column

E viva el vaccin

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Kaaiman is een scorebordjournalist. Altijd geweest, zeker in het voetbal. Wat velen als een scheldwoord gebruiken zodra hun argumenten op zijn, dat is meestal snel, dragen wij als een eretitel. Of een ploeg goed heeft gespeeld, interesseert ons geen hap. Heeft ze gewonnen, daar gaat het om. ‘Mooi voetbal’ wordt in geen enkele reglementsregel vernoemd, en in tegenstelling tot bij gymnastiek en duikelen van de 10 meterplank is ook nergens sprake van een jury die punten geeft. ‘Mooi voetbal’ is nuttig om 'Extra Time' vol te kletsen, maar valt niet eens te definiëren. Sommigen houden van ti­ki­taka, anderen zoals wij van het zuivere catenaccio waarbij je pas in de negentigste minuut over de middellijn komt om gluiperig de 0-1 aan te tekenen, die dan in de pers ‘gevleid’ of ‘onverdiend’ wordt genoemd.

Ook voor pandemieën verkiezen wij scorebordjournalistiek. Virologen moeten niet aan onze oren komen zeuren over het virus dit of het virus dat: waar blijft het vaccin? Dat weten ze dan niet. En plots, na vijf weken mediavirale praatjesmakers, zit een echte wetenschapper in ‘Terzake’, dokter Johan Van Hoof van Janssen Pharmaceutica. En die kondigt doodgemoedereerd aan dat zijn moederbedrijf Johnson & Johnson eind dit jaar één en mogelijk drie vaccins klaar zal hebben.

Ze hebben er al muizen mee ingespoten. Dat deden ze in het Rega Instituut ook, maar met minder succes. Die twee hebben trouwens een samenwerkingsakkoord, dat erin bestaat dat de ene de andere wel meedeelt wat niet werkt, maar de andere de ene niet meedeelt wat wel werkt.

De dierenmishandeling in het Instituut hebben we allemaal kunnen zien in ‘Pano’. Een vinnige muis, genaamd Gonzalez, werd eerst geïnjecteerd met een van de tienduizenden in Leuven gekweekte coronavirussen, bleef desondanks onvermoeibaar rondhollen in haar tredmolen, tot ze daar aan haar staart werd uitgetrokken door een laborant die haar inspoot met een proefvaccin dat de avond voordien was gebrouwen. Na nog geen halve minuut gaf ze de geest. En werd ijlings in de vuilnisemmer gekieperd, in de hoop dat Michel Vandenbosch niet aan het kijken was. Volgende muis, ander vaccin, zelfde resultaat: morsdood.

Bij Johnson & Johnson vielen de muizen na behandeling de kat aan. Zoals in de sketch van Renaat Grassin, u ooit door Rik Van Cauwelaert geserveerd in zijn Paleis, over e hiel klaan mojzeke da een fles cognac had leig gezoope en scheilkrumeneilzat reep: ‘Woe es daane smeirege koeter, da ’k em zaane nek afbaat.’

Johnson & Johnson hadden elf (!) werkzame vaccins, de ene Johnson zes en de andere Johnson vijf of omgekeerd, elf meer dan het Rega Instituut. Ze hebben er drie overgehouden. Nog uitproberen op een paar Chinese vrijwilligers, meer Chinees dan vrijwilliger, en dan kunnen ze er 2 miljard leveren.  

De coronamiserie is weldra voorbij, mensen. Verstandige speculanten hebben al lang hun beursmakelaar gebeld. Bij Johnson & Johnson onderstrepen ze dat hun snelle productie niets te maken heeft met winstbejag.

 

Lees verder