Fraudefront

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

En van je fraude fraude fraude teiterei, teiterei, teiterei. Fraude hier, fraude daar, fraude overal. Op alle niveaus en in alle domeinen, tot en bij ‘K3 zoekt K3’, fraude was de rode draad door de actualiteit van de voorbije maand.

‘Sjoemelsoftware in auto’s, exorbitante energiefacturen, vis die geen vis is, vlees dat geen vlees is, Duvel die volgens de grootste promotor ervan piswater is... welke kluns is hier eigenlijk minister van Consumentenzaken?’ Zo vroeg de bekende Kaaiman zich af in zijn dagelijkse bijdrage in De Tijd.

‘In plaats van de vraag te stellen, zou u ze beter oplossen’, aldus een gebelgde lezer, ‘of u kunt uw krant aan het lijstje toevoegen. Ik betaal geen 2,20 euro om vragen voorgeschoteld maar om vragen beantwoord te krijgen.’ En we moeten het toegeven: die mens heeft eigenlijk gelijk. Al verraadt hij wel een N-VA-signatuur door eraan toe te voegen: ‘U zou eens kunnen uitzoeken wie de vorige minister van Consumentenzaken was, want het is al te gemakkelijk deze regering te verwijten dat ze de puinhoop van haar voorgangers probeert op te ruimen.’

Dus: wie zijn, in een land waar de consument bedrogen wordt dat het niet meer fraai is om te zien, de laatste twee ministers van Consumentenzaken? Onder het motto ‘Qui rogat, non errat’ naar onze politieke redactie gehold en het daar eens gaan vragen: Kris Peeters en Johan Vande Lanotte! Zij zijn de laatste twee ministers van Consumentenzaken.

Dit is toch de duivel verzoeken? De grootste twee blunderaars uit de geschiedenis van de Belgische politiek. Die zullen uw belangen als koper van producten en diensten eens gaan verdedigen. Laat varen alle hoop, gij die… enzovoort. Uw Kaaiman heeft bij tijd en wijlen het aan u en hem fortuinen kostende lijstje van politieke mislukkingen van deze twee fratsenmakers afgedrukt, maar bij gebrek aan plaats is dat niet meer mogelijk.

De groenestroomcertificaten, daar was ook veel herrie over. De Turteltaks, volgens de madam naar wie hij vernoemd werd de Freyafactuur. In het Vlaams Parlement kwakte een opgewonden keffertje uit Mechelen 13 kilo papier op het bureau van de fractieleider van sp.a. Had die de moeite gedaan de stapel door te nemen, had hij ontdekt dat het kadaster van Mechelen op zijn tafel lag, en niet de dertien waarschuwingen van de sociale partners over het energiebeleid zoals het bluffende blaffertje naast hem beweerde.

Gelukkig bracht De Tijd Een Tijd geleden een messcherp overzicht van wie in dit schandaal de grootste schuldige is. Uiteraard Johan Vande Lanotte en zijn marionet Freya Van den Bossche, maar naast hen was de miljarden kostende ontsporing van het systeem in gang gezet door twee vroegere ministers van Energie: Kris Peeters en Hilde Creeeevits! Dit gelooft toch niemand meer: le couple infernal. De cijfers stonden er onaanvechtbaar bij.

Een andere lezer attendeerde ons op het enorme zonnepanelenpark van Fernand Huts, die via de groene subsidies de overheid de miljoenen afhandig maakt die hem via de wet-Major onthouden worden, en wees in dat verband op een merkwaardig syllogisme: ‘Wij sponsoren Fernand Huts. Fernand Huts sponsort Kaaiman. Dus wij sponsoren Kaaiman.’

Jaja. En ik kan in mijn broek, mijn broek kan in mijn valies, dus ik kan in mijn valies. Hoed u voor syllogismen. En voor ministers van Consumentenzaken.

Lees verder