Equus erectus

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

We zullen nog eens iets vertellen over de paardenkoersen, want eerlijk gezegd boeit ons dat meer dan de politiek. Of dan jonge ondernemers die mordicus hun ongeluk tegemoet willen snellen. Bovendien is het zaterdag de Derby in Epsom. Frankie Dettori doet voor het eerst in vier jaar weer mee en rijdt op Golden Horn, een tophengst uit de stal van Anthony Oppenheimer. Meer zeggen we niet.

In het verhaal dat volgt zijn uw Paleiswachter en uw Kaaiman betrokken, waarmee u zeker weet: het gaat verkeerd aflopen. Op een middag, lang geleden, waren we weer per toeval op een renbaan beland en hadden we ons verdiept in een hagenkoers. In Sport Turf, naast het Staatsblad en De Tijd de enige betrouwbare bron van informatie, hadden we alle deelnemers bestudeerd, hun uitslagen, de grond waarop ze graag liepen, de afstand die ze de baas konden, de zwaarte van de handicaps, het weer, voor zover mogelijk de integriteit van de jockeys, … alles. Dat was het stadium van het gokken voorbij, hier waren we het domein der wetenschap binnengetreden, de grenslijn tussen die twee is toch al vaag. Na zorgvuldig afwegen hadden we onze laatste centen ingezet op een knol met de voorbestemde naam Casanova.

Na bij de minst oneerlijk uitziende bookmaker ons geld te hebben afgegeven, waren we zo snel als we konden naar de startlijn gerend, want als er in een race onregelmatigheden voorvallen, is het niet bij de aankomst waar iedereen er met zijn neus bovenop zit, maar bij de start. Toen het deelnemersveld zich daar kwam opstellen, zagen we tot onze ontzetting dat Casanova, zoals men eigenlijk had kunnen verwachten, rondparadeerde met een knoert van een erectie, werkelijk kolossaal. Paleiswachter noch Kaaiman is, of was alleszins, karig bedeeld door de Schepper, in alle bescheidenheid gezegd, maar voor wat daar onder Casanova bungelde moesten we beiden passen.

Zelfs een volslagen leek begrijpt dat een erectie niet bevorderlijk is voor het lopen van een paardenkoers, zeker niet als over twaalf hagen moet worden gesprongen. Rik Van Cauwelaert hief in wanhoop de armen ten hemel: ‘Daar hangt ons geld!’ En in een poging de rampspoed nog te keren, schreeuwde hij, het was niet duidelijk of het naar het paard of de jockey was: ‘Hela daar! Zijt ge niet beschaamd? Er zijn wel dames die toekijken, hè. Houd uw manieren.’ Maar dit had niet het beoogde effect. Integendeel: hij scheen nog langer te worden.

Uw Kaaiman had zijn gokticket al ontmoedigd tot een balletje verfrommeld en weggegooid. Maar in de christelijke zuil geven ze minder snel op als hun spaargeld in gevaar is, denk maar aan Arco. En dus probeerde uw Paleiswachter nog inderhaast over de balustrade te klauteren om de zedeloosheid hardhandig een halt te gaan toeroepen, maar voor hij daarin slaagde, was het hele peloton vertrokken.

Casanova pakte nog de eerste horde, met alle pijnlijke gevolgen van dien, maar na de tweede sprong stond het paard voor de haag en de jockey erachter. Nooit vergeten we de ontroostbare blik in de ogen van Rik Van Cauwelaert toen hij zuchtte: ‘Wellust is de vijand van welstand.’

Wie elke zaterdag aandachtig het Paleis der Natie leest, weet dat dat nog altijd de rode draad door zijn politieke analyses is.

Lees verder