Even geduld

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Met dat stukje over de Benidormbon voor gepensioneerden als oplossing voor het klimaatprobleem hebben wij ons wat op de hals gehaald. Mails! Duizend sms’en op onze smartphone, en we hebben er maar één. Tranen geweend, en tot 3 uur ’s nachts zitten antwoorden: ‘Doe het alstublieft niet. Zeg het niet op. Er staat zo veel nuttigs in de rest van De Tijd.’ Maar als de Anuna-generatie niet met zich laat sollen, dan die van Paul Goossens nog minder. Een woedende hoofdredactrice gaf Kaaiman een laatste kans: ‘Schrijf een mooi artikel over gepensioneerden, of ge maakt er vanaf maandag zelf deel van uit.’ Goed dan, zaag.

Ooit aan de kassa van de Delhaize achter een oude taffel gestaan die na eindeloos proberen moet vaststellen dat ze haar pincode vergeten is? Die daarna beseft dat ze de verkeerde kaart in de terminal heeft gestoken? In haar handtas op zoek moet naar haar portefeuille? Dan vergeefs probeert daar de juiste kaart uit te pulken? Die, nadat de caissière ze dan maar zelf heeft gezocht en in de automaat geschoven, zich opnieuw de juiste code niet kan herinneren? Die uiteindelijk een briefje van vijftig euro uit haar beurs tracht te halen? En als haar rekening 30,21 euro blijkt te bedragen vraagt: ‘Helpt het als ik 21 cent geef?’ (Nee madam, dat helpt niet, het is gemakkelijker 19 euro en 79 cent terug te geven.) Die dan op zoek naar de 21 cent al haar muntjes op de grond laat vallen?

Nee? Nooit meegemaakt? Wij wel. Deze week. En terwijl moordplannen concrete vormen hadden aangenomen, één welgemikte mep met een courgette kan voldoende zijn, bleef ze daarna ook nog met haar kar in onze weg staan om alle bankpassen en centen terug in haar portemonnee te wringen en alle aankopen in een boodschappentas te proppen. Moest ze nog zakjes met bouwblokjes hebben? Wat zegt u? Welke zakjes? Welke blokjes? En wat kun je daarmee doen?

De mens op zijn slechtst? Aan de kassa. Een winkelbediende heeft ons eens uitgelegd dat zij die trage slakken voor hun neus niet erg vinden, en hen zelfs nog afremmen. Hoe langer het duurt, des te langer de rij wachtenden, en des te groter de kans dat die een andere kassa kiezen. Het zou van goed management getuigen, mochten de uitbaters van supermarkten hun personeel betalen in percentages van de omzet die ze afrekenen.

Bijna krankzinnig wordt Kaaiman als in zijn rij - altijd in zijn rij - een koppel gepensioneerden staat te zwaaien met het reclameblaadje, dat ze bij gebrek aan beters te doen tot de kleinste letter hebben uitgevlooid, en dat zegt dat ze bij een bus wasverzachter die week twee stempeltjes krijgen, terwijl de kassierster er maar één op hun formulier heeft gedrukt. Hola, zoiets kon vroeger, in tijden van sociale media kan het niet meer. De Russische revolutie! Het zal via Twitter en Facebook snel alom bekend zijn, en dan moet de pr-man weer een krantenpagina afhuren om te schreeuwen hoe stom, stom, stom hij is geweest.

Lamstralen die het balkje ‘volgende klant’ niet achter hun waren op de band leggen, ook om onnozel van te worden. Staat u zelf achter een gepensioneerde aan de kassa? Probeer kalm te blijven. En bel naar huis dat ze niet moeten wachten met het eten.

Lees verder