Er is er een jarig, hoera hoera

©HollandseHoogte

Na 22 jaren in het leven maken sommigen een testament op van hun jeugd. Na 22 jaren bij Roularta was dat het laatste waar Kaaiman aan dacht. Wegwezen, vóór de ijsschots. En zo zaten wij op een avond in een stemmig restaurant tegenover Isabel Albers, toen nog hoofdredactrice.

Ze tikte met een brede en leiderschap uitstralende zwaai haar coupe Franse champagne tegen het glas Waals water van wie toen nog geen Kaaiman was, en sprak: ‘Wat onze krant dringend nodig heeft, is een halvegare. We staan bekend als degelijk en betrouwbaar, maar ook als een troep saaie kwieten die veeleer van wijsheid dan van frivoliteit omver zullen vallen. Dat is een sterke troef die geen enkele andere krant in Vlaanderen bezit, maar we mogen de lezer niet opzadelen met een minderwaardigheidscomplex. Hij moet bij minstens één artikel het idee krijgen: dat kan ik beter. Dus wil ik een malloot aanwerven die er maar wat op los schrijft, en zich niets aantrekt van deontologische en journalistieke regels die alle anderen zo strikt volgen. Gij beantwoordt perfect aan dat profiel, ge kunt maandag beginnen. Stadskledij.’

Een paar dagen later arriveerde Kaaiman op wat hij een ochtend waande maar wat voor de anderen blijkbaar de noen was, een tikje onwennig op de redactie van De Tijd, en werd ondergebracht op een afgezonderd eiland met senior writer Jean Vanempten en chef opinie Franky Van Ham-me, die de lottrekking de week voordien hadden verloren. Wat wij van daaruit zagen, benam ons de adem.

Redacteurs liepen af en aan, wapperden met jaarverslagen en geheime rapporten van Bank- en andere commissies, telefoons rinkelden wijl sloten koffie verdwenen als Lotus-speculaasijs voor de zon, toetsenborden ratelden als machinegeweren, schermen knet- en spetterden, en door het openlandschapskantoor galmden luid geschreeuwde mysterieuze boodschappen als: ‘Caterpillar op Wall Street, min twee komma zeven.’ Of: ‘Opening DAX, min één komma twee.’ ‘De yen tegen de roepie, plus nul komma zes vijf drie, ik heb het gisteren toch geschreven.’

Elk van die mededelingen deed ons nog onbekende redacteurs als razenden achter hun computer duiken, waarna ze kort en bondig een analyse uit hun klavier hamerden over hoe het zo ver was kunnen komen, wie daarvoor ontslag zou moeten nemen, en welke evoluties de komende uren en dagen te verwachten waren. Naar een centrale desk werd dan geroepen: ‘Caterpillar klaar.’ Of: ‘Frankfurt kan.’ Dat gaf daar dan weer aanleiding tot spoedberaad tussen fotoredacteurs en grafisch kunstenaars, en tot snelle acties van eindredacteurs en digidoeners, en naar Jean en Franky ons verzekerden stond het stuk op hetzelfde moment op de website. We zouden dat wel leren, stelden ze ons wat al te optimistisch gerust.

Uw Kaaiman zit veertig jaar in het vak. Heeft op alle mogelijke redacties van alle mogelijke media in alle mogelijke functies gewerkt. Nooit zag hij meer kwaliteit bij elkaar dan bij de krant die niet toevallig de uwe is.

Een grote pluim aan alle collega’s. En de mooiste veer hoort op de hoed van de dames Isabel Albers, Stephanie De Smedt en Gerda Ackaert, die al dat talent discreet maar gedecideerd in juiste banen leiden. En beslissen over de hoogte van onze eindejaarbonus.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content