column

Gele Virus, Rode Boekje

De vlijmscherpe column van Koen Meulenaere

Virologen dat er zijn in ons land. Maar virologen! Meer dan pastoors. En even nuttig.

Eerst begon het met stamvader Marc Van Ranst: Professor Nul aan gene zijde van de besmettingsbarrière. Al snel werd hij gevolgd door zijn troonpretendent Herman Goossens. De ene Universiteit Leuven, de andere Universiteit Antwerpen, daar hoeft verder geen tekening bij: met de voeten vooruit. Het volstond dat de ene iets beweerde of de andere sprak hem binnen het kwartier tegen.

Hoe hardnekkiger die twee elkaar naar het leven begonnen te staan, des te meer andere virologen zich gingen aanmelden bij de portiers van onze omroepen en persgroepen. Op een dag verscheen er een aan de receptie van De Tijd! Maar die werd prompt buitengesmeten: geen bacillengluurders op onze redactie. Het is door hun onwetenschappelijke gebral dat de aandelenkoersen diep in het rood doken. En als we hier aan iets een hekel hebben, is het aan beursverstoorders.

Deze week maakte letterlijk elke dag een nieuwe viroloog zijn opwachting in de nieuwsbulletins en de kletsprogramma’s, alsof ze uit een boom waren geschud. En dan mogen we nog van geluk spreken dat Bart Schols met krokusvakantie was, of hij had ook deze onheilsprofeten nog in de rede gevallen. Je vraagt je af waarvan we er het meest hebben: virussen of virologen? Zelf kenden wij tot voor kort slechts vier virussen: griep, sars, ebola, en hiv. Het computervirus en de Algemene Centrale van het ABVV laten we even buiten beschouwing. Aan dat rijtje hebben de Chinezen corona toegevoegd, met dezelfde doortastendheid waarmee ze eerder nasi goreng en het Rode Boekje op onze markten gooiden.

Daar moeten we toch iets over vertellen. Het Rode Boekje was niet van Mao Zedong, zoals soms wordt gedacht, maar was, net als de Burgermanifesten van Guy Verhofstadt, geschreven door een ghostwriter. In casu Lin Biao, bevelhebber van het Rode Leger en vastbenoemd mouwveger bij de Mao. Het bevatte een karrenvracht interessante gedachten van de Grote Roerganger, waar wij als lid van de Marxistisch-Leninistische Beweging ooit een parodie op hebben gemaakt. Die werd door ons celhoofd niet op prijs gesteld. Met Mao werd niet gelachen, zelfs niet in een context van carnaval.

Laten we stellen dat het Rode Boekje in vijftig jaar minder impact heeft gehad op onze samenleving dan het Gele Virus in één week. En laten we opnieuw onderstrepen dat Kaaiman op 2 januari expliciet voor deze epidemie heeft gewaarschuwd in zijn nieuwjaarscolumn. Verstandige lezers hebben op 3 januari hun voorraadkasten volgestouwd met suiker en Sunlight-zeep, en hebben nog vóór Driekoningen alle mondmaskers opgekocht. Ze doen nu gouden zaken door die voor het honderdvoudige door te verkopen, aan naïevelingen die denken dat een doekje voor het ademen tegen het bloeden helpt.

Met virussen is geld te verdienen. Als je maar niet voor viroloog leert, want dat aanbod is groter dan de vraag.

Lees verder