen economen: de London School of Economics. Sindsdien wordt hij om de haverklap ook als Engelandkenner opgevoerd, en voorspelde hij ons met zekerheid dat de Britten massaal voor een voortgezet verblijf in de Europese Unie zouden stemmen. Dat het zonneke zou schijnen in juni (29 dagen regen, alleen de dag na de brexit zon). Dat Manchester United onder Louis Van Gaal kampioen zou worden (vijfde). Dat Engeland het WK cricket zou winnen (out in de eerste ronde). En dat Boris Johnson de opvolger van David Cameron zou worden (Trees May).

Om een ons onbekende reden wordt hij ook over alle andere kwesties geïnterviewd en dus ook over Donald Trump. De Grauwe was vooraf zeker: Trump kansloos. Maar omdat zelfs een economieprofessor soms leert uit zijn fouten en de brexit nog vers in zijn geheugen zat, bleef hij deze keer iets voorzichtiger. Onderschat het aantal onwetende boerentrienen in South Dakota en ongeletterde koewachters in Arizona niet. Dus ‘Clinton ja’, maar niet meer met de grote stelligheid van ‘brexit nee’.

En toen kon De Grauwe zich niet meer hauwe en moest het hoge woord eruit: de jaren dertig. Politieke elite is rot, protectionisme, een paar minderheden culpabiliseren, investeren in bruggen en wegen en leger. ‘Hitler is daar in Duitsland populair mee geworden, hoor’, verraste de professor alle kijkers. Wie de parallellen niet zag tussen de raid van de nazi’s en de opmars van Trump was ziende blind.

Als we de theorie van de professor algemener toepassen, kan een land alleen een echte onverdachte democratie zijn als zijn wegen vol putten en bulten en gaten liggen, als er geen bruggen worden opgetrokken, de tunnels instorten, de schoolgebouwen in alle hoeken en kanten tochten en lekken, de gerechtshoven op instorten staan, en het leger enkel nog beschikt over een afgekeurde Jeep en een verroest dubbelloopgeweer. Met andere woorden: België. Modeldemocratie. Zoals voorspeld door Guy Verhofstadt, op wiens vraag en voor wiens partij De Grauwe twaalf jaar pendelend tussen Kamer en Senaat een fikse parlementaire wedde heeft opgestreken. Zonder tegenprestatie, ook dat doet onwillekeurig aan de jaren dertig denken.

Op het einde van vierentachtig uur ‘Amerika kiest’ op Canvas, driekwart ervan opgevuld door Karel De Gucht, had de altijd kritische Bart Schols De Grauwe plots te pakken door hem voor de voeten te werpen dat zijn leerstoel aan de London School of Economics wordt betaald door John Paulson, boezemvriend en adviseur van de nieuwe Hitler. Dat was een bijzonder gênant moment voor de plotsklaps sprakeloze professor, die aan de overkant van de tafel ook nog vierkant werd uitgelachen door Fernand Huts, niet voor niets de sponsor van Kaaiman.

Lees verder