Frangironavirus

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Dit zult zelfs u niet meer geloven, maar naast Jan Boone leeft er ook een Yves Boone - geen familie - en die maakt ook frangipanes! En hij heeft ons ook een doos gestuurd. 'Tartelette goût amande', volgens een recept van tante Odile Boone, en verdeeld door Lilly's Cakes uit Sint-Gillis-Waas. Dat zich zeker eens moet inschrijven voor onze 'Onderneming van het Jaar'. Intussen komen de frangipanes hier iedereen de oren uit, maar als we die van Yves Boone met die van Jan Boone... moeilijk kiezen. Als een ezel tussen twee hooischelven.

Kent u de theorie van de Franse filosoof Jean Buridan? Een ezel heeft geen vrije wil, dus als men hem opstelt tussen twee identieke hooischelven zal hij van honger omkomen omdat hij niet kan kiezen welke eerst te verorberen. Aan de universiteit van Glasgow wilden ze dat wel eens in de praktijk uittesten. Op een afgelegen boerderij werden twee volstrekt gelijke hooimijten neergepoot. Een landmeter berekende het middelpunt tussen beide. Een ezel werd daarnaartoe gevoerd. Die had eerst niet veel zin, maar werd tot meer inschikkelijkheid bewogen door enkele schoppen tegen zijn kont van een bij Rangers opgeleide assistent. De vorsers trokken zich terug in het struikgewas ter observatie: zou de ezel sterven?

Dat deed hij niet. Hij keek eerst naar links, dan naar rechts, at dan eerst de rechtse schelf leeg, om zich daarna op de linkse te storten. Het onderzoeksteam, onder een taxushaag, was van de hand Gods geslagen: de theorie van Buridan al bij de eerste proef weerlegd. De teamleider evenwel, zag een uitgelezen kans op een nieuwe stelling, die zijn naam zou dragen: als men een ezel posteert midden twee identieke hooischelven, eet hij eerst de rechtse op, dan de linkse.

The proof of the pudding is echter in the eating, wisten zijn medewerkers uit een andere cursus en nog meer uit het studentenrestaurant, en dus werden opnieuw twee identieke mijten gebouwd, en een tweede ezel werd gehaald. Het onderzoeksteam verborg zich andermaal in de bosjes. Na een lange poos niets doen, keek de ezel plots naar rechts, dan naar links, haastte zich naar de linkse hooischelf en begon te schrokken. De onthutste onderzoekers bleven beroofd van alle zekerheden achter. De teamleider, die de kosten van het hooi én de ezels moest verantwoorden voor de universitaire raad, gaf het nog niet op. De eerste ezel had namelijk eerst naar links gekeken, dan naar rechts, en dan de rechtse schelf eerst aangepakt. Terwijl de tweede ezel eerst rechts had gekeken, dan links, en zich daarna op de linkse schelf had gestort. Wat de optie plausibel maakte dat als men een ezel opstelt in het midden tussen twee identieke hooischelven, hij eerst de schelf zal verorberen die hij het laatst heeft bekeken.

Toen bij een ultieme controle een derde ezel niet naar links en ook niet naar rechts keek, maar ging lopen, schreef de professor zijn eindrapport: ezels zijn ongeschikt voor wetenschappelijk werk. Wat de vaste benoemingen in de academische wereld op de helling zette.

Lees verder