Fifty ways

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Nooit gedacht het nog bij leven te zullen meemaken, en erna ook niet, maar bij onze politiek correcte vrienden is Boris Johnson erin geslaagd Donald Trump niet alleen qua kapsel maar zelfs qua kop van Jut te overvleugelen. Wat een dommerik. Wat een van alle hersenactiviteit gespeende chaoot. ‘Nooit gezien’, hadden ze er met hun spreekwoordelijk gebrek aan historisch inzicht en nuance aan toegevoegd, ware het niet dat ze dat nog maar net van Trump hadden gezegd.

Johnson mag van geluk spreken dat voor de VRT niet Narcis Soenens aan de Theems verslag van zijn fratsen staat uit te brengen, maar de keurige en alvast Brits ogende heer Ollevier. Het verschil tussen die twee is dat tussen iemand die zijn studies met vrucht heeft voltooid in Eton, en iemand die in Newcastle uit drie public schools is gegooid.

Razend benieuwd voor de verkiezingen, wanneer die ook plaatsvinden. Ze vervangen een tweede referendum over het lidmaatschap van de Europese Unie, dat al lang gehouden had moeten zijn. Bij het eerste, meer dan drie jaar geleden, stemde een meerderheid van de Britten voor de brexit, maar miskijk u daar niet op: volgens gediplomeerde orakels als Karel De Gucht en Guy Verhofstadt waren dat mensen die ofwel slecht geïnformeerd waren, ofwel te dom om te helpen donderen.

Over dat laatste kunnen wij ons niet uitspreken bij gebrek aan betrouwbare cijfers, maar het eerste durven wij te betwijfelen. Ook in de aanloop naar het eerste referendum puilden alle Britse kranten uit van argumenten pro en contra, zowel de zelfverklaarde kwaliteitsbladen als wat met een hautain misprijzen de boulevardpers wordt genoemd. Debatten op televisie: niet te tellen. Dus als zoveel Britten pro brexit kozen, was het niet uit onwetendheid, zoals arrogante waarnemers bij ons graag beweren. Bij een tweede referendum zou die bewering helemaal niet meer opgaan, want echt elke Brit, groot of klein, dik of dun, arm of nog armer, City of United, weet nu precies wat de uitstap hem zal kosten, hoelang er geen eten in de winkels zal liggen, en waarom ze in Ulster weldra moeten kiezen tussen een hereniging met het zuiden of een nieuwe burgeroorlog.

Mocht er een nieuw referendum komen, dan kan het dus niet anders meer of de Britten stemmen in groten getale voor een verlengd verblijf in de Europese Unie. Maar zolang dat er niet komt, kunnen we ons enkel baseren op de verkiezingen die intussen plaatsvinden. Recentelijk was er maar één: de Europese van eind mei. Daarin werd de pas een paar maanden voordien opgerichte radicaal anti-Europese Brexit Party van eurostokebrand Nigel Farage meteen de grootste van het land. Met geen straat maar een trans-Siberische spoorlijn voorsprong op de Lib Dems, en met meer dan dubbel zoveel stemmen als Labour.

Stel u voor dat dit scenario zich bij de parlementsverkiezingen herhaalt. Beeld u in dat die twee domkoppen Farage en Johnson samen een meerderheid halen. Of als de Brexit Party niet deelneemt, dat haar kiezers allemaal stemmen voor de leave-Conservatief. Een mens mag er toch niet aan denken? Waar moeten onze voor- en zelfingenomen analisten dan kruipen?

Lees verder