column

Exit Elektro

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Hij heeft een peerd gekre-he-gen. Een schoon wit peerd, een schimmelpeerd. Daar is hij opgeste-he-gen, dien ridder onverveerd. Ja, we zijn weer in het edel Brabants land van hertog Jan, in een kleine elektrozaak die acht weken gesloten werd.

-       Doeg moedoem.

-       ‘Nee toch hé. Nee toch hé. Ik ben vijf minuten weer open, en de eerste die binnenstapt, zijt uitgerekend gij. De enige die ik al die tijd niet gemist heb.’  

-       Oek hoeroennoer moe voeroel doet goe noet noer boenoedoen woew koemoen toen oek oen oew doer stoend toe boelloen.

-       ‘Meneer, kunt ge dat mondmaskertje eens afzetten, want ik begrijp niets van wat ge zegt. Niet dat dat een verslechtering is. Pruttelt uwe koffiezetter nog, want dat was toch waarover ge toen kwam zagen?’

-       Noen, hoe proetoelt noet moer.

-       ‘Hij pruttelt niet meer?’

-       Doet zoeg oek toech.

-       ‘Is hij gemaakt?’

-       Noe, hoe doet noets moer. Koepoet.

-       ‘Hij is kapot?’

-       Moedoem, zoet goe doef oef woet? Joe, hoe oes koepoet. Noer doe kloetoen.

-       ‘En wilt ge ne nieuwe?’

-       Noen, oek woel noe voersloetoenoe! Noetoerloek woel oek noe noewoe, koekoe.

-       ‘Oei oei, ik versta echt niet wat ge zegt. Wacht, knik gewoon ja of nee: wilt ge een nieuwe? Zelfde model?’

-       Joe! Oen noet oenpoekkoen.

-       ‘Moet ik hem inpakken?’

-       Moer noe! Oek zoeg joest: NOET oenpoekkoen.

-       ‘Meneer, ik vind u eigenlijk veel vriendelijker met een masker. Kom hier dat ik u ne kus geef, want dat knuffelen heb ik gemist, zo lees ik toch in de Libelle en De Standaard.’

-       Moedoem! Bloef oep oendoerhoelvoe moetoer oefstoend. Moedoem! Hoelp!

Lees verder