column

Frangipane

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Mocht de retail verlopen via het systeem Boone-Kaaiman, de middenstand kon inpakken. Rechtstreeks van de fabriek naar de consument, in feite een ideetje van Karl Marx.

Ja maar, wij schrijven nog uitdrukkelijk: ‘Niets opsturen, Jan. Vooral geen doos Lotus-frangipanes laten afgeven op De Tijd, Tour & Taxis, Havenlaan 86c, 1000 Brussel.’ Dezelfde dag belt de collega van de receptie, zweempje beginnende boosheid in de stem, dat er een kolossale kartonnen doos in de weg staat: ‘Niemand kan nog binnen. En wat erger is: niemand kan nog buiten.’

Kaaiman gaan kijken: frangipanes! Van hier tot in Tokio. ‘Betaling voldaan’ stond ook nog op een bijgeleverde factuur, die we desgevallend kunnen voorleggen aan de Commissie Corruptie van de Raad voor de Journalistiek.

Als wilden hebben we hier sindsdien met zijn allen zitten smullen van de beste frangipanes sinds het recept werd bedacht door graaf Cesare Frangipani. Of botanist Mutio Frangipani, of monnik Mauritius Frangipani, of Joost Arijs, de oorsprong staat niet vast. De collega’s van L’Echo en De Belegger/L’Investisseur zijn komen helpen, en God weet dat die kunnen eten, maar twee dagen later ligt de redactie nog bezaaid met frangipanes. Voordien al gespannen pensen van redacteurs staan op springen. Voorheen zo slanke en elegante redactrices staan volgende week op de foor: ‘Dikke Dame. Inkom 3 euro.’ De deelname van de De Tijdlopers aan de Marathon van Brussel is afgezegd. De De Tijdrijders hebben de amortisseurs op hun carbonnen rossen laten verstevigen. 

We moeten in deze krant altijd kritisch blijven, zeker, maar ook eerlijk én objectief: wij hebben van dat gigantische Lotus-assortiment nog nooit iets gegeten dat niet lekker was. Meer: het is verslavend. In zover dat het ons niet zou verbazen mochten ze nicotine door hun amandeldeeg mengen. Wij kunnen er in elk geval niet afblijven. Ligt er thuis een pak Amico’s in de kast, dan proberen wij dat zo lang mogelijk gesloten te houden, langer dan een kwartier is nooit gelukt, want niet zodra is het open of alles wat erin zit, is in twee drie happen van adres veranderd.

Vertoonden de medicijnen van onze biotechbedrijven maar evenveel kwaliteit als de koekjes en cakejes uit Lembeke, hun beurskoersen zouden minder snel in elkaar klappen. Het aandeel van Lotus is in 15 jaar met een constante klim gestegen van 51 naar meer dan 3.000 euro. Dat is maal 60. Waar the sky voor zovele firma’s the limit is, is hij voor Lotus Bakeries the start. En dan zijn er nog organisaties die een award uitreiken voor een verdienstelijke onderneming of een succesrijke entrepreneur, en niet halt houden in Lembeke. Je kunt er met je verstand niet bij.

Sommige mensen zijn toch makkelijk omkoopbaar, nee? Zeker in de pers.

 

Lees verder